Όπως έγραψα και στην αρχική ανάρτηση, ο εκλιπών Σούλης Μαρκόπουλος ήταν ένας προπονητής που προσωπικά τον εκτιμούσα απεριόριστα και τον θεωρούσα από τους πιο αδικημένους... Αν κάποιος άνοιγε τη...

Πλήρες Κείμενο:

Όπως έγραψα και στην αρχική ανάρτηση, ο εκλιπών Σούλης Μαρκόπουλος ήταν ένας προπονητής που προσωπικά τον εκτιμούσα απεριόριστα και τον θεωρούσα από τους πιο αδικημένους... Αν κάποιος άνοιγε τη συζήτηση για τη μπασκετική Θεσσαλονίκη και δεν τον ανέφερε, θα είχε υποπέσει σε μέγιστο σφάλμα.

Η πλέον χαρακτηριστική προπονητική μορφή της πόλης, πέρασε από όλους τους συλλόγους της (Δημόκριτος, Ηρακλής, ΠΑΟΚ, Άρης, Μακεδονικός) και δεν την άφησε σχεδόν ποτέ με εξαίρεση το μικρό χρονικό διάστημα που ανέλαβε την ΑΕΚ και τη διετία του στο Μαρούσι.

Όταν ο Ίβκοβιτς αποχώρησε από τον ασπρόμαυρο πάγκο λίγο μετά την Πρωτοχρονιά του 1994 και ο Οικονομίδης έδωσε τα κλειδιά της ομάδας στον Μαρκόπουλο, η αλήθεια είναι ότι η εξέδρα τσίνησε, "που πάμε μωρέ με τον Σούλη" ήταν μία ατάκα που ακούστηκε αρκετά στο Αλεξάνδρειο.

Βλέπετε, ο Σούλης ήταν αντιτουριστικός, το όνομα του δεν έκανε γκελ, που να συγκριθεί με την γκλαμουριά του Ντούντα, πως οι βεντέτες του ΠΑΟΚ, ο Μπάνε και ο Σάβιτς, ο Κόρφας και ο περίεργος "Truth" θα υπάκουαν σε έναν προπονητή που δεν φόραγε σινιέ κοστούμια και φίνες γραβάτες ούτε το μαλλί του ήταν καλοχτενισμένο και αντί για ημίχρονο έλεγε αυτό το παλιομοδίτικο "ημιχρόνιο"; Τέσσερις μήνες αργότερα, ο ΠΑΟΚ ήταν Κυπελλούχος Κόρατς παίζοντας εκπληκτικό μπάσκετ και έχασε το πρωτάθλημα μέσα στο ΣΕΦ στον "τελικό των ξεκάλτσωτων" με τα περίφημα πέντε -ανύπαρκτα- δευτερόλεπτα του Σάβιτς... Και όλα αυτά ήταν η απάντηση του Σούλη Μαρκόπουλου στις μουρμούρες και την επιφυλακτικότητα.

Δουλειά και προσήλωση στον στόχο, γιατί ο Μαρκόπουλος ήταν μόνο προπονητής και τίποτα άλλο, ούτε δημοσιοσχετίστας ούτε ήξερε (και δεν νομίζω πως τον ένοιαζε κιόλας) να διαφημίσει τον εαυτό του, για αυτόν η καλύτερη διαφήμιση ήταν η εργατικότητα του... Και μπορεί το Κόρατς του 1994 να θεωρείται η κορύφωση του επαγγελματικού μπασκετικού του βίου αλλά στην πραγματικότητα το μεγαλύτερο του επίτευγμα ήταν η εκτίμηση και ο σεβασμός που κέρδισε από όλους στα χρόνια του στους πάγκους (με 712 κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων αγώνων ως πρώτος προπονητής). Και πως να μην είναι έτσι αφού το 2014 έδειξε το ήθος του, όταν ως προπονητής του ΠΑΟΚ που για μία ακόμη φορά τον είχε καλέσει για να συμαζέψει τα ασυμάζευτα, τον πλησίασε ο Ολυμπιακός που έψαχνε τον αντικαταστάτη του Μπαρτζώκα και ενώ αρχικά η διοίκηση του Δικεφάλου του Βορρά έδωσε το οκ για την αποδέσμευση του και ο Μαρκόπουλος είχε συμφωνήσει σε όλα με τους Αγγελόπουλους, την τελευταία στιγμή ο ΠΑΟΚ υπό την πίεση και των οπαδών που δεν επιθυμούσαν την αποχώρηση του Σούλη, έκανε πίσω και αρνήθηκε να αφήσει ελεύθερο τον προπονητή του. Ο Μαρκόπουλος, ενώ είχε το δικαίωμα προσφυγής λόγω των χρωστούμενων προς το πρόσωπο του τα οποία δεν ήταν και λίγα, δεν το έπραξε και παρέμεινε στον πάγκο του ΠΑΟΚ, χάνοντας μια μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία.

Για αυτό σας λέω... Κακή κουβέντα για τον Σούλη, έναν σπουδαίο προπονητή με ακέραιο χαρακτήρα και πραγματικά κύριο των γηπέδων, δεν θα ακούσετε από κανέναν... Antreas Tsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους