Με αφορμή τη νέα σχολική χρονιά, ο Γιάννης Μανιός, ψυχολόγος – ψυχοθεραπευτής και χρόνια συνεργάτης του Σπιτιού Θηλασμού, μοιράζεται κάποιες σκέψεις για τη σχέση μας ως γονείς με το σχολείο, τις...

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή τη νέα σχολική χρονιά, ο Γιάννης Μανιός, ψυχολόγος – ψυχοθεραπευτής και χρόνια συνεργάτης του Σπιτιού Θηλασμού, μοιράζεται κάποιες σκέψεις για τη σχέση μας ως γονείς με το σχολείο, τις δικές μας εμπειρίες και τους φόβους που συχνά μεταφέρουμε στα παιδιά μας. 🌿 Στις προηγούμενες γενιές το σχολείο αποτελεί για αρκετούς μια σχετικά τραυματική διαδικασία, ιδίως σε ότι έχει να κάνει με τις εκάστοτε μαθησιακές δυσκολίες, οι οποίες αντιμετωπιζόντουσαν ως καπρίτσια των μαθητών, ως παραίτηση ή ως ανικανότητα, τέτοια που δεν άξιζε να ασχοληθεί κάποιος εκπαιδευτικός.

Ο δυσλεκτικός αντιμετωπιζόταν ως τεμπέλης που δεν βελτιώνει τα γράμματά του από απροθυμία, ο μαθητής με διάσπαση ως το κακομαθημένο που δεν μπορεί να πειθαρχήσει στην τάξη κ.τ.λ. Τα χρόνια περνούσαν δύσκολα, καθώς δεν υπήρχαν τα εργαλεία, η πρωτοβουλία, η γνώση να ασχοληθεί το σύστημα με τα παιδιά αυτά, γενικότερα με τα παιδιά τα οποία δυσκολευόντουσαν και ξέφευγαν από μία κανονικότητα όπως το σύστημα την όριζε.

Το παραπάνω μεταξύ άλλων, δημιούργησαν, αφενός μια δυσάρεστη ανάμνηση αναφορικά με το ακαδημαϊκό κομμάτι του σχολείου, αφετέρου μια φοβική στάση απέναντι στο σχολείο σχετικά με τα παιδιά των γενεών αυτών.

Έχει δημιουργηθεί κατά την οπτική μου, μια υπερπροστατευτική ομπρέλα σε σχέση με την ακαδημαϊκή φοίτηση των παιδιών.

Το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό με τις δεξιότητες και τις δυσκολίες του.

Ο κάθε γονέας φοβάται και ανησυχεί πως αυτή η μοναδικότητα δεν θα γίνει αντιληπτή από τον δάσκαλο, τους παιδαγωγούς, το συνολικό σχολικό σύστημα και πως δεν θα αναπτυχθούν οι δεξιότητες του παιδιού, όπως και δεν θα υπάρχει η απαραίτητη προσοχή ώστε να «δουλευτούν» οι δυσκολίες του.

Στην πραγματικότητα υπάρχει μια στάση που η πηγή της έχει μια δόση αλήθειας «κανένας δεν θα μπορέσει να καταλάβει το παιδί μου καλύτερα από μένα, άρα κανένας δεν θα μπορέσει να το βοηθήσει όπως δυνητικά θα μπορούσα εγώ». Τα παραπάνω δεδομένα, πάντα αναφορικά με τη δική μου αντίληψη, οδηγούν σε μια προδιάθεση ακύρωσης του σχολικού συστήματος, ιδιαίτερα σε παιδιά που μπορεί να αντιμετωπίζουν δυσκολίες σε αυτό είτε κοινωνικά είτε ακαδημαϊκά.

Αυτή η προδιάθεση με τη σειρά της, οδηγεί σε απαξίωση ολόκληρου του σχολικού συστήματος και της σημασίας του στην ανάπτυξη των παιδιών.

Θυμίζω πως η δική μας οπτική απέναντι στα διάφορα θέματα, σε μεγάλο βαθμό καθορίζει ή τουλάχιστον επηρεάζει σημαντικά, την οπτική των παιδιών μας.

Θεωρώ, πως η αρνητική, ουσιαστικά απαξιωτική, στάση των γονιών προς το σχολείο, σε συνδυασμό με την απογοήτευση για το κοινωνικό σύστημα συνολικά, όπως και την εξάντληση που προκύπτει προοδευτικά, ως τη βασική αιτία της απαξίωσης του σχολείου από τις νεότερες γενιές, μια απαξίωση που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε συμπεριφορές καταστροφικές και αυτοκαταστροφικές, συνεπώς και στην αύξηση των κρουσμάτων βίας των τελευταίων ετών.

Προφανώς ειδικά το φαινόμενο της βίας, δεν μπορεί να εξηγηθεί από έναν και μόνο παράγοντα.

Θέλω όμως να τονίσω πως εμείς ως ενήλικες, πολλές φορές επηρεάζουμε τις καταστάσεις.

Η γνώση είναι δύναμη.

Το να μπορώ να επικοινωνήσω με τον άλλον, με έναν σαφή και κατανοητό τρόπο, να μπορέσω να μεταφέρω τα συναισθήματά μου, τις απόψεις μου, να περιγράψω μια κατάσταση, οφείλεται στο μάθημα της γλώσσας για παράδειγμα.

Το να μπορώ να ψωνίσω, να ανοίξω μια εταιρεία, να οδηγήσω από το ένα σημείο στο άλλο, οφείλεται στα μαθηματικά κ.ο.κ. Το σχολείο έρχεται να προσφέρει τη βασική γνώση της κατανόησης του ίδιου του κόσμου και της δυνατότητας με έναν λειτουργικό και ποιοτικό τρόπο να υπάρξουμε σε αυτόν.

Αν η στάση του ενήλικα, είναι να θεωρεί πως η γνώση αυτή είναι άχρηστη (επί της ουσίας με τον τρόπο του και όχι με το καθαυτό λεκτικό του), τότε το παιδί θα υιοθετήσει μια αντίστοιχη στάση απέναντι στο σχολικό σύστημα, με έναν μη κριτικό τρόπο.

Η κριτική σκέψη, ενσωματώνει τα θετικά ενός συστήματος, αμφισβητεί τα αρνητικά και έρχεται να φαντασιωθεί και να προτείνει εναλλακτικές.

Η μη κριτική σκέψη, οδηγεί αναπόφευκτα σε βίαιες τάσεις.

Όταν είμαι υποχρεωμένος να υπομείνω κάτι, γιατί κυριολεκτικά δεν έχω επιλογή και αυτό το κάτι, βάλλεται σε μια καθημερινότητα από την οικογένειά μου, τότε ασφυκτιώ μέσα σε αυτό και θα ξεκινήσω να προσπαθώ να το καταστρέψω.

Αυτή η μορφή επιθετικότητας είναι που πλέον αντιμετωπίζεται φοβικά από το σχολείο και ο φόβος αυτός ξυπνάει και ένστικτα ακόμα πιο καταστροφικά, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο. Ο Μανιός Γιάννης είναι Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής και εργάζεται με ενήλικες και γονείς, παρέχοντας έναν χώρο όπου μπορούν να μιλήσουν με ασφάλεια για όσα τους δυσκολεύουν και να κατανοήσουν καλύτερα τον εαυτό τους και τις σχέσεις τους. https://www.doctoranytime.gr/en/d/psychologist-psychotherapist/manios-giannis Νέα ομάδα γονέων 📅 Έναρξη: Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 🕖 Ώρα: 18:45–20:15 💻 Διαδικτυακά Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Για πληροφορίες, δήλωση συμμετοχής και συνάντηση με τον συντονιστή: 📞 6979 807523 📧 ioannismanios@yahoo.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους