Original Post

Πλήρες Κείμενο:

💢ΟΤΑΝ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ - ΟΤΑΝ Η ΒΙΤΡΙΝΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ «Μεταρρυθμίσεις», πανηγυρικές εξαγγελίες και μια πραγματικότητα που χαλά την εικόνα Τα τελευταία χρόνια έχουμε μάθει καλά το έργο.

Σχεδόν κάθε μεγάλη κυβερνητική επιλογή που αφορά την εκπαίδευση συνοδεύεται από το ίδιο επικοινωνιακό περιτύλιγμα. «Μεταρρύθμιση», «Εκσυγχρονισμός», «Τολμηρή αλλαγή», «Ιστορική απόφαση», «Διάλογος». Λέξεις μεγάλες.

Λέξεις εύηχες.

Λέξεις που γράφουν ωραία στους τίτλους των ανακοινώσεων και ακόμη καλύτερα μπροστά στις κάμερες.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν σβήσουν τα φώτα.

Γιατί τότε μένει η πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα έχει μια ενοχλητική ιδιότητα: δε διαβάζει δελτία Τύπου.

Ως εκπαιδευτικός και ως συνδικαλιστής δεν έχω καμία δυσκολία να αναγνωρίσω ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα χρειάζεται αλλαγές.

Το αντίθετο.

Χρειάζεται πολλές.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι κάθε κυβερνητική πρόταση γίνεται καλή πολιτική απλώς επειδή της κολλήσαμε την ετικέτα της «μεταρρύθμισης». Ούτε ότι όποιος επισημαίνει προβλήματα, αντιφάσεις και κινδύνους είναι αυτομάτως εχθρός της αλλαγής.

Η διαφωνία δεν είναι οπισθοδρόμηση.

Η κριτική δεν είναι άρνηση.

Και ο συνδικαλισμός δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο της δημοκρατίας. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΙΟΡΙΣΜΩΝ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟΚΤΗΣΕ… ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ Το 2015 θεσπίστηκε το νέο σύστημα διορισμών στην εκπαίδευση με τον Νόμο 127(Ι)/2015.

Η ίδια η νομοθεσία παρουσίαζε την αλλαγή ως έκφραση της βούλησης της Πολιτείας για «μεταρρύθμιση και εκσυγχρονισμό» του συστήματος διορισμού.

Πέρασαν έντεκα χρόνια.

Και σήμερα ακούμε από το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας ότι η νομοθεσία χρήζει αλλαγών και ότι υπάρχουν «στρεβλώσεις». Μάλιστα, σε άλλη δημόσια δήλωσή της, η Υπουργός προχώρησε ακόμη περισσότερο: ανέφερε ότι, εάν η νομοθεσία αφεθεί απλώς να εφαρμοστεί όπως είναι, δεν θα υπάρχουν αρκετοί εκπαιδευτικοί για διορισμό στα σχολεία, ακριβώς λόγω των προβλημάτων της εξέτασης.

Ας σταθούμε λοιπόν για λίγο εδώ. Στρεβλώσεις.

Πάρα πολλά προβλήματα.

Κίνδυνος να μην υπάρχουν αρκετοί εκπαιδευτικοί για στελέχωση.

Δεν είναι δικές μου λέξεις.

Είναι δημόσιες τοποθετήσεις της ίδιας της πολιτικής ηγεσίας.

Και τότε γεννάται ένα απολύτως θεμιτό ερώτημα: Όταν εκπαιδευτικοί και οργανώσεις προειδοποιούσαν όλα αυτά τα χρόνια για αδυναμίες του συστήματος, τι ακριβώς ήταν; Εχθροί της αξιοκρατίας; Αρνητές της αλλαγής; Συντεχνίες που απλώς αντιδρούσαν; Ή μήπως έθεταν ζητήματα που σήμερα η ίδια η Πολιτεία αναγκάζεται να αναγνωρίσει; Και το ακόμη πιο εντυπωσιακό; Βρισκόμαστε μια ανάσα πριν από το κρίσιμο ορόσημο του 2027 και συζητούμε ακόμη πώς θα διορθώσουμε ένα σύστημα που θεσπίστηκε το 2015.

Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.

Είναι ολόκληρη η ιστορία σε μία πρόταση. *Περισσότερα στο άρθρο που ακολουθεί Του Παναγιώτη Παναγή Πρόεδρος Π.Ο.Ε.Δ Λευκωσίας Πρόεδρος Α.Κί.ΔΑ Λευκωσίας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους