Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το δεύτερο ερωτικό σημείωμα που βρήκα στο μπουφάν του άντρα μου έλεγε μόνο: «Παρασκευή μετά τη δουλειά.

Εκεί που ξέρεις.

Μου έλειψες». Ο Νίκος ορκίστηκε ότι δεν το είχε ξαναδεί, αλλά εγώ είχα ήδη βρει λίγες μέρες νωρίτερα μια γυναικεία ροζ μπαρέτα στην άλλη του τσέπη.

Η πεθερά μου, που έμενε προσωρινά μαζί μας επειδή επισκεύαζαν το διαμέρισμά της στη Λάρισα, ήταν εκείνη που με παρηγορούσε περισσότερο και μου ψιθύριζε ότι «οι γυναίκες καταλαβαίνουν πότε κάτι δεν πάει καλά». Παραλίγο να την πιστέψω.

Μέχρι που, πριν της δείξω καν το χαρτί, κοίταξε το μπουφάν του γιου της και είπε: «Μήπως το βρήκες στην εσωτερική τσέπη;». Εκεί ακριβώς το είχα βρει.

Η πρώτη φορά δεν μου φάνηκε αρκετή για να κάνω σκηνή.

Έβαζα πλυντήριο και άδειασα τις τσέπες από το γκρι μπουφάν που φορούσε ο Νίκος στο συνεργείο.

Ανάμεσα σε 2 βίδες, ένα τσαλακωμένο χαρτί από καφέ και κάτι κέρματα βρήκα μια μικρή ροζ μπαρέτα.

Τα μαλλιά μου ήταν τόσο κοντά που δεν μπορούσα να τη χρησιμοποιήσω ούτε αν ήθελα.

Το βράδυ την άφησα δίπλα στο πιάτο του. —Δική σου; Ο Νίκος την κοίταξε σαν να του είχα βάλει μπροστά εξάρτημα από αεροπλάνο. —Τι είναι αυτό; —Αυτό σε ρωτάω.

Δούλευε ως μηχανικός σε συνεργείο αγροτικών μηχανημάτων λίγο έξω από τη Λάρισα.

Στον χώρο άλλαζαν φόρμες, άφηναν μπουφάν το ένα πάνω στο άλλο και μπαινόβγαιναν πελάτες όλη μέρα. —Μπορεί να κόλλησε από κάπου, είπε.

Δεν έχω ιδέα.

Τον πίστεψα.

Η πεθερά μου, η Κατερίνα, που έμενε τότε μαζί μας, άκουγε από την κουζίνα.

Το διαμέρισμά της είχε πάθει μεγάλη ζημιά από σωλήνα που έσπασε στον πάνω όροφο.

Τα πατώματα είχαν σηκωθεί και οι μάστορες τής είχαν πει ότι θα χρειάζονταν τουλάχιστον μερικές εβδομάδες. Ο Νίκος δεν συζήτησε καν το αν θα ερχόταν σε εμάς.

Ήταν μητέρα του.

Το δωμάτιο των επισκεπτών ήταν άδειο.

Τις πρώτες ημέρες δεν υπήρχε σοβαρό πρόβλημα. Η Κατερίνα μαγείρευε, πότιζε τις γλάστρες και σχολίαζε σχεδόν τα πάντα.

Πόσο αργά γύριζα από το φαρμακείο.

Πόσο συχνά τρώγαμε κάτι πρόχειρο.

Πόσα χρήματα δίναμε για πράγματα που εκείνη θεωρούσε περιττά.

Το μόνο θέμα στο οποίο δεν έκανε ποτέ οικονομία ήταν η κόρη της, η Ελένη. Η Ελένη είχε χωρίσει πρόσφατα και προσπαθούσε να ξαναστήσει τη ζωή της στη Λάρισα. Η Κατερίνα πίστευε ότι ο Νίκος όφειλε να βοηθά περισσότερο. —Μια αδελφή έχει, έλεγε.

Τα λεφτά ξαναβγαίνουν.

Δεν της άρεσε ιδιαίτερα όταν ο Νίκος απαντούσε: —Να βοηθήσουμε όταν χρειάζεται.

Όχι να πληρώνω τα πάντα.

Και ακόμη λιγότερο της άρεσε όταν εκείνος κοίταζε πρώτα εμένα πριν πάρει κάποια μεγάλη οικονομική απόφαση.

Μία εβδομάδα μετά τη μπαρέτα βρήκα το σημείωμα.

Αυτή τη φορά δεν ήταν στο μπουφάν της δουλειάς.

Ήταν στο καλό σκούρο σακάκι που φορούσε όταν βγαίναμε. «Παρασκευή μετά τη δουλειά.

Εκεί που ξέρεις.

Μου έλειψες.» Όταν του το έδειξα, το πρόσωπό του άδειασε. —Δεν είναι δικό μου. —Βρισκόταν στην τσέπη σου. —Δεν ξέρω πώς μπήκε.

Τσακωθήκαμε πρώτη φορά σοβαρά έπειτα από χρόνια.

Εκείνος επαναλάμβανε ότι δεν υπήρχε άλλη γυναίκα.

Εγώ επαναλάμβανα ότι κάποιος δεν μπορούσε να βάζει μόνος του σημειώματα στην τσέπη του. Η Κατερίνα μπήκε όταν μας άκουσε.

Με έπιασε από τον ώμο. —Μην αποφασίσεις τίποτα πάνω στα νεύρα σου, μου είπε.

Αλλά κι εσύ μην κλείνεις τα μάτια.

Οι άντρες καμιά φορά κάνουν βλακείες. Ο Νίκος σηκώθηκε και βγήκε στην αυλή.

Τότε εκείνη κοίταξε το σακάκι που κρατούσα. —Μήπως το βρήκες στην εσωτερική τσέπη; Δεν της είχα πει σε ποια τσέπη ήταν.

Ούτε ο Νίκος.

Κοίταξα πρώτα εκείνη και μετά το σακάκι. Η Κατερίνα χαμογέλασε αμήχανα. —Ε, εκεί βάζουν συνήθως τα χαρτάκια οι άντρες.

Για πρώτη φορά από τότε που άρχισαν όλα, δεν αναρωτήθηκα αν ο άντρας μου μου έλεγε ψέματα. Αναρωτήθηκα ποιος άλλος άγγιζε τα ρούχα του όταν εμείς δεν κοιτούσαμε. **Η πλήρης ιστορία στα σχόλια**

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους