Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ίσως να μην άργησε… Ίσως απλώς να μην ήρθε ακόμη.. Από παιδιά μάς έμαθαν να πιστεύουμε στον μεγάλο έρωτα.

Σε εκείνον τον έναν άνθρωπο που θα έρθει κάποτε και θα κάνει την καρδιά μας να πει ένα σιωπηλό… "Εσύ" Κι εμείς το πιστέψαμε.. Με εκείνη την αθωότητα που μόνο ένα παιδί μπορεί να πιστεύει στα όμορφα χωρίς να ζητά αποδείξεις.

Μετά μεγαλώσαμε…και ήρθαν άνθρωποι.

Κάποιοι έμειναν λίγο.. Κάποιοι περισσότερο.. Κάποιοι μας αγάπησαν όπως μπορούσαν κι άλλοι μας έμαθαν, με τον δύσκολο τρόπο, πώς δεν θέλουμε να μας αγαπούν.

Και κάπου εκεί αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε… Μήπως τελικά δεν υπάρχει; Μήπως αυτός ο μεγάλος έρωτας που περιμέναμε ήταν απλώς ένα παραμύθι που μας είπαν όταν ήμασταν παιδιά; Δεν ξέρω.. Ξέρω όμως πως εγώ αρνούμαι να πιστέψω ότι τελειώνουν τα όμορφα επειδή πέρασαν τα χρόνια.

Θέλω να πιστεύω πως για όλους μας υπάρχει κάπου μια ψυχή που κουμπώνει με τη δική μας.

Μια ψυχή που, όταν την συναντήσεις, δεν θα χρειαστεί να προσπαθείς τόσο πολύ για να χωρέσεις.

Δεν θα μικραίνεις τον εαυτό σου.

Δεν θα παρακαλάς για λίγη αγάπη.

Δεν θα αναρωτιέσαι κάθε βράδυ αν σε θέλει.

Θα νιώθεις απλώς…σπίτι.

Και μπορεί να τη συναντήσεις στα είκοσι.. Μπορεί στα σαράντα.. Στα πενήντα.. Στα εβδομήντα.. Και λοιπόν; Ποιος αποφάσισε ότι η αγάπη έχει ηλικία; Ίσως να πέρασε κάποτε ξυστά από δίπλα μας και να μην την καταλάβαμε.

Ίσως εμείς να μην ήμασταν ακόμη έτοιμοι.

Ίσως ο άλλος να μην ήταν.. Ίσως χρειαζόταν πρώτα να ζήσουμε.

Να πληγωθούμε,να μάθουμε.

Για να μπορέσουμε μια μέρα να αναγνωρίσουμε εκείνο που δεν θα πονάει.

Κι ίσως… Να μην έχει έρθει ακόμη... Γι' αυτό, αν κάπου μέσα σου υπάρχει ακόμη εκείνο το μικρό παιδί που κάποτε ονειρεύτηκε να αγαπήσει πολύ και να αγαπηθεί το ίδιο…μην του πεις να σωπάσει.

Άφησέ το να περιμένει λίγο ακόμη.

Γιατί μπορεί μια μέρα, εκεί που δεν το περιμένεις, να σταθεί απέναντί σου ένας άνθρωπος και ξαφνικά να καταλάβεις γιατί δεν ταίριαξες ποτέ πραγματικά πουθενά αλλού.

Και τότε δεν θα έχει σημασία πόσο άργησε.. Θα έχει σημασία που ήρθε.

Γιατί, αν με ρωτάς…δεν είναι ποτέ αργά για να αγαπηθεί ένας άνθρωπος όπως ονειρεύτηκε.

Αργά είναι μόνο όταν φεύγουμε.. Μέχρι τότε έχουμε ανάσα.. Έχουμε καρδιά.. Έχουμε ζωή.. Και όσο έχουμε ζωή..ποιος μας είπε ότι τελείωσαν τα παραμύθια; ❤️ Το κείμενο αυτό γεννήθηκε από ένα σχόλιο μιας φίλης της σελίδας...Δεν θα γράψω το όνομά της... Δεν χρειάζεται... Αν το διαβάσει… θα καταλάβει μόνη της.

Και εύχομαι πραγματικά, μέσα από την ψυχή μου, μια μέρα να επιστρέψει εδώ και να μου γράψει μόνο δύο λέξεις… "Τον βρήκα" 🫂❤️ Σ.Μ. 25/09/26

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους