Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΥΙΟΘΕΣΙΑΣ, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΤΕ 💔Ολοι θυμάστε αυτό το δράμα.. χιλιάδες κοινοποιήσεις απο εκατοντάδες εθελοντές και φυσικά με την βοήθεια της Angeliki Papas που συγκλονίστηκε όπως όλοι μας.. 🙏εχθές 24/9/26 πήρα την απόφαση να τον βγάλω από το ΔΙΚΕΠΑΖ… Ούτως ή άλλως δεν είχαν πλέον τίποτα άλλο να του κάνουν.

Δεν μπορεί να γίνει καλύτερα, μπορεί όμως να γίνει χειρότερα όσο μένει μέσα μόνο και μόνο και απο την θλίψη του… Δεν του έδωσα όνομα, γιατί περιμένω κάτι καλό για τον μικρό.

Τον φωνάζω Μπούλη, κι ας είναι πάνω από δέκα χρονών.

Δεν ξέρω πόσο… ούτε και οι γιατροί ξέρουν. 11; 12; 13; Κάπου εκεί… Απλά θέλω να τον δείτε.

Τίποτα άλλο.

Θέλω να δείτε το πριν και το μετά.

Θέλω να δείτε πώς κάποιοι άχρηστοι —δεν θα πω τίποτα πιο βαρύ— κατάφεραν να μετατρέψουν ένα πλασματάκι-μπιμπελό σε… σκουπίδι. «Μικρόσωμο για μέσα στο σπίτι;» Ας γελάσω… για να μην κλάψω.

Και κάπως έτσι ήρθε χτες στο σπίτι μου φιλοξενία για λίγες ημέρες.

Ένα πλάσμα μαζεμένο.

Ένα πλάσμα τρομαγμένο από το καινούργιο περιβάλλον που ξαφνικά βρέθηκε μπροστά του.

Και σίγουρα οι πόνοι που πέρασε μέχρι να ξαναγίνει σκυλάκι, όπως είναι σήμερα, τον έχουν κάνει ένα πολύ φοβισμένο πλασματάκι.

Θα συνέλθει όμως.

Θα συνέλθει με την αγάπη και τη φροντίδα που θα πάρει.

Αυτό είναι το μόνο που θεωρώ σίγουρο.

Τα κατάφερε και επιβίωσε.

Επιβίωσε από τους πόνους.

Επιβίωσε και από τη θεραπεία για το καλαζάρ.

Είναι ένα πλάσμα μαχητής.

Ένα πλάσμα με θέληση για ζωή❤ 📌Οι γιατροί του ΔΙΚΕΠΑΖ, όπως και οι φροντιστές και οι φροντίστριες που στάθηκαν δίπλα του, έδωσαν μεγάλο αγώνα.

Και το ξέρω από πρώτο χέρι, γιατί από τη μέρα που έμαθα την ιστορία του παρακολουθώ συνεχώς την πορεία του.

Θα με ρωτήσει κάποιος: «Γιατί; Γιατί το έκανες αυτό;» Γιατί πονάω κάθε πλάσμα που έχει αδικηθεί.

Όπως πόνεσα και το άλλο το φουκαράκι που είχε βρεθεί μαζί του, αν το θυμάστε… Εκείνο που υιοθετήθηκε και σήμερα ζει σαν βασιλιάς. ❤️ Γιατί έτσι είμαστε εμείς οι εθελοντές.

Πονάμε για τα πλάσματα που βρίσκονται μόνα, φοβισμένα και αδικημένα.

Όπως τα πονάνε και όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που τρέχουν και αγωνιούν καθημερινά σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Δεν μπορούμε να τα σώσουμε όλα🥲. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Προσπαθούμε όμως να σώσουμε ό,τι μπορούμε.

Έστω ένα.

Έστω δύο.

Όσα μπορέσουμε Και καμιά φορά… ακόμα κι εκείνα που θεωρούμε πως δεν μπορούμε.

Ο γλυκός αυτός μικρούλης, ο Μπούλης , δεν ξέρω πόσα χρόνια θα ζήσει.

Δεν ξέρω πόσο καιρό θα ζήσει.. Πιστεύω όμως πως θα ζήσει καλά.

Και αυτό, για ένα πλάσμα που έχει γνωρίσει τόσο πόνο, είναι ίσως το πιο σημαντικό απ’ όλα. Σύντομα, πρώτα ο Θεός, θα έχετε όμορφα νέα. ❤️🐾

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους