Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όμορφο Σαββατοκύριακο Πριν δω το τραύμα βλέπω τον άνθρωπο. Κάποια στιγμή στη ζωή μας μπορεί να βρεθούμε απέναντι σε έναν άνθρωπο που κουβαλά κάτι που δεν φαίνεται.

Ένα τραύμα.

Και τότε το πιο σημαντικό δεν είναι πάντα τι θα του πεις.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο θα τον κοιτάξεις.

Γιατί ο άνθρωπος που έχει τραυματιστεί δεν χρειάζεται ακόμη έναν άνθρωπο που θα τον κάνει να αισθανθεί ότι είναι «πρόβλημα». Δεν χρειάζεται να ακούσει ότι είναι υπερβολικός.

Ότι είναι δύσκολος.

Ότι πρέπει να ξεχάσει.

Ότι «όλα είναι στο μυαλό του». Ότι πρέπει απλώς να προχωρήσει.

Χρειάζεται έναν άνθρωπο που μπορεί να αντέξει να ακούσει την ιστορία του χωρίς να τρομάξει από αυτήν.

Να ακούσει τον πόνο χωρίς να τον ακυρώσει.

Να ακούσει τον θυμό χωρίς να τον επιστρέψει ως θυμό.

Να ακούσει τη σιωπή χωρίς να απαιτήσει εξηγήσεις.

Να αναγνωρίσει την άμυνα χωρίς να προσπαθήσει να την γκρεμίσει με το ζόρι.

Γιατί πολλές φορές αυτό που ονομάζουμε «δύσκολη συμπεριφορά» είναι μια παλιά προσπάθεια προστασίας.

Ο άνθρωπος μπορεί να απομακρύνεται επειδή κάποτε η εγγύτητα πόνεσε.

Μπορεί να δυσκολεύεται να εμπιστευτεί επειδή κάποτε εμπιστεύτηκε και προδόθηκε.

Μπορεί να χρειάζεται έλεγχο επειδή κάποτε έχασε κάθε αίσθηση ελέγχου.

Μπορεί να φοβάται την εγκατάλειψη επειδή κάποτε έμεινε μόνος όταν περισσότερο από ποτέ χρειαζόταν κάποιον.

Και μπορεί να φαίνεται δυνατός, ανεξάρτητος, χαμογελαστός και λειτουργικός… ενώ μέσα του υπάρχει ένα κομμάτι που ακόμη περιμένει να νιώσει ασφαλές.

Γι' αυτό η ψυχική υγεία χρειάζεται ανθρωπιά.

Όχι μόνο γνώσεις.

Όχι μόνο τεχνικές.

Όχι μόνο διαγνώσεις και όρους.

Χρειάζεται σχέση.

Χρειάζεται να μπορείς να πεις στον άλλον: "Δεν χρειάζεται να ντραπείς για αυτό που σου συνέβη." Δεν σε βλέπω ως τη διάγνωσή σου.

Δεν σε βλέπω ως το τραύμα σου.

Σε βλέπω ως άνθρωπο.

Και αυτό είναι τεράστια διαφορά.

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι αυτό που του συνέβη.

Είναι και αυτό που κατάφερε να διατηρήσει ζωντανό μέσα του, παρά όσα του συνέβησαν.

Την ανάγκη του να αγαπήσει.

Την επιθυμία του να εμπιστευτεί.

Την ικανότητά του να δημιουργήσει.

Το χιούμορ του.

Τη δημιουργικότητά του.

Την τρυφερότητά του.

Τα όνειρά του.

Την ελπίδα του.

Κάποιες φορές, πίσω από έναν άνθρωπο που λέει «δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν» υπάρχει ένας άνθρωπος που θα ήθελε απελπισμένα να μπορεί να εμπιστευτεί.

Πίσω από το δεν χρειάζομαι κανέναν μπορεί να υπάρχει το «φοβάμαι τόσο πολύ να χρειαστώ κάποιον και να τον χάσω». Και πίσω από το «είμαι καλά» μπορεί να υπάρχει μια ολόκληρη ιστορία που δεν ειπώθηκε ποτέ.

Γι' αυτό δεν πρέπει να βιαζόμαστε να κρίνουμε αυτό που βλέπουμε.

Να έχουμε περιέργεια αντί για ετυμηγορία Να ρωτάμε: Τι μπορεί να έχει συμβεί σε αυτόν τον άνθρωπο; και όχι μόνο: Τι δεν πάει καλά με αυτόν τον άνθρωπο;» Αυτή η αλλαγή στην ερώτηση μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη στάση μας Δεν σημαίνει ότι δικαιολογούμε κάθε συμπεριφορά.

Το τραύμα μπορεί να εξηγεί μια συμπεριφορά· δεν σημαίνει ότι όλα επιτρέπονται.

Μπορούμε να έχουμε όρια και ταυτόχρονα ενσυναίσθηση.

Μπορούμε να πούμε «αυτό που κάνεις με πληγώνει» χωρίς να πούμε «εσύ είσαι κακός άνθρωπος.

Μπορούμε να προστατεύουμε τον εαυτό μας χωρίς να εξευτελίζουμε τον άλλον.

Γιατί και αυτό είναι ψυχική υγεία: όρια χωρίς σκληρότητα, ενσυναίσθηση χωρίς αυτοεγκατάλειψη, αγάπη χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.

Και όταν ένας άνθρωπος ζητά βοήθεια, ας μην ξεχνάμε πόσο μεγάλο βήμα μπορεί να είναι αυτό.

Ίσως χρειάστηκε χρόνια για να πει δυνατά αυτό που φοβόταν να παραδεχτεί ακόμη και στον εαυτό του.

Ίσως κάθισε απέναντί σου με φόβο.

Με ντροπή.

Με αμφιβολία.

Με την αγωνία ότι θα τον κρίνεις.

Και εκείνη τη στιγμή δεν κρατάς απλώς μια επαγγελματική θέση.

Κρατάς στα χέρια σου κάτι πολύ εύθραυστο: την εμπιστοσύνη ενός ανθρώπου.

Γι' αυτό η ψυχική υγεία χρειάζεται σεβασμό.

Χρειάζεται να μην κάνουμε τον πόνο του άλλου θέαμα.

Να μην εκμεταλλευόμαστε την ευαλωτότητά του.

Να μην τον κάνουμε εξαρτημένο από εμάς.

Να μην του στερούμε την αυτονομία του.

Να μην αποφασίζουμε για εκείνον ποιος πρέπει να γίνει.

Ο στόχος δεν είναι να δημιουργήσουμε έναν άνθρωπο που θα μας χρειάζεται για πάντα.

Ο στόχος είναι να μπορέσει κάποια στιγμή να σταθεί ξανά στα πόδια του και να πει: Τώρα μπορώ να κρατήσω εγώ τον εαυτό μου.

Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο όμορφες στιγμές της θεραπευτικής σχέσης.

Όταν ο άνθρωπος που κάποτε φοβόταν να μείνει μόνος, μπορεί πλέον να μένει με τον εαυτό του χωρίς να αισθάνεται εγκαταλελειμμένος.

Όταν μπορεί να αγαπά χωρίς να χάνεται.

Να εμπιστεύεται χωρίς να καταργεί τα όριά του.

Να λέει ΟΧΙ χωρίς ενοχή.

Να λέει «ναι» επειδή πραγματικά το θέλει.

Να αναγνωρίζει τον φόβο του χωρίς να αφήνει τον φόβο να αποφασίζει για ολόκληρη τη ζωή του.

Και τότε καταλαβαίνεις κάτι πολύ σημαντικό: Η θεραπεία δεν είναι να σβήσεις το παρελθόν.

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που συνέβη.

Μπορούμε όμως να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο να πάψει να ζει ολόκληρο το παρόν του σαν να βρίσκεται ακόμη εκεί.

Να καταλάβει ότι σήμερα είναι εδώ.

Ότι έχει επιλογές.

Ότι έχει φωνή.

Ότι έχει δικαίωμα στα όριά του.

Ότι αξίζει ασφάλεια.

Ότι αξίζει σεβασμό.

Ότι αξίζει σχέση.

Ότι αξίζει αγάπη.

Και πάνω απ' όλα… ότι δεν είναι σπασμένος.

Είναι ένας άνθρωπος που πληγώθηκε.

Και ένας άνθρωπος που πληγώθηκε δεν χρειάζεται να τον κοιτάξουμε με λύπηση.

Χρειάζεται να τον κοιτάξουμε με αξιοπρέπεια.

Με σεβασμό.

Με παρουσία.

Με αλήθεια.

Και ίσως, κάποιες φορές, με εκείνη τη σιωπηλή στάση που λέει χωρίς πολλές λέξεις: Σε βλέπω.

Σε ακούω.

Δεν φοβάμαι την ιστορία σου.

Δεν χρειάζεται να κρύψεις την πληγή σου για να έχεις θέση εδώ.

Και δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ότι πίσω από αυτή την πληγή υπάρχει ένας ολόκληρος Άνθρωπος. Σύμβουλος ψυχικής υγείας και επαγγελματικής κατάρτισης. Θεραπευτρια Ψυχικών Τραυμάτων. Έκπαιδευτικος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους