@tzefmontana Ακόμη και όταν δηλώνουμε ότι αποδεχόμαστε την διαφορετικότητα, το στίγμα εσωτερικεύεται και γίνεται ένα σιωπηλό μέτρο με το οποίο κρίνουμε τους άλλους και τους εαυτούς μας και αυτό συντηρείται συστημικά και αναπαράγεται ακόμη και από τα μέσα ενημέρωσης. Αν θέλουμε ανθρώπους που να μπορούν να ζουν ανοιχτά ή να ζητούν βοήθεια χωρίς φόβο, ας σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τη ζωή τους ως προσβολή. Τι λέει για την κοινωνία μας το ποιους έχουμε κάνει βρισιά; Η λέξη με τις οποίες προσβάλουμε αποκαλύπτουν κοινωνικές ιεραρχίες και ποιους έχουμε μάθει να θεωρούμε κατώτερους. Η χρήση των όρων ως μέσα εξευτελισμού αναπαράγει το στίγμα και αμφισβητούν την αξία της ζωής ενός ανθρώπου. Εδώ βρίσκεται και η υποκρισία, η διακηρυγμένη αποδοχή συνυπάρχει με την καθημερινή απαξίωση και τα ταμπού που κάνουν τους ανθρώπους να φοβούνται να μιλήσουν ανοιχτά για τη ζωή τους και το σημαντικότερο, να ζητήσουν στήριξη. Θεωρώ την αποδόμηση του στίγματος ουσιαστικό μέρος της διεκδίκησης της ισότητας. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν μπορεί να εξαρτάται από το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την κατάσταση της υγείας κανενός. Όσο ταμπού και εξευτελιστικό και να ακούγεται πως υποτιμάει το επίπεδο της γλώσσας μας, αυτή η βαθιά ριζωμένη αντίληψη ότι αυτές οι ζωές είναι οι απόλυτες προσβολές επηρεάζουν τις αποφάσεις μας και το τι τολμάμε τελικά να πούμε, πως σχετιζόμαστε αν θα ζητήσουμε βοήθεια. Ο φόβος της απόρριψης πολλούς οργανώνει μια ολόκληρη ζωή γύρω από τη σιωπή. Για την αντιμετώπιση του στίγματος απαιτείται κάτι περισσότερο από καθωσπρεπισμούς και δήθεν ηθικολογίες και η ανάδειξη αυτού του στίγματος είναι καθοριστική. Διαιωνίζουμε πρακτικές φόβου που μας μαθαίνουνε ότι η αποδοχή έχει όρους και υπονομεύουν πως κάποιοι άνθρωποι αξίζουν λιγότερο. #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ακόμη και όταν δηλώνουμε ότι αποδεχόμαστε την διαφορετικότητα, το στίγμα εσωτερικεύεται και γίνεται ένα σιωπηλό μέτρο με το οποίο κρίνουμε τους άλλους και τους εαυτούς μας και αυτό συντηρείται συστημικά και αναπαράγεται ακόμη και από τα μέσα ενημέρωσης.

Αν θέλουμε ανθρώπους που να μπορούν να ζουν ανοιχτά ή να ζητούν βοήθεια χωρίς φόβο, ας σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τη ζωή τους ως προσβολή.

Τι λέει για την κοινωνία μας το ποιους έχουμε κάνει βρισιά; Η λέξη με τις οποίες προσβάλουμε αποκαλύπτουν κοινωνικές ιεραρχίες και ποιους έχουμε μάθει να θεωρούμε κατώτερους.

Η χρήση των όρων ως μέσα εξευτελισμού αναπαράγει το στίγμα και αμφισβητούν την αξία της ζωής ενός ανθρώπου.

Εδώ βρίσκεται και η υποκρισία, η διακηρυγμένη αποδοχή συνυπάρχει με την καθημερινή απαξίωση και τα ταμπού που κάνουν τους ανθρώπους να φοβούνται να μιλήσουν ανοιχτά για τη ζωή τους και το σημαντικότερο, να ζητήσουν στήριξη.

Θεωρώ την αποδόμηση του στίγματος ουσιαστικό μέρος της διεκδίκησης της ισότητας.

Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν μπορεί να εξαρτάται από το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την κατάσταση της υγείας κανενός.

Όσο ταμπού και εξευτελιστικό και να ακούγεται πως υποτιμάει το επίπεδο της γλώσσας μας, αυτή η βαθιά ριζωμένη αντίληψη ότι αυτές οι ζωές είναι οι απόλυτες προσβολές επηρεάζουν τις αποφάσεις μας και το τι τολμάμε τελικά να πούμε, πως σχετιζόμαστε αν θα ζητήσουμε βοήθεια.

Ο φόβος της απόρριψης πολλούς οργανώνει μια ολόκληρη ζωή γύρω από τη σιωπή.

Για την αντιμετώπιση του στίγματος απαιτείται κάτι περισσότερο από καθωσπρεπισμούς και δήθεν ηθικολογίες και η ανάδειξη αυτού του στίγματος είναι καθοριστική.

Διαιωνίζουμε πρακτικές φόβου που μας μαθαίνουνε ότι η αποδοχή έχει όρους και υπονομεύουν πως κάποιοι άνθρωποι αξίζουν λιγότερο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους