Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΗΛΙΩΝΑΣ, ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ (Ποιητική σύνθεση σε επτά σκηνές, Γιώργου Δελιόπουλου, Εκδόσεις Κάπα) Πρόλαβα να ακούσω μέρος μόνο όσων ειπώθηκαν στην παρουσίαση του φίλου ποιητή Γιώργου Δελιόπουλου στη στέγη της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, με προσκεκλημένους ομιλητές τον συγγραφέα κριτικό Μάκη Καραγιάννη και τον Αναπληρωτή Καθηγητή Ιστορίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ, Στράτο Δορδανά.

Ό, τι πρόλαβα, ήταν εξαιρετικό (είμαι βέβαιη το ίδιο εξαιρετική θα ήταν όλη η παρουσίαση). Σήμερα, διάβασα, ή μάλλον θα έπρεπε να πω ρούφηξα το βιβλίο "Μηλιώνας, παρόντες και φαντάσματα" (Ποιητική σύνθεση σε επτά σκηνές, Γιώργου Δελιόπουλου, Εκδόσεις Κάπα). Ο ποιητής περιπλανιέται στον Μηλιώνα, στο εγκαταλελειμμένο από τον Εμφύλιο χωριό των Πρεσπών, συνομιλεί με τα ερείπια, ζώντες και τεθνεώτες, λύνοντας κόμπους και δένοντας χρόνους, για να επαναφέρει το παρελθόν στο παρόν λυτρωμένο από το άχθος του, να συναρμολογήσει τα κομμάτια, να αποδεχτεί τις απώλειες και χωρίς να παζαρέψει την αλήθεια, να κάνει βήματα μπροστά. "Δεν μπορώ να βολευτώ στον Μηλιώνα κάθε δρόμος του χωριού ένα φιξ καρέ ίδια βήματα μπροστά με πηγαίνουν πίσω τώρα, και θα ποταμίσω τη στεγνή μου κοίτη για να βρω των άλλων στη μεγάλη θάλασσα και θα φέρω πίσω πέτρες στιλβωμένες τις παλιές αλήθειες να ρυμοτομήσω τη γενιά μου σε καινούριο κάνναβο". Έτσι κλείνει το ποιητικό αφήγημα του Γιώργου Δελιόπουλου, ανοίγοντας δρόμο μπροστά, με παρακαταθήκη το ιστορικό παρελθόν (που ξεθολώνει όσο και να πεις, από τις μικροϊστορίες των καθημερινών ανθρώπων που το κουβάλησαν στους ώμους τους, δες το ποίημα στο τέλος της ανάρτησης...) Αν ο ποιητής ευχαριστεί όλους όσοι συνέβαλαν στην έκδοση του βιβλίου του, ομότεχνους, εικαστικούς και δωροθέτες και μνημονεύει ως δωρητές, εκείνους που τον ενέπνευσαν, οι αναγνώστες οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γιώργο Δελιόπουλο, που αναμοχλεύοντας την ιστορία με την ποίηση αριστοτεχνικά, επαναδιαπραγματεύεται τις εκδοχές της, ξύνει τη λήθη, επανανοηματοδοτώντας παράλληλα την ποίηση και τον ρόλο της με μια παραγκωνισμένη της ίσως θεματική, αυτή της ιστορίας (στο πλαίσιο μιας ολόκληρης σύνθεσης). Κλείνω με το ποίημα τις συλλογής που υποσχέθηκα παραπάνω (όλα τα ποιήματα λειτουργούν είτε αυτόνομα είτε στο πλαίσιο της σύνθεσης, ως μέρος της). Η λέσχη των υπερηρώων δώρημα Νικόλαου Δελιαλή, Στερίκα Κούλη και Χανς Λέμπερ Ξέχνα τα κόμικς στο πατάρι, είναι για τα παιδιά οι μασκοφόροι μαχητές που βγαίνουν ατσαλάκωτοι στα έγχρωμα εξώφυλλα ιλουστρασιόν σωτήρες κι έλα να δεις τους ήρωες που πλάκωσε η λάσπη τον δάσκαλο που έμεινε στην ίδια τάξη άγρυπνος (γλίτωνε απ' την εκτέλεση τ' αδιάβαστα βιβλία) ή τον τρελό που χάριζε το φαγητό για στίχους (στα ψίχουλά τους φύτρωνε μια σκάλα ουρανός) και τέλος, έναν άγιο ανάμεσα στα τέρατα (με τη γροθιά του σίδερο χάιδευε σαν μωρό) κανείς από τους τρεις αυτούς δεν είχε αλεξίσφαιρο μάσκα, διπλή ταυτότητα ή μυστικές δυνάμεις κανείς δεν ήταν άνθρωπος-ατσάλι-κεραυνός Άνθρωπος μόνο, σκέτος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους