Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 ΟΤΑΝ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΛΕΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΙ ΟΤΑΝ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΛΕΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΙ ✓ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ «ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΣ» Υπάρχει μια στιγμή κατά την οποία οι δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών παύουν να μοιάζουν με μεμονωμένες ατυχείς τοποθετήσεις και αρχίζουν να συνθέτουν μια συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη.

Μια αντίληψη που μοιάζει να λέει στον πολίτη: αν δεν μπορείς να πληρώσεις τη βενζίνη, πήγαινε με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Αν δεν μπορείς να αντέξεις το κόστος της καθημερινής μετακίνησης, περπάτα.

Αν δεν μπορείς να πληρώσεις το νοίκι, συγκατοίκησε.

Αν δυσκολεύεσαι με το κόστος της ενέργειας, «προσαρμόσου». Αν είσαι εκπαιδευτικός και πληρώνεις ακριβά τη μετακίνησή σου, βρες συναδέλφους να μοιραστείτε το αυτοκίνητο.

Και αν είσαι άνεργος, πρόσεχε να μη συνηθίσεις το επίδομα.

Ανεξάρτητα από την ακριβή διατύπωση κάθε δήλωσης, το πολιτικό μήνυμα που προσλαμβάνει η κοινωνία είναι ένα: το πρόβλημα είναι δικό σου και εσύ πρέπει να βρεις τρόπο να το αντιμετωπίσεις.

Μόνο που οι πολίτες έχουν ήδη προσαρμοστεί.

Έχουν κόψει από παντού.

Έχουν περιορίσει τις μετακινήσεις τους.

Έχουν αναβάλει σχέδια και οικογενειακές αποφάσεις.

Νέοι άνθρωποι παραμένουν στο πατρικό τους επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο.

Εκπαιδευτικοί διανύουν καθημερινά μεγάλες αποστάσεις για να πάνε στο σχολείο τους.

Οικογένειες κάνουν λογαριασμό ακόμη και για τα βασικά.

Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλες συμβουλές για το πώς θα ζήσει με λιγότερα.

Χρειάζεται πολιτικές που θα της επιτρέψουν να ζήσει καλύτερα. ✓ ΟΤΑΝ Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ «ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ» Το μεγάλο πολιτικό ζήτημα είναι ότι η ακρίβεια δεν αποτελεί ατομικό πρόβλημα.

Όταν ανεβαίνει το κόστος της ενέργειας, επηρεάζονται όλοι.

Όταν αυξάνονται οι τιμές των καυσίμων, αυξάνεται το κόστος μετακίνησης, παραγωγής και μεταφοράς.

Όταν εκτοξεύονται τα ενοίκια, δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα μόνο ένας φοιτητής ή ένας νέος εργαζόμενος.

Πρόκειται για κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.

Και γι' αυτό απαιτούν πολιτικές απαντήσεις.

Η πολιτεία δεν μπορεί να περιορίζεται στο να εξηγεί στον πολίτη πώς θα μειώσει τις ανάγκες του.

Οφείλει να παρεμβαίνει στις αιτίες που δημιουργούν την οικονομική πίεση.

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Γιατί η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός ευρηματικών συμβουλών επιβίωσης.

Είναι η προσπάθεια να δημιουργηθούν συνθήκες αξιοπρεπούς ζωής. ✓ Η ΣΤΕΓΑΣΗ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ «ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ» Η στεγαστική κρίση είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Ένας νέος άνθρωπος που εργάζεται, σπουδάζει ή προσπαθεί να δημιουργήσει οικογένεια δεν ζητά πολυτέλεια.

Ζητά ένα σπίτι που μπορεί να πληρώσει.

Όταν όμως το εισόδημα δεν ακολουθεί την αύξηση των ενοικίων, η συγκατοίκηση μπορεί να αποτελεί πρακτική επιλογή για κάποιους, δεν μπορεί όμως να παρουσιάζεται ως συνολική απάντηση μιας κυβέρνησης στη στεγαστική κρίση.

Το πολιτικό ερώτημα είναι άλλο: Γιατί ένας εργαζόμενος δεν μπορεί να πληρώσει ένα αξιοπρεπές σπίτι από το εισόδημά του; Εκεί πρέπει να στραφεί η συζήτηση.

Με πολιτικές κοινωνικής κατοικίας, αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, προστασία των ευάλωτων νοικοκυριών και μέτρα που θα αυξάνουν την προσφορά προσιτής κατοικίας. ✓ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΣΥΝΕΠΙΒΑΤΕΣ» Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η κατάσταση των εκπαιδευτικών που υπηρετούν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους.

Ο εκπαιδευτικός δεν επιλέγει κάθε χρόνο πού θα υπηρετήσει.

Τοποθετείται εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.

Και όταν ένας αναπληρωτής ή μόνιμος εκπαιδευτικός χρειάζεται καθημερινά να διανύσει μεγάλες αποστάσεις, το κόστος της μετακίνησης αποτελεί πραγματικό μέρος του εργασιακού του κόστους.

Η λύση δεν μπορεί να είναι απλώς «βρείτε συναδέλφους και μοιραστείτε το αυτοκίνητο». Η λύση είναι να αναγνωριστεί θεσμικά και οικονομικά το πρόβλημα.

Γιατί η δημόσια εκπαίδευση δεν μπορεί να στηρίζεται στην προσωπική οικονομική αντοχή του εκπαιδευτικού. ✓ ΤΟ ΕΣΥ ΔΕΝ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ Το ίδιο ισχύει και για τη δημόσια υγεία.

Η κοινωνία δεν αξιολογεί το ΕΣΥ από τις δηλώσεις των υπουργών.

Το αξιολογεί όταν ένας ασθενής χρειάζεται γιατρό.

Όταν ένας ηλικιωμένος περιμένει για εξέταση.

Όταν μια οικογένεια χρειάζεται νοσηλεία.

Όταν ένα νοσοκομείο αντιμετωπίζει ελλείψεις.

Όταν ένας γιατρός ή ένας νοσηλευτής εργάζεται υπό τεράστια πίεση.

Επομένως, η πολιτική συζήτηση για το ΕΣΥ πρέπει να αφορά προσωπικό, υποδομές, χρηματοδότηση, πρόσβαση και ποιότητα υπηρεσιών.

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να κρίνουν την πραγματικότητα που βιώνουν. ✓ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αποκτά ιδιαίτερη σημασία η πολιτική παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα Alexis Tsipras Το τελευταίο διάστημα δεν περιορίστηκε στην κριτική προς την κυβέρνηση.

Έθεσε στο δημόσιο διάλογο συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση του κόστους των καυσίμων και ταυτόχρονα μίλησε ανοιχτά για την ανάγκη πολιτικής αλλαγής.

Το «ή εμείς ή κανείς» είναι ένα σκληρό πολιτικό δίλημμα.

Όμως έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο: την προσπάθεια της ΕΛΑΣ Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη να εμφανιστεί ως πολιτική δύναμη που διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση και να αντιπαραθέσει τη δική της πρόταση στη σημερινή κυβερνητική πολιτική.

Η ουσία, τελικά, δεν βρίσκεται μόνο στο σύνθημα.

Βρίσκεται στο τι υπάρχει πίσω από αυτό. Πρόγραμμα. Προτάσεις. Σχέδιο.

Συγκεκριμένες δεσμεύσεις. ✓ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από το επίπεδο της καθημερινής πολιτικής αντιπαράθεσης στο επίπεδο της διακυβέρνησης.

Και αυτό είναι το κρίσιμο σημείο.

Η κοινωνία δεν χρειάζεται απλώς έναν ακόμη καταγγελτικό λόγο.

Χρειάζεται να ακούσει τι θα γίνει την επόμενη ημέρα.

Πώς θα μειωθεί το κόστος ζωής.

Πώς θα αυξηθούν τα πραγματικά εισοδήματα.

Πώς θα αντιμετωπιστεί η στεγαστική κρίση.

Πώς θα στηριχθεί το δημόσιο σχολείο.

Πώς θα ενισχυθεί το ΕΣΥ.

Πώς θα δημιουργηθούν σταθερές και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας.

Πώς θα υπάρξει δίκαιη φορολογική πολιτική.

Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα. ✓ «Η ΕΜΕΙΣ Ή ΚΑΝΕΙΣ» ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ Το «ή εμείς ή κανείς» δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί απλώς ως μια ακόμη επικοινωνιακή φράση.

Είναι μια προσπάθεια να οριοθετηθεί το πολιτικό πεδίο. Η ΕΛΑΣ επιχειρεί να πει ότι δεν ενδιαφέρεται να περιοριστεί σε έναν ρόλο συμπληρωματικής αντιπολίτευσης, αλλά διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία.

Ταυτόχρονα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να καταστήσει σαφές ότι βλέπει ως βασικό αντίπαλο τη σημερινή κυβερνητική πολιτική και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Αυτό μεταφέρει την αντιπαράθεση από το ερώτημα «ποιος θα είναι δεύτερος» στο ερώτημα «ποιος μπορεί να παρουσιάσει ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης». Και εδώ θα κριθούν όλοι. ✓ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΘΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙ Οι πολίτες δεν είναι ούτε αφελείς ούτε ανήμποροι.

Θα συγκρίνουν.

Θα συγκρίνουν δηλώσεις και πράξεις.

Θα συγκρίνουν εισόδημα και κόστος ζωής.

Θα συγκρίνουν υποσχέσεις και αποτελέσματα.

Θα συγκρίνουν την πολιτική της «προσαρμογής» με την πολιτική της κοινωνικής προστασίας.

Θα συγκρίνουν τα προγράμματα, τις προτάσεις και τις πολιτικές δεσμεύσεις όλων των κομμάτων.

Και τελικά θα αποφασίσουν οι ίδιοι.

Γιατί αυτό είναι το νόημα της δημοκρατίας. ✓ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ — ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν ένας πολίτης μπορεί να περπατήσει λίγο περισσότερο.

Είναι αν μπορεί να πληρώσει το κόστος της ζωής.

Δεν είναι αν δύο φοιτητές μπορούν να συγκατοικήσουν.

Είναι αν ένας νέος μπορεί να νοικιάσει ένα σπίτι.

Δεν είναι αν δύο εκπαιδευτικοί μπορούν να μοιραστούν ένα αυτοκίνητο.

Είναι αν ο μισθός τους επιτρέπει να εργάζονται χωρίς να πληρώνουν από την τσέπη τους ένα δυσβάσταχτο κόστος για να φτάσουν στη δουλειά τους.

Δεν είναι αν ο άνεργος μπορεί να ζήσει με λιγότερα.

Είναι αν η πολιτεία μπορεί να του εξασφαλίσει αξιοπρεπή προστασία και πραγματικές ευκαιρίες εργασίας.

Και δεν είναι αν η κυβέρνηση μπορεί να περιγράψει το ΕΣΥ ως «το καλύτερο όλων των εποχών». Είναι αν ο πολίτης, όταν το χρειαστεί, θα βρει γιατρό, νοσηλευτή, κλίνη και αξιοπρεπή περίθαλψη.

Αυτή είναι η πραγματική πολιτική συζήτηση.

Και αυτή ακριβώς είναι η πρόκληση για την ΕΛΑΣ και τον Αλέξη Τσίπρα: όχι μόνο να καταγγείλουν όσα θεωρούν ότι δεν λειτουργούν, αλλά να πείσουν με συγκεκριμένο πρόγραμμα ότι υπάρχει διαφορετικός δρόμος.

Γιατί η κοινωνία δεν ζητάει από κανέναν να της μάθει πώς να αντέχει.

Έχει μάθει ήδη.

Ζητάει κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο δύσκολο: ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ.

Και αυτό δεν είναι πολυτέλεια. Είναι το ελάχιστο που πρέπει να απαιτεί μια σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους