Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ανοίγω μερικές σελίδες ενημέρωσης Άδωνις εδώ εκεί. Απαντάει στον Αρβανίτη. Μιλάει για μπάφους.

Βρίζει συνδικαλιστές και μειώνει δημοσιογράφους.

Μια αυταρχική προσωπικότητα που το γελοίο του φορέα της δεν τη καθιστά λιγότερη επικίνδυνη.

Πολλές φορές βλέπω αρκετούς να αναρωτιούνται ποιοι το ψηφίζουν; Πριν μερικά χρόνια γύριζα βράδυ σπίτι πεζός και περνάω από τη πιάτσα ταξί στο Κερατσίνι στα φανάρια.

Δύο οδηγοί κάθονται μαζί έξω από το αμάξι συζητώντας μέχρι να έρθει ο πρώτος πελάτης.

Άκουω ένα εξ αυτών,έχοντας χάσει τι έχει προηγηθεί στη κουβέντα, να λέει στον άλλον: Καλά τους τα λέει ο Άδωνις,αυτό τους χρειάζεται! Με τον έτερο οδηγό να συμφωνεί επαυξάνοντας: Και λίγα τους λέει... Έφυγα σκεπτικός προς στο σπίτι αν και έχοντας λίγο "κεφάλι" ένεκα της εξόδου για το πόσο τελικά αυτό που "εμείς" εδώ θεωρούμε ένα ξεκάθαρα πολιτικό οπορτουνιστη και σίγουρα πολλές φορές γελοίο στα πρόθυρα της πλήρης απαξίας.

Πόσο συχνά βλέπουμε αστεία ai και εικόνες προσφέρουν ευκαιρία για διακωμώδηση όμως δεν παράγουν πολιτική στα χρόνια του viral.

Για τη συστηματική απαξίωση της δημόσιας υγείας ναι θα βγει μεμε με τον αείμνηστο Γεννηματά όμως το έργο του ΠΑΣΟΚ το οποίο κατέστησε το Εσύ πυλώνα του του κοινωνικού κράτους έχει σπιλωθεί πολύ επιδέξια εδώ και χρόνια . Ο συνδικαλισμός και η ένωση ανθρώπων για ένα δημόσιο αγαθό έχει γίνει ένα αστείο,ένα απαρχαιωμένο κατάλοιπο παραφωνια της ελεύθερης αγοράς.

Όσο πιστεύουμε πως παράγουμε νίκες στη πλήρη κατίσχυση του νεοφιλελεύθερου μετασχηματισμού είμαστε στο τέλος αντιμέτωποι με ένα αντίστοιχο οδηγό ταξί: τους καλά τους τα είπε, με τους τεμπέληδες δημόσιους υπαλλήλους.

Και ίσως κάποια φωνή χωρίς αιδώ να φωνάξει: που είσαι ωρε Παπαδόπουλε; Ο Άδωνις παίζει το παιχνίδι που ξεκίνησε ίσως ο Μπερλουσκόνι και εν συνεχεία πολλοί όπως ο Τραμπ που ξέρουν πως αυτό που μετράει είναι το content,έστω και αρνητικό παρά η ουσία,στην εποχή της εικόνας ακόμα και γελοίος να είσαι μπορείς να πετύχεις.

Γιατί ο Άδωνις ξέρει να χειρίζεται,όπως ο Τραμπ και άλλοι, το φόβητρο του κομμουνισμού και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια από τη πτώση της ΕΣΣΔ αυτό παραμένει στη δεξιά αλλά και απολιτικ συνείδηση συνυφασμένη με τον ολοκληρωτισμό που θέτει σε κίνδυνο την ελεύθερη αγορά.

Ο κομμουνισμός και ο σοσιαλισμός όλα ανεξαιρέτως και αδιακρίτως ανακαλούν όπως έλεγε ο Μαρκ Φίσερ φαντάσματα του Πολ Ποτ και του Στάλιν: κάθε πρόταση πολιτικής αλλαγής είναι ταυτισμένη με την αναβίωση τους. Ο Άδωνις ξέρει να χειρίζεται την εικόνα που αγαπούν οι δεξιοί να κατηγορεί τους άλλους, να μεταφράζει κάθε διαφωνία που έγκειται σε ζήτημα εμφυλης και κοινωνικής διαμαρτυρίας σε woke ατζέντα.

Σήμερα όλοι μιλούν για αυτή και κάτω από τη σκέπη της, ως ρητορική κόντρα στο "σύστημα" κάθε προοδευτική κοινωνική ή οικονομική πολιτική είναι απορριπτέα. Ο Άδωνις όπως ο Τραμπ αισθητικοποιει την ίδια του τη παρουσία, δεν υπάρχει πλέον πολιτική μόνο συνθήματα και μίσος, σαν κινούμενος άγιος ενάντια στους άλλους τους κακούς αριστερούς.

Είναι η προσωποποίηση μιας διαδικασίας που άρχισε ήδη από τις αρχες των 90ς εδώ και παντού: η ελεύθερη αγορά χωρίς δεσμεύσεις,η κοινωνία σαν άτομα,η ιστορία που αναθεωρείται εξισώνοντας ναζι και σοσιαλδημοκρατία,μια συνεχής παραγωγή εικόνων που πιστέψτε με ο Άδωνις και κάθε Άδωνις κερδίζει μόνο...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους