Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Να τη σφίγγεις στην αγκαλιά σου και να ταξιδεύεις μαζί της μεθυσμένος απο έρωτα και απο μουσικη.

Αυτό είναι το ταξίδι στα Κύθηρα..." Ενα υπαρξιακό - στην ουσία του- δραμα το " Μια ζωη την εχουμε" του Γιώργου Τζαβέλα.

Κατι αντίστοιχο με τον "Δρακο" του Κούνδουρου, που προηγήθηκε, οπου παλι εχουμε συγκρουσιακή σχεση αναμεσα σε δυο ταυτότητες.

Πιο ευληπτα και αφηγηματικά εδώ, ομως, παρα τους βαθεις συμβολισμούς. Αυτός.

Ενας τιμιος υπάλληλος.

Ο αθεατος ήρωας μιας ανιαρής καθημερινότητας, φορτωμένος με πολλά υποκοριστικά- μισθουλάκος, σπιτάκι, ζωουλα- και πολλα στερητικα - α. Ενάρετος, ωστοσο.

Και "αμυνόμενα" ονειροπόλος... Ο άλλος.

Ολα στην υπερβολή. Ματαιοδοξος. Ανερμάτιστος.

Ενας αντιηρωας - ανδραποδο στις ηδονές της εγκόσμιας ζωης.

Και οι δυο ερωτευμένοι με την ιδια γυναίκα, η οποια υπηρξε και ο καταλυτης για τη μεταστροφή.

Ο νομιμος εαυτός την φαντασιώνεται.

Ο παράνομος την κατακτά, έστω και με το μακιαβελικο "The end sacrifices the means". Τα Κυθηρα απο ουτοπία, την οποια ρεμβαζε ως ταμίας Τραπέζης ατενιζοντας τη ρεπλικα του Βαττω, γίνονται τόπος.

Με τη φενάκη του αλλου κατορθώνει να αφιχθεί μεταφορικά στο νησι, ζωντας τον ερωτα στη σαρκική του υπόσταση.

Η "ουτοπία των Κυθήρων" ειναι ομως βαθια ριζωμένη μεσα του και αυτή ειναι που τον επαναφέρει εντός συνείδησης.

Λυγίζει ακομη και την παραδοπιστη Μπιμπή που ανενδοίαστα θα παταγε το κουμπί για να πεθανουν χιλιοι μανδαρίνοι, κίτρινοι σαν το φλουρί, στα βάθη της Κίνας, μόνο και μονο για να γίνει βαθυπλουτη.

Με αφορμή, λοιπον, τον ανομολογητο ερωτα ενός καταπιεσμενου υπαλληλισκου με μια πληθωρικη escord, ο Τζαβελας "παιζει" με το προαιωνιο ηθικο δίπολο.

Αυτο του επικουρειου "ζην ηδεως", στο οποιο οδηγει ο δρόμος της Κακιας και της "πολυμοχθου" Αρετής του Ησιόδου, που υπήρξε ο πυλωνας για την πλατωνικό και μετέπειτα το χριστιανικό αξιακό σύστημα.. Στο τέλος, κερδίζει η δευτερη, με τη μπουρου του Υπερωκεανειου να παιανιζει- σε μιαν ανάγνωση-περα απο το ταξιδι στη Γη της Επαγγελιας και εκεινο στα Κύθηρα... Τον μυθικὸ χῶρο τῆς «ἄφατης εὐτυχίας» τοῦ Ἀντουάν Βαττώ, αλλα και εκεινον τῆς «δύσκολης εὐτυχίας» τοῦ Σὰρλ Μπωντλαίρ" .. (Βασίλη Ραφαηλίδη –ΕΘΝΟΣ 14/10/1984) Σήμερα γιορτάζει η Μυρτιδιώτισσα, η προστατιδα του νησιού.

Κι αν κατι εχω να θυμάμαι απο τα Μυρτιδια, τον τόπο φανέρωσης της εικονας, ειναι τα πετρωμενα πλοια των πειρατων, η αναθηματικη λαμπαδα της σουλτανας που δεν αναψε ποτε, η λιτανεια πριν τη Σαρακοστη από το Μοναστήρι προς τον Εσταυρωμενο του Καστρου...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους