Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Σταμάτα να δίνεις την ομπρέλα σου σε αυτόν που σε θυμάται μόνο όταν αρχίσει να βρέχει»…. Η ζωή έχει έναν αδυσώπητο τρόπο να αποκαλύπτει την αλήθεια των λέξεων και να επιβεβαιώνει τα γνωμικά της.

Στην αρχή δικαιολογείς τους ανθρώπους, μετά παρατηρείς το μοτίβο τους και καταλαβαίνεις.

Σε θυμούνται μόνο για την χρησιμότητα σου! Για μια συμβουλή, για μια καθοδήγηση στο αδιέξοδο του φόβου τους, για να καθησυχάσεις την ανησυχία τους, για να δώσεις λύση στο πρόβλημα τους.

Ζητούν να τους κρατήσεις όρθιους μέχρι να κοπάσει η καταιγίδα τους.

Μόνο τότε θυμούνται με ακρίβεια τον δρόμο προς εσένα.

Πριν την βροχή ήταν σχεδόν εξαφανισμένοι.

Τώρα διαβαίνουν το κατώφλι σου με μια οικειότητα σχεδόν αφοπλιστική, σαν να μην χάθηκαν ποτέ.

Ξεκινούν ανέμελα την κουβέντα, ρωτούν για τα τυπικά, χαμογελούν, ακουμπούν στιγμιαία πάνω στη μνήμη μιας παλιάς εγγύτητας, μέχρι να φανερωθεί ο πραγματικός λόγος της παρουσίας τους.

Ένα αίτημα.

Μια ανάγκη.

Μια αγωνία που θέλουν να εναποθέσουν πάνω σου γιατί ξέρουν πως εσύ «θα βρεις τρόπο». Και εσύ τον βρίσκεις.

Όχι επειδή είσαι αφελής.

Αλλά γιατί η ψυχή σου νιώθει, νιώθει βαθιά και σκιρτά μπροστά στον πόνο.

Το παράξενο είναι πως οι άνθρωποι που λειτουργούν έτσι σπάνια θεωρούν ότι σε εκμεταλλεύονται.

Το κάνουν σχεδόν φυσικά.

Όπως το σώμα που αναζητά καταφύγιο από τη βροχή.

Είσαι μια συναισθηματική υποδομή.

Ένα ασφαλές μέρος.

Μια χρηστική τρυφερότητα.

Για χρόνια πίστευα ότι αυτό είναι το νοιάξιμο μιας αμφίδρομης σχέσης.

Μετά άρχισα να παρατηρώ κάτι βαθύτερο.

Δεν τους ενδιαφέρουν οι δικές σου «βροχές». Δεν αντέχουν να σε δουν εξαντλημένο, λυπημένο, αδύναμο.

Δεν θέλουν να «λείπεις» από την χρήση σου.

Αγαπούν την πρόσβαση που τους δίνεις σε λύσεις και όχι …εσένα.

Η επίγνωση της κυνικής αλήθειας όμως, δεν άλλαξε ποτέ τον τρόπο που στέκομαι δίπλα σε έναν άνθρωπο που αγωνιά και υποφέρει.

Συνεχίζω να τον προστατεύω με την ομπρέλα μου στην βροχή του.

Όχι, γιατί πιστεύω ότι η βροχή αυτή μάς ενώνει συναισθηματικά.

Αλλά γιατί σταμάτησα να συνδέω την αξία μου με μια αναγνώριση που ποτέ δεν θα έρθει.

Ίσως πάλι και γιατί έχω την ευλογία να έχω ανθρώπους κοντά μου που με αγαπούν για αυτό που είμαι.

Αγαπούν τις σιωπές μου, τα ελαττώματα μου, την κούραση μου, τον θυμό μου.

Μένουν δίπλα μου και στις καταιγίδες και στις λιακάδες.

Δεν αναμένουν να πάρουν.

Επιλέγουν να σταθούν κάτω από την ομπρέλα μου, όχι για να μην βραχούν, αλλά για να την κρατήσουν και να μου επιτρέψουν να ξαποστάσω… Photo credits: Emma Gene #used

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους