Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το μάθημα Αγγλικών της κυρίας Μαριάννας, με τα εκνευριστικά γερούνδια και τα ακαταλαβίστικα past tenses, ευτυχώς ολοκληρωνόταν σε λίγα λεπτά.

Ποιος ενδιαφερόταν για όλα αυτά, άλλωστε, όταν σε ελάχιστες ώρες θα αγωνιζόταν ο μπασκετικός Παναθηναϊκός; Το σώμα βρισκόταν στο Καλαμάκι, το πνεύμα όμως είχε ήδη κάνει το δρομολόγιο του Α2 (Αθήνα – Βούλα) προς τον απόλυτο προορισμό ενός 14χρονου παρθένου –σεξουαλικά και γηπεδικά–, τη μυθική Γλυφάδα.

Το κλειστό γυμναστήριο «Μάκης Λιούγκας» χωράει 3.200 θεατές, έγραφε το «Σπορ, Σκορ, Ρεκόρ». Ε, έτσι θα είναι.

Λένε οι δημοσιογράφοι ψέματα; Στα δικά μου μάτια, βέβαια, έμοιαζε με Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (των 14.500 θεατών). Άλλο δρομολόγιο αυτό, όμως (Α1, Πειραιάς – Βούλα), όχι τόσο οικείο.

Μακριά από εμάς, αν και τόσο κοντά.

Όλοι θυμόμαστε έντονα την πρώτη μας φορά.

Συναισθήματα πρωτόλεια, ένοχη ηδονή, απότομη ενηλικίωση.

Την 1η Φεβρουαρίου 1995 καταγράφεται η δική μου πρώτη φορά.

Δεν πάτησα κουδούνι, ούτε εμφανίστηκε τσατσά.

Απλώς είδα φώτα, πολλά φώτα, και μπήκα.

Και με υποδέχτηκαν, λες και με γνώριζαν χρόνια, ο Στόγιαν, ο Ζάρκο, ο Παναγιώτης, ο Φραγκίσκος, ο Νικόλας, ο Μίροσλαβ, ο Κώστας.

Ενδεδυμένοι με μια υπέροχη σκουροπράσινη αμφίεση, που προδιέθετε για μεγάλα γούστα.

Θέαμα που προσφερόταν στην προνομιακή τιμή των χιλίων δραχμών μόνο, value for money.

Με δύο νεφρά πήγαινες, με δύο έφευγες, καρατσεκαρισμένο.

Σε αντίθεση με τις πουτάνες, με τις οποίες απλώς συνδιαλέγεσαι σαρκικά, τους παίκτες τούς ερωτεύεσαι πανεύκολα.

Αλλά με μια αγάπη πλατωνική, ρομαντική, αθώα.

Τους σκέφτεσαι τα βράδια προτού κοιμηθείς, τους ζωγραφίζεις σε τετράδια, τους κολλάς στον τοίχο του δωματίου σου.

Τους βάζεις και στην προσευχή σου: «Στόικο ημών, ο εν τοις ουρανοίς». Και παρακαλάς τον Θεό (ή τον Παύλο; – τέλος πάντων, το ίδιο είναι) να βγει αληθινό το πανό «Ζούμε για να σε δούμε πρωταθλητή Ευρώπης - Μπαρμπής Group», που δέσποζε στο κλειστό, κάπου ανάμεσα σε διαφημίσεις από φίρμες που πλέον δεν υπάρχουν (Telestet, La Mamounia, Audiovox). Ένας 14χρονος δύσκολα αντέχει πολλή ώρα.

Στο δεύτερο, άντε τρίτο κάρφωμα, έχει ήδη εκσπερματίσει.

Είναι ασυγκράτητες οι ορμές του, όπως ήταν και του Δαλματού γίγαντα εκείνη τη βραδιά.

Ο οποίος πέτυχε μέχρι και τρίποντο «μέσα σε αποθέωση», όπως θα περιέγραφε και ο σπίκερ του αγώνα, ο μακαρίτης Φίλιππος Συρίγος.

Πρέπει να σας πω ότι με τον αντίπαλο (Μπενφίκα) δεν πρέπει να ασχολήθηκε κανείς σοβαρά, παρότι μας δυσκόλεψε στο πρώτο ημίχρονο.

Τα σεξουαλικά απωθημένα μας έβρισκαν πρόσφορο έδαφος έκφρασης στον Θρύλο και τον π... τον Συρίγο.

Οι συστάσεις από τα μεγάφωνα έπιασαν τόπο, βέβαια, και το σύνθημα άλλαξε.

Έγινε «γ... ο Θρύλος και όχι ο Συρίγος». Sounds better.

Τελικό σκορ 80-60. Ολοστρόγγυλο, ό,τι πρέπει για ψυχαναγκαστικούς.

Και ολιγοσύλλαβο.

Σε ρωτούν «πόσο ήρθε το ματς», απαντάς «Γδονταξήντα» και τελειώνεις.

Και επαναλαμβάνω: με μόλις μία «χήνα» έχυνες τότενες.

Δεν χρειαζόσουν δάνειο, ούτε ΕμποροΚάρτα Visa.

Η σεζόν εκείνη θα έκλεινε με δύο μεγάλες στενοχώριες, μια ευρωπαϊκή και μια εγχώρια.

Το επόμενο καλοκαίρι θα αποδεικνυόταν κομβικό.

Θα ολοκληρωνόταν η κατασκευή του ΟΑΚΑ (18.700 θεατών), θα ακούγαμε και ένα ηχηρό «ζζζζζζόιντ», που ερχόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να μας διδάξει πώς να ράβουμε αστέρια στις φανέλες μας.

Μέχρι τότε, όμως, θα έπρεπε να γαλουχηθούμε μέσα από πικρές βραδιές.

Να τραγουδάς «η Τριφυλλάρα/η ομαδάρα/στη Σαραγόσα δεν πήρε το Κύπελλο/μα δεν πειράζει/και δεν μας νοιάζει/γαμώ τον Ολυμπιακό» (μη μου το κόψεις αυτό, αλγόριθμε) και να σε παίρνουν τα ζουμιά – αξία ανεκτίμητη.

Λύπη για την ήττα, προσμονή όμως για τα επόμενα, τα καλύτερα, που τα βλέπαμε ήδη να έρχονται με φόρα.

Τα ροζ φύλλα αγώνα θα υπερίσχυαν έκτοτε εμφατικά έναντι των κίτρινων... Ουδείς γνωρίζει τι απέγινε άραγε αυτός ο τριποντάκιας ο Λισμπόα της Μπενφίκα ή αν υπάρχουν ακόμα μπιραρίες που σερβίρουν Beck's. Η απουσία του Φίλιππου Συρίγου από τα εγκόσμια υποδηλώνει ένα μεγάλο κενό: των λεγόμενων «αιρετικών», που είτε τους πήγαινες είτε όχι, τους παραδεχόσουν.

Συγγνώμη που σε έβριζα κάποτε, Φίλιππε.

Ήμουν μικρός.

Όχι εσένα, «Θρύλε», για εσένα δεν μετανιώνω.

Θα συνεχίσω να σε βρίζω, όπως και εσύ εμένα.

Έτσι πάνε αυτά.

Σε λίγες ώρες ο μπασκετικός Παναθηναϊκός ξαναπαίζει στην Ευρώπη.

Πρεμιέρα, από τις πολλές.

Έμπειρος ο Παναθηναϊκός πια, έμπειρος και εγώ.

Δεν εκσπερματίζω στο δεύτερο-τρίτο κάρφωμα του Λεσόρ, αλλά η λαχτάρα της αναμονής είναι πάνω-κάτω ίδια.

Μόνο ο προορισμός άλλαξε. Η Γλυφάδα έγινε Μαρούσι και χωράει πιο πολλούς στις αγκάλες της.

Πριν από κάποια χρόνια, αγόρασα ως δώρο ένα μικρό ξύλινο κουτάκι, από εκείνα που γυρίζεις ένα μοχλουδάκι και παίζουν μουσική.

Μη ρωτήσετε για ποια προοριζόταν· ούτε θυμάμαι.

Μπορεί και για καμία.

Πάντως δεν παραδόθηκε ποτέ.

Παρέμεινε στην κατοχή μου και καμιά φορά το ανοίγω και ακούω το τραγουδάκι του: "You are my sunshine". Ή αλλιώς... «Σε αγαπάω/σε ακολουθάω/όπου κι αν παίζεις μαζί σου πάω/κερδίζεις-χάνεις θα τραγουδάω/Τριφυλλάρα μου σε αγαπώ». Και ερωτεύομαι. Ξανά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους