Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ Αυτό το καλοκαίρι ανακάλυψα έναν σπουδαίο λογοτέχνη της γενιάς του '30, τον Άγγελο Τερζάκη.

Πολλές φορές η λογοτεχνία από τον περασμένο αιώνα μπορεί να φαίνεται ανεπίκαιρη για τους προβληματισμούς και τις ανάγκες της σημερινής εποχής.

Ωστόσο δεν είναι.

Διατηρεί έστω και αν η περιγραφή της καθημερινότητας είναι εντελώς διαφορετική όλα εκείνα τα δομικά στοιχεία από τις ανθρώπινες ανησυχίες και αναζητήσεις.

Διάβασα την ΜΕΝΕΞΕΔΕΝΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ γραμμένη το 1937 και το ΔΙΧΩΣ ΘΕΟ το 1951. Ο Τερζάκης στα βιβλία του αυτά διερευνά τα πιο βαθιά πεδία της ανθρώπινης ψυχής.

Οι ήρωες του είναι ευάλωτοι, ρομαντικοί και ηττημένοι. Στην Μενεξεδένια πολιτεία ο κεντρικός ήρωας Γιάννης Μαρούκης αναζητά τον έρωτα του μέσα σε ένα πνιγηρό περιβάλλον ενός οικογενειακού δράματος. Στο Διχως Θεό ο Μιχάλης Παραδείσης απογοητεύεται από τις σοσιαλιστικές του ιδέες και ταυτόχρονα αποτυγχάνει να μεγαλώσει όπως θα ήθελε τα ορφανά παιδιά του αδελφού του.

Τα βιβλία διατυπώνουν τις ιστορίες τους με μια έντονη μελαγχολία.

Οι ήρωες αλλά και όλοι οι πρωταγωνιστές αναμετρώνται με τις χαμένες προσδοκίες, με τις ματαιώσεις. Ο Τερζάκης με μια δυνατή λογοτεχνική γραφή μάς οδηγεί στα πιο δύσκολα προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Στο "Διχως Θεό" παράλληλα αποτυπώνει και την πολιτική κατάσταση της Δικτατορίας του Μεταξά και τον επερχόμενο παγκόσμιο πόλεμο.

Είναι αλήθεια πως η γραφή εκείνης της εποχής διαθέτει ρομαντισμό.

Και στα δύο βιβλία που διάβασα υπάρχει μια αίσθηση ματαιότητας.

Ο εξαιρετικός αυτός λογοτέχνης δεν θέλει να χαϊδεύει αυτιά.

Παρουσιάζει τους ανθρώπους όπως είναι.

Σκληρούς αλλά και αδύναμους.

Απαισιόδοξους και φοβισμένους.

Την ζωή δεν την περιγράφει εύκολη, αλλά δύσκολη και γεμάτη αγωνίες.

Όπως πραγματικά είναι.

Και αν σε κερδίζει είναι γιατί σε συγκινεί επειδή αποτυπώνει πόσο μόνοι νοιώθουν οι άνθρωποι πολλές φορές αλλά και πόσο ανάγκη έχουν την άδολη αγάπη.

Πού την αναζητούν με πάθος.

Γιατί η αγάπη είναι η μόνη λύτρωση. Ο Άγγελος Τερζάκης σε μία συνέντευξη του στο ΒΗΜΑ το 1974 λέει κάτι καταπληκτικό: "Αν χαθούν οι νικημένοι, θα χαθεί ο κόσμος.

Θα γίνει παρανάλωμα της ανοσίας ευτέλειας, που εμείς εδώ τη λέμε “εξυπνάδα”. Όπως χάνεται μια χώρα, όταν διαθέτει πολλούς σωτήρες, έτσι χαντακώνεται κι‘ όταν παράγει υπερβολικά πολλούς έξυπνους. Αυτοί, τα εμπορεύονται όλα, με αποτέλεσμα την διάλυση του καταστήματος".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους