Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περί φυλακής, πολιτεύσεως, εκλέγεσθαι καί άλλων τινών. Χαίρετε φίλτατοι συνέλληνες καί φίλτατες συνελληνίδες.

Προσωπικώς σου εύχομαι ολοψύχως ό,τι το άριστον.

Αφορμή της παρούσης επιστολής μου, είναι ένα σημαντικό θέμα, εξ αφορμής μίας συνεντεύξεως του δικηγόρου Θεμιστοκλέους Σοφού, καθώς από πλείστου καιρού, συζητείται κατά πόσον μετά την αποφυλάκισίν του, επιτρέπεται ο Ηλίας Κασιδιάρης, να πολιτευθεί αμέσως μετά την αποφυλάκισίν του βάσει της ισχυούσης κρατικής νομοθεσίας.

Εξ αφορμής αυτού, επιθυμώ να θέσω ένα μείζον ζήτημα. Ο Ηλίας Κασιδιάρης, μπορεί τυπικώς να κατεδικάσθη ως μέλος ενός κόμματος, το οποίον με δικαστική απόφαση χαρακτηρίσθηκε ως εγκληματική οργάνωση.

Όμως, πρακτικώς, αυτό ουδέν απολύτως λέγει εμού, ως ιστορικού.

Καί ουδέν απολύτως λέγει, διότι υπάρχει απείρως σοβαρότερον ιστορικόν προηγούμενον καί δή μείζονος σημασίας.

Αντίστοιχο σχετικό παράδειγμα είναι ο θανών Εμμανουήλ Γλέζος.

Παραθέτω αυτούσια καί αλογόκριτη την σχετική αναφορά εκ του βίου του.

Τα όποια σχετικά συμπεράσματα είναι δικά σας.

Μετά τον πόλεμο (1945–1974) Εμφύλιος και πρώτες μετεμφυλιακές διώξεις (1945–1956) Μετά την απελευθέρωση ο Μανώλης Γλέζος εργάσθηκε ως συντάκτης στην εφημερίδα Ριζοσπάστης μέχρι τις 10 Αυγούστου του 1947, οπότε και ανέλαβε αρχισυντάκτης και υπεύθυνος έκδοσης της εφημερίδας μέχρι το κλείσιμό της από τις ελληνικές Αρχές στα τέλη Δεκέμβρη του 1947.

Στις 3 Μαρτίου 1948 συνελήφθη για τις πολιτικές του πεποιθήσεις και καταδικάστηκε αρκετές φορές με διάφορες ποινές και μια φορά σε θάνατο (Οκτώβριος 1948) για «αδικήματα Τύπου» και μια φορά ακόμη σε θάνατο για παράβαση του Γ΄ Ψηφίσματος στις 21 Μαρτίου 1949.

Εντούτοις, οι ποινές θανάτου του δεν εκτελέσθηκαν, λόγω της δημόσιας κατακραυγής του ελληνικού λαού και της διεθνούς κοινής γνώμης.

Προσωπικότητες όπως ο Πικάσο, ο Σαρλ ντε Γκωλ και άλλοι κινητοποιήθηκαν υπέρ του.

Οι ποινές του θανάτου του μετατράπηκαν σε καταδίκη σε ισόβια δεσμά το 1950, που ούτε και αυτή τελικά εκτελέστηκε.

Αποφυλακίστηκε στις 26 Ιουλίου 1954, επί κυβερνήσεως Παπάγου.

Όταν ιδρύθηκε η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ) στις 3 Αυγούστου 1951, ο γενικός γραμματέας του, εκτός νόμου, ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης, πρότεινε στην εκτελεστική επιτροπή του κόμματος, για τις επικείμενες εκλογές, να χρίσει υποψηφίους βουλευτές της τον Νίκο Πλουμπίδη και τον Νίκο Μπελογιάννη. Η ΕΔΑ, όμως, φοβούμενη μην εκτεθεί για συνεργασία με το παράνομο ΚΚΕ, αντ' αυτών προτίμησε να συμπεριλάβει τους Μανώλη Γλέζο και Αντώνη Αμπατιέλο, επίσης θανατοποινίτες που έχαιραν όμως ευρύτερης αποδοχής . Αν και φυλακισμένος, ο Μανώλης Γλέζος εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών, υπό τη σημαία της ΕΔΑ.

Με την εκλογή του, πραγματοποίησε δωδεκαήμερη απεργία πείνας με κύριο αίτημα την απελευθέρωση των δέκα βουλευτών της ΕΔΑ που βρίσκονταν εξόριστοι.

Τελικά το αίτημά του έγινε μερικώς δεκτό• απελευθερώθηκαν οι επτά από τους δέκα και εκείνος διέκοψε την απεργία . Μετά την αποφυλάκιση του το 1954, εκλέχθηκε μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της ΕΔΑ και ανέλαβε οργανωτικός γραμματέας της. Τον Δεκέμβριο του 1956, ορίστηκε διευθυντής της εφημερίδας Η Αυγή.

Η δίκη του Γλέζου και των συνεργατών του (1958) Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Η Αυγή (7 Δεκεμβρίου 1958) για την σύλληψη του Γλέζου και άλλων στελεχών της ΕΔΑ για κατασκοπεία.

Διαμαρτυρία του κόμματος.

Σε μια προσπάθεια αύξησης του ελέγχου της ΕΔΑ από την εξόριστη ηγεσία του ΚΚΕ, ηγετικά στελέχη της ΕΔΑ, μεταξύ των οποίων και ο Γλέζος, εξελέγησαν τακτικά μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ, δίχως να αναφερθούν τα πραγματικά τους ονόματα . Τον Αύγουστο του 1958, ο Γλέζος συναντήθηκε στην Αθήνα με το γενικό γραμματέα του ΚΚΕ, Κώστα Κολιγιάννη, που επισκεπτόταν παράνομα τη χώρα.

Οι επαφές του Κολιγιάννη παρακολουθούνταν από τις υπηρεσίες ασφαλείας και στις 5 Δεκεμβρίου ο Γλέζος συνελήφθη μαζί με μερικούς άλλους συνεργάτες του στο σπίτι της αδερφής του Βασιλικής (Μπούμπας) Δημητροκάλλη, για παράβαση του αναγκαστικού νόμου 375/1936 περί κατασκοπείας με την κατηγορία της κατασκοπείας υπέρ της ΕΣΣΔ.

Μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση στο στρατοδικείο δεν προέκυψαν συγκεκριμένα στοιχεία για πράξεις που έθεταν σε κίνδυνο της ασφάλεια και την άμυνα της χώρας.

Έτσι, στον Γλέζο και σε οκτώ συγκατηγορούμενούς του απαγγέλθηκε η κατηγορία για «προσφορά εις κατασκοπείαν», με την οποία κατηγορούνταν επίσης δεκάδες μέλη του ΚΚΕ από το 1954 και η οποία επέφερε ποινή ισόβιας κάθειρξης . Η σύλληψη και η παραπομπή σε δίκη του Γλέζου προκάλεσαν διεθνείς αντιδράσεις και ανησυχία για την κατάσταση των πολιτικών ελευθεριών στην Ελλάδα.

Τη δίκη του Γλέζου, που διεξήχθη το καλοκαίρι του 1959, παρακολούθησαν τρεις διακεκριμένοι διεθνώς νομικοί, που επέρριψαν ευθύνες στο ΚΚΕ για τη χρήση μεθόδων κατασκοπείας (π.χ. κώδικα, πλαστών εγγράφων), αλλά κατέληξαν ότι η κατηγορία ήταν αβάσιμη και η δίκη είχε πολιτικό χαρακτήρα . Ο Γλέζος καταδικάστηκε το 1959 σε φυλάκιση 5 ετών , εκτόπιση 4 ετών και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων επί 8 έτη, ενώ κρατείτο στις φυλακές από το 1958.

Το χωριό του,< τ' Απεράθου της Νάξου, πρωτοστατεί με υπόμνημα διαμαρτυρίας το οποίο υπέγραψαν όλοι οι κάτοικοι.

Στο υπόμνημα αυτό συμμετείχαν με υπογραφές οι κοινοτάρχες και από άλλα χωριά της Νάξου.

Στις 15 Δεκέμβρη του 1962, επ' ευκαιρία των γενεθλίων του, αποφυλακίστηκε με Βασιλικό Διάταγμα (ΦΕΚ 14 Δεκ. 1962). Χαρίστηκε το υπόλοιπο της ποινής φυλάκισης ενός έτους και ολόκληρη η εκτόπιση 4 ετών.

Στο μεταξύ, η εκλογή του ως βουλευτού της ΕΔΑ είχε ακυρωθεί λόγω της στέρησης των πολιτικών του δικαιωμάτων.

Μετά την έκδοση χάριτος εξελέγη μέλος της νέας Δ.Ε. και της εκτελεστικής επιτροπής της ΕΔΑ . Διεθνής κινητοποίηση για το Γλέζο Παράλληλα με το θέμα της αντιδικίας στο εσωτερικό, έχει ξεσπάσει και αντιδικία με τη Σοβιετική Ένωση και με το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης να αυξάνεται.

Από τα τέλη Απριλίου αρχίζουν να φτάνουν στην Αθήνα αντιπρόσωποι διεθνών οργανώσεων, οι οποίοι είτε ερευνούν το θέμα είτε προβαίνουν σε αιτήματα για παραπομπή της υπόθεσης σε τακτικά δικαστήρια.

Στις αρχές Μαΐου ανακοινώθηκε η ίδρυση Διεθνούς Επιτροπής για την υπεράσπιση του Γλέζου και των συνεργατών του, με έδρα το Παρίσι.

Πρόεδρος είναι ο παλαιός Γάλλος πολιτικός Πωλ Μπονκούρ.

Ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη ήταν και ο Γάλλος φιλόσοφος, Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Ο Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ σε επιστολή του της 27ης Απριλίου 1959 προς τον τότε πρωθυπουργό, Κωνσταντίνο Καραμανλή σημειώνει: «Πέρα από κάθε κομματικό πνεύμα, θα ήθελα να σας εκφράσω τα συναισθήματα με τα οποία οι ελεύθεροι Γάλλοι διανοούμενοι παρακολουθούν την υπόθεση Γλέζου.

Η φιλία και το χρέος της προσωπικής ευγνωμοσύνης που αισθανόμαστε για τη χώρα σας μας οδηγούν να πάρουμε θέση στην υπόθεση αυτή.

Απευθύνοντας έκκληση στα πιστεύω σας περί δικαιοσύνης, θα ήμασταν ευγνώμονες εάν θελήσετε να δείξετε ευμένεια ως προς τον διανοούμενο , του οποίου δεν ασπάζομαι τις πεποιθήσεις μεν, αλλά θεωρώ ότι η γενναιότητα του είναι άξια, αν μη τι άλλο, εκτίμησης.» Η υπόθεση έτσι πήρε διεθνείς προεκτάσεις.

Την περίοδο εκείνη παρατηρούνταν ένα είδος κινητοποίησης η οποία προερχόταν τόσο από τα Κομμουνιστικά Κόμματα, τα οποία αποτελούσαν το κύριο μοχλό κινητοποίησης, όσο και από τα αντίθετα πολιτικά τους ρεύματα όπως οι φιλελεύθεροι, σοσιαλιστές, συντηρητικοί και ριζοσπάστες.

Μέσα από το είδος της κινητοποίησης όλες αυτές οι πολιτικές ομάδες συνεργάστηκαν πιστεύοντας ότι οι πολιτικοί διωγμοί και τα στρατοδικεία υπονομεύουν τη δημοκρατία.

Όσο προχωρούσε ο καιρός της ενάρξεως της δίκης – 9 Ιουλίου 1959 – τόσο πιο πολύ εντείνονταν οι κινητοποιήσεις και οι πιέσεις από το εξωτερικό. Δίκη Γλέζου και στελεχών ΚΚΕ στο Στρατοδικείο (1959) Η δίκη του Γλέζου και άλλων στελεχών του ΚΚΕ αρχίζει στις 9 Ιουλίου 1959, στο Τακτικό Στρατοδικείο Αθηνών.

Στο μεταξύ, όλα τα κόμματα της Αντιπολιτεύσεως έχουν ταχθεί εναντίον της παραπομπής πολιτικών υποθέσεων στα στρατοδικεία.

Παράλληλα στην Αθήνα αφικνούνται ξένοι νομικοί, εκπρόσωποι οργανώσεων και δημοσιογράφοι.

Σύμφωνα με το βούλευμα, οι πέντε από τους παρόντες κατηγορούμενους και πιο συγκεκριμένα οι: Τρικαλινός, Βουτσάς, Ευθυμιάδης, Συγγελάκης και Καρκαγιάνης παραπέμπονται «δια προσφοράν εις κατασκοπείαν», σύμφωνα με το Α.Ν. 375/1936 άρθρο 9ο. Οι υπόλοιποι, ανάμεσα στους οποίους και ο Γλέζος, για παροχή βοήθειας στους προσφερθέντες σύμφωνα με το άρθρο 10 παράγραφος 1 του ιδίου Νόμου.

Τα αστυνομικά μέτρα που έχουν παρθεί από την πρώτη μέρα είναι ιδιαιτέρως εμφανή γύρω από το δικαστήριο, το παλαιό κτήριο του Στρατοδικείου επί της οδού Ακαδημίας.

Οι κατηγορούμενοι καταφθάνουν στο στρατιωτικό δικαστήριο με περασμένες τις χειροπέδες στα χέρια τους και ορισμένοι χειροκροτούν με αποτέλεσμα την άμεση σύλληψή τους.

Οι συνήγοροι υπερασπίσεως υποβάλλουν από την πρώτη στιγμή ενστάσεις αναρμοδιότητας του δικαστηρίου με το δικαιολογητικό ότι ο νόμος Α.Ν. 375 έχει καταργηθεί και ότι το κατηγορητήριο είναι αόριστο, αλλά το δικαστήριο τις απορρίπτει.

Η διάρκεια της δίκης είναι 14 ημέρες.

Μέσα στο δικαστήριο παρευρίσκονταν μόνο δημοσιογράφοι, μάρτυρες κατηγορίας, συγγενείς, συνήγοροι και τα αστυνομικά όργανα.

Οι μάρτυρες κατηγορίας είναι ανώτατα στελέχη της Αστυνομίας, των οποίων η κύρια ενασχόληση τους είναι η μελέτη της ιστορικής εξέλιξης και των σκοπών του ΚΚΕ, υπό το πρίσμα της Δεξιάς.

Ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας, αστυνόμος Παπασπυρόπουλος, καταθέτει ότι είδε ο ίδιος τον Κολιγιάννη να μπαίνει στο σπίτι της αδερφής του Γλέζου.

Από την παραμονή της δίκης σημειώνεται η πρώτη παρέμβαση της ΕΣΣΔ.

Ο πρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης, στρατάρχης Βοροσίλωφ, με μήνυμά του στον βασιλιά Παύλο, εκφράζει την ανησυχία του για τη τύχη του Γλέζου.

Ο υφυπουργός Εξωτερικών Σκεφέρης σε συνάντηση του με το Σοβιετικό Πρεσβευτή δηλώνει ότι ο βασιλιάς δε μπορεί να επέμβει και τούτο διότι το Δημοκρατικό Σύνταγμα της Ελλάδος απαγορεύει την ανάμειξή του στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης.

Παράλληλα, την ίδια ημέρα, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής δηλώνει την έκπληξη του για την κινητοποίηση του Κομμουνισμού για την εν λόγω δίκη κατασκοπίας, καθώς επίσης και ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, αμερόληπτη και δε δέχεται καμία εξωτερική επέμβαση.

Οι περισσότεροι κατηγορούμενοι αναιρούν τις ομολογίες τους και υπερασπίζονται την πολιτική του ΚΚΕ και ο Μανώλης Γλέζος υποστηρίζει ότι η κατηγορία εναντίον του είναι συκοφαντική και σκοπός της είναι να πληγεί η ΕΔΑ και το δημοσιογραφικό της όργανο, Η Αυγή.

Στην αγόρευσή του, ο Βασιλικός Επίτροπος, καταφέρθηκε κατά των κομμουνιστικών καθεστώτων, του διεθνούς κομμουνισμού, καθώς επίσης του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ.

Στην αναφορά του στο πρόσωπο του Γλέζου, ζητά να μη καταδικαστεί για την υπόθεση της κατασκοπείας αλλά διότι γνώριζε και δεν ανέφερε.

Στην δίκη αυτή την αδερφή του Μανώλη Γλέζου υπερασπίστηκε ο Νικηφόρος Μανδηλαράς.

Στις 22 Ιουλίου, το Στρατοδικείο ανακοίνωσε την απόφασή του, σύμφωνα με την οποία ο Μανώλης Γλέζος καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκιση, 4 χρόνια εκτόπιση και 8 χρόνια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων. Ο Μανώλης Γλέζος σε γραμματόσημο της ΕΣΣΔ του 1959 Τον Δεκέμβριο του 1959 σημειώνεται η δεύτερη παρέμβαση της Σοβιετικής Ενώσεως, καθώς η Σοβιετική Ταχυδρομική Υπηρεσία εξέδωσε αναμνηστική σειρά με ένα μόνο γραμματόσημο με προσωπογραφία του Μανώλη Γλέζου.

Σε αντίδραση της συγκεκριμένης έκδοσης, η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή εξέδωσε σειρά δύο γραμματοσήμων με την προσωπογραφία του Ίμρε Νάγκι, Ούγγρου προοδευτικού πρωθυπουργού που κρεμάστηκε εκείνη τη χρονιά απο τα Σοβιετικά Στρατεύματα Εισβολής.

Και οι δύο χώρες απέσυραν τις σειρές αμέσως.

Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, ο Γλέζος επανεκλέχθηκε βουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ 1961.

Τελικά ο Μ. Γλέζος απελευθερώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1962, ως αποτέλεσμα της δημόσιας κατακραυγής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Πηγή αναδημοσιεύσεως: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%93%CE%BB%CE%AD%CE%B6%CE%BF%CF%82 Άρα, βάσει αυτών, αντιλαμβανόμαστε, ότι δεν μπορεί να κατηγορείται καί να μην επιτρέπεται να πολιτευθεί ένας «ακροδεξιός», επειδή έδωσε δύο χαστούκια στην Κανέλλη καί την Δούρου, ενώ ένας προδότης να μπορεί να αναδεικνύεται ως ίνδαλμα καί να εκλέγεται σε αιρετά αξιώματα.

Ειδικότερον, ο θανών Εμμανουήλ Γλέζος εξελέγη: βουλευτής προδικτατορικώς την περίοδο 9 Σεπτεμβρίου 1.951μ.α.χ.χ. – 16 Νοεμβρίου 1.952μ.α.χ.χ., την περίοδον 18 Οκτωβρίου 1.981μ.α.χ.χ. – 2 Ιουνίου 1.989μ.α.χ.χ., 6 – 19 Μαΐου 2.012μ.α.χ.χ., καθώς καί την περίοδο 17 Ιουνίου 2.012μ.α.χ.χ. – 31 Δεκεμβρίου 2.014μ.α.χ.χ., ευρωβουλευτής τις περιόδους 24 Ιουλίου 1.984μ.α.χ.χ. – 25 Ιανουαρίου 1.985μ.α.χ.χ. καί 2 Ιουλίου 2.014μ.α.χ.χ. – 8 Ιουλίου 2.015μ.α.χ.χ., κοινοτάρχης τα έτη 1.986 – 1.990μ.α.χ.χ., δημοτικός σύμβουλος Πάρου την περίοδον 1 Ιανουαρίου 2.011μ.α.χ.χ. – 6 Μαΐου 2.012μ.α.χ.χ. καί νομαρχιακός σύμβουλος την περίοδον 1 Ιανουαρίου 2.003μ.α.χ.χ. – 31 Δεκεμβρίου 2.006μ.α.χ.χ. Μάλιστα, πέραν αυτών, αντιγράφω καί τις σχετικές αναφορές, όσον αφορά την συγκεκριμένη υπόθεση από το «Χρονικό του 20ού αιώνα». Συνελήφθη ο Μαν. Γλέζος Μετά την από της 1ης Νοεμβρίου ίδρυση της Γενικής Διεύθυνσης Εθνικής Ασφαλείας, για «να διαχειρίζεται ενιαίως πάντα τα θέματα εθνικής ασφαλείας», οι διώξεις κατά των κομμουνιστών προσλαμβάνουν πια συστηματικότερο χαρακτήρα.

Γι’ αυτό η Ε.Δ.Α., στις 2 Δεκεμβρίου, κατέθεσε σχετική επερώτηση στη βουλή, με ανοιχτή καταγγελία του Ηλιού για συνέχιση των συλλήψεων καί εκτοπίσεων, για να πάρει την απάντηση από τον υφυπουργό Εσωτερικών ότι «το κράτος είναι υποχρεωμένο να αναζητήσει το Κ.Κ. εις το καταφύγιόν του καί να το εξουδετερώση». Στη διάρκεια των συζητήσεων στη βουλή που συνεχίστηκαν επί τριήμερο, συνελήφθη ο διευθυντής της «Αυγής» Μανώλης Γλέζος, γεγονός που όξυνε την κατάσταση.

Η επ’ αυτού δικαιολογία της κυβέρνησης, που έδωσε στη βουλή ο υφυπουργός Εσωτερικών Ε. Καλαντζής, ήταν ότι με τον Γλέζο ήλθε σε επαφή «ο αρχηγός του κατασκοπευτικού κλιμακίου του εν παρανομία τελούντος Κ.Κ. καί διακεκριμένο μέλος του Π.Γ. αυτού Κώστας Κολιγιάννης ή Αρβανίτης…». Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν καί άλλες συλλήψεις (Βουτσάς, Ευθυμιάδης, Τρικαλινός, Συγγελάκης, Καρκαγιάννης κ.ά.), των οποίων μελετάται η προσαγωγή σε δίκη για κατασκοπεία.

Στο μεταξύ σημειώνεται μεγάλη κινητοποίηση, στην Ελλάδα καί το εξωτερικό, υπέρ του ήρωα της εθνικής αντίστασης, Μανώλη Γλέζου.

Πηγή αναδημοσιεύσεως: «Χρονικό του 20ού αιώνα», τόμος των ετών 1900 – 1989, εκδόσεις 4ΕΨΙΛΟΝ, Αθήνα 1.990μ.α.χ.χ., σελίδα 906.

Δίκη καί καταδίκη του Μ. Γλέζου καί άλλων αγωνιστών της Αριστεράς 22 Ιουλίου.

Η δίκη του αγωνιστή Μανώλη Γλέζου καί άλλων στελεχών της Αριστεράς, που άρχισε στις 9 Ιουλίου, σε ατμόσφαιρα έξαψης καί υπό διεθνή κατακραυγή, έληξε σήμερα, ενώπιον του Τακτικού Στρατοδικείου Αθηνών, με την ακόλουθη απόφαση: 5 χρόνια φυλάκιση, 4 χρόνια εκτόπιση καί 2 χρόνια στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων στον Γλέζο (καί αυτό λόγω της μετατροπής του κατηγορητηρίου που είχε προτείνει ο Επίτροπος), ισόβια στους Λ. Βουτσά καί Γ. Τρικαλινό, 15ετή κάθειρξη καί 5ετή εκτόπιση στον Αντ.

Συγγελάκη, 11ετή κάθειρξη καί 5ετή εκτόπιση στον Αντ.

Καραγιάννη καί, τέλος, στον Ραγουζαρίδη ποινή ανάλογη με εκείνην του Γλέζου.

Ευρύτατες, στην Ελλάδα καί το εξωτερικό, είναι οι αντιδράσεις που άρχισαν κιόλας να εκδηλώνονται για την άνω απόφαση.

Άλλως τε καί πρίν καί κατά την διάρκεια της δίκης είχαν κινητοποιηθεί για την σωτηρία του Γλέζου μεγάλες διεθνείς προσωπικότητες (Πολ Μπονκούρ, Ντένις Πριτ, Κόμπτον Μακένζι, Σαρτρ, Νέννι, Κοκτό, ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Χριστόφορος κ.ά., καθώς καί αρχηγοί κρατών, όπως ο πρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιέτ στρατάρχης Βοροσίλωφ κ.ά.). Πάντως, είναι χαρακτηριστικό ότι καί ο πρόεδρος του στρατοδικείου, παρεμβαίνοντας προς στιγμή σε σχετικές με την εθνική δράση του Γλέζου αναφορές, κατά την Κατοχή (κυρίως τα της καταβίβασης της σβάστικας από την Ακρόπολη καί την έπαρση της γαλανόλευκης), παρατήρησε πως δεν φαντάζεται «να υπάρχει κανείς Έλλην που να μην αναγνωρίζει την ηρωϊκήν αυτήν πράξιν». Συνήγοροι υπεράσπισης ήταν ο Η. Ηλιού, ο Στ. Κανελλόπουλος, ο Κ. Στεφανάκης, ο Δ. Παπασπύρου, ο Γ. Μαγκάκης κ.ά. Μάρτυρες υπεράσπισης οι Τσιριμώκος, Μπακλατζής, Πασσαλίδης, Βοβολίνης, Ιντζές, Ηλιόπουλος, Μπαρότσης κ.ά. Κύριο στοιχείο της μαρτυρίας τους ήταν ότι δεν υπάρχουν κατασκοπευτικά κόμματα, αλλά κόμματα που στηρίζουν την μία ή την άλλην εξωτερική πολιτική.

Πηγή αναδημοσιεύσεως: «Χρονικό του 20ού αιώνα», τόμος των ετών 1900 – 1989, εκδόσεις 4ΕΨΙΛΟΝ, Αθήνα 1.990μ.α.χ.χ., σελίδα 916.

Άρα, εδώ τίθεται το εξής μείζον ερώτημα, πέραν των όποιων αχρήστων ηθικολογιών: ένας προδότης, καταδικασθείς εκ του Τακτικού Στρατοδικείου Αθηνών, εξέτισε την προβλεφθείσαν ποινήν καί μετά πολιτεύθηκε νομίμως πλέον του ημίσεος αιώνος.

Άρα, πού ακριβώς υπάρχει σε κάποιον άλλον, ο οποίος δεν έχει κάν τελέσει τέτοια αδικήματα, ούτως ώστε να πολιτευθεί; Επίσης, επειδή αναφέρονται για σύσταση καί διεύθυνση εγκληματικής οργανώσεως, τότε προτείνω τόσον προς εσένα φίλτατε καί αξιοσέβαστε κύριε Θεμιστοκλή Σοφέ, να επισκεφθείς μίαν ημέραν, όποτε το επιλέξεις εσύ, την Εισαγγελίαν Πρωτοδικών Αθηνών, κτίσμα 16, γραφείο 220 καί να ζητήσεις αντίγραφον της μηνυτήριας αναφοράς μου με τα στοιχεία ΕΓ88 – 2015/243 μέσω της οποίας κατηγορώ σύμπασαν την χριστιανικήν θρησκείαν ως εγκληματικήν οργάνωσιν, άνευ διακρίσεως ως προς το αν πρόκειται περί της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού, της Ρωμαϊκής Καθολικής Εκκλησίας, της Διαμαρτυρήσεως (= του Προτεσταντισμού) με τις πλείστες όσες διομολογήσεις της, τις προχαλκηδόνιες διομολογήσεις (= εκείνες οι οποίες απορρίπτουν την Δ΄ οικουμενική σύνοδο της Χαλκηδόνος του 451μ.α.χ.χ. καί όλες τις μεταγενέστερες), τους παλαιοημερολογίτες κ.λ.π. Όμως, πέραν αυτών, υπάρχουν καί πλείστες άλλες εγκληματικές οργανώσεις, οι οποίες παραμένουν ατιμώρητες.

Ως εκ τούτου, σε προκαλώ να δω τί θα μου αντιτάξεις όσον τις αφορά.

Μάλιστα, κατέθεσα σχετική μηνυτήρια αναφορά μου προς τον Άρειο Πάγο, την οποίαν καί μπορείς να βρεις ανά πάσαν στιγμήν.

Σου τις καταγράφω λοιπόν, απλώς καί μόνον ενημερωτικώς, αυτές τις εγκληματικές οργανώσεις. (1) Νέα Δημοκρατία, με απτό παράδειγμα τον φόνο του καθηγητού Νικολάου Τεμπονέρα εκ του αρχηγού της Οργανώσεως Νέων της Νέας Δημοκρατίας Ιωάννου Καλαμπόκα καί την νομική υποστήριξη του Καλαμπόκα εξ όλων ανεξαιρέτως των τότε βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας. (2) Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, καθώς βάσει του σχετικού πορίσματος του τότε αρμοδίου εισαγγελέως πλημμελειοδικών Ισιδώρου Ντογιάκου, ενέταξε παρανόμως εντός των εκλογικών καταλόγων αλλοδαπούς εκ της τέως Ενώσεως Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, αλλοιώνοντας το εκλογικό αποτέλεσμα των εκλογών της 9ης Απριλίου 2.000μ.α.χ.χ. (3) Το Κ.Κ.Ε., το οποίον διακηρύσσει ότι σε περίπτωση πολέμου της Ελλάδος εναντίον άλλου κράτους, θα οργανώσει αντάρτικο με σκοπό να πάρει την εξουσία, δεν αναφέρει τα οικονομικά του κ.λ.π. (4) Τους αθλητικούς συνδέσμους, με απτά παραδείγματα τις δολοφονίες του Φιλόπουλου καί του Καμπανού. (5) Το ΠΑ.Μ.Ε., το οποίον κατά παράβασιν του νόμου δεν λογοδοτεί καί δεν σέβεται την ισχύουσα κρατική νομοθεσία περί της εννόμου τάξεως. (6) Το Ισλάμ, το οποίον δεν σέβεται τίποτε, δολοφονεί ανθρώπους οι οποίοι το εγκαταλείπουν θρησκευτικώς για να προσχωρήσουν σε άλλη θρησκεία ή ακόμα καί να γίνουν άθεοι ή άθρησκοι ή αγνωστικιστές, ενώ επίσης δολοφονεί ομοφυλοφίλους κ.λ.π. Όπως λοιπόν βλέπεις, εάν θέλεις να ομιλήσεις περί «εγκληματικών οργανώσεων», υπάρχει άφθονο σχετικό υλικό.

Άχρηστες ηθικολογίες τέλος.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Με εξαίρετη τιμή Γεώργιος – Χαράλαμπος Κατρακίλης («Αντίοχος Αχαρνεύς»), απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας – Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ιστορικός. Ηλεκτρονικόν ταχυδρομείον επικοινωνίας: antiochusacharnensis@gmail.com Σταθερόν τηλέφωνον: 210 – 9705698 Φορητόν τηλέφωνον: 6970403563

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους