⚔️🇬🇷ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ Ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ⚔️🇬🇷 "Μια μέρα σαν αυτή που ξημερώνει 25 Σεπτεμβρίου του 1849 φεύγει από την ζωή ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της Ελληνικής Εθνεγερσίας!!" Γεννήθηκε το 1782 στο χωριό...

Πλήρες Κείμενο:

⚔️🇬🇷ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ Ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ⚔️🇬🇷 "Μια μέρα σαν αυτή που ξημερώνει 25 Σεπτεμβρίου του 1849 φεύγει από την ζωή ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της Ελληνικής Εθνεγερσίας!!" Γεννήθηκε το 1782 στο χωριό Νέδουσα (παλαιότερα, Μεγάλη Αναστάσοβα ή Μεγάλη Αναστασίτσα) χωριό του Βορειοδυτικού Ταϋγέτου, στη Μεσσηνία και ήταν γιος του κλέφτη Σταματέλου Τουρκολέκα και της Σοφίας Καρούτσου, αδελφής της γυναίκας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.Σε ηλικία 11 χρονών βγήκε στο κλαρί με την ομάδα του πατέρα του και στη συνέχεια εντάχθηκε στο σώμα του πρωτοκλέφτη Ζαχαριά Μπαρμπιτσιώτη, του οποίου αργότερα παντρεύτηκε την κόρη Αγγελίνα.

Η ανδρεία και τα σωματικά του προσόντα τον οδήγησαν το 1805 στη ρωσοκρατούμενη τότε Ζάκυνθο.

Εκεί εντάχθηκε στο ρωσικό τάγμα, που πολέμησε τον Ναπολέοντα στην Ιταλία.

Αργότερα, επέστρεψε στη Ζάκυνθο για να υπηρετήσει αυτή τη φορά τους Γάλλους, που είχαν καταλάβει το νησί.

Στις 18 Οκτωβρίου 1818, ενώ βρισκόταν στην Καλαμάτα, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία.

Με τον θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Παπαφλέσσα συνέβαλε στην προετοιμασία του Εθνικού Ξεσηκωμού και στις 23 Μαρτίου 1821 μπήκε στην Καλαμάτα μαζί με τους άλλους στρατιωτικούς αρχηγούς.

Από την αρχή ενστερνίσθηκε το στρατηγικό σχέδιο του Κολοκοτρώνη για την κατάληψη της Τριπολιτσάς και πήρε μέρος σε όλες τις επιχειρήσεις για την κατάληψη του διοικητικού κέντρο των Οθωμανών στην Πελοπόννησο.

Διακρίθηκε στη Μάχη του Βαλτετσίου (12 Μαΐου 1821), ενώ αποφασιστική ήταν η συμβολή του στη Μάχη των Δολιανών (18 Μαΐου 1821), όπου ανέδειξε στο έπακρο τις στρατιωτικές του ικανότητες.

Επικεφαλής μόλις 600 ανδρών κατανίκησε τον στρατό του Κεχαγιάμπεη που ανήρχετο σε 6.000 άνδρες και σχεδόν τον αποδεκάτισε.

Γι' αυτόν τον πραγματικό του άθλο, οι συμπολεμιστές του τον ονόμασαν «Τουρκοφάγο». Μέχρι το τέλος του Αγώνα ο Νικηταράς ήταν στην πρώτη γραμμή, πολεμώντας είτε στην Πελοπόννησο είτε στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, όπου συνεργάστηκε με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τον Γεώργιο Καραΐσκάκη.

Πήρε μέρος στην Άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821) και ήταν από τους λίγους αρχηγούς που αρνήθηκε να συμμετάσχει στη διανομή των λαφύρων.

Διακρίθηκε στη Μάχη του Αγιονορίου (26-28 Ιουλίου 1822), που αποτελείωσε τη στρατιά του Δράμαλη δύο μέρες μετά τη Μάχη στα Δερβανάκια.

Η ανιδιοτέλεια του ανδρός φάνηκε για μία ακόμη φορά, όταν από το πλήθος των λαφύρων της μάχης πείστηκε να δεχθεί ένα πανάκριβο σπαθί, το οποίο αργότερα προσέφερε στον έρανο για την ενίσχυση του Μεσολογγίου.

Κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου τάχθηκε στο πλευρό του Κολοκοτρώνη, αλλά φρόντισε πάντα να επιδιώκει τον συμβιβασμό και τη συνεννόηση.

Μετά την Απελευθέρωση τάχθηκε στο πλευρό του Καποδίστρια κι έγινε ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Κυβερνήτη.

Πήρε μέρος στην Δ' Εθνοσυνέλευση του Άργους (1829), ως πληρεξούσιος του Λεονταρίου. Επί Όθωνος περιέπεσε σε δυσμένεια, επειδή υποστήριζε το αντιπολιτευόμενο Ρωσικό Κόμμα.

Προφυλακίστηκε το 1839 ως αρχηγός συνωμοτικής ομάδας, αλλά στη δίκη του (11 Σεπτεμβρίου 1840), αθωώθηκε ελλείψει στοιχείων.

Εντούτοις, η κράτησή του παρατάθηκε με αποτέλεσμα να υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη η υγεία του και σχεδόν να τυφλωθεί.

Αποφυλακίστηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1841 και αποτραβήχτηκε με την οικογένειά του στον Πειραιά.

Μετά την εξέγερση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 του απονεμήθηκε ο βαθμός του υποστρατήγου και έλαβε μία τιμητική σύνταξη, η οποία ήταν ο μόνος πόρος της ζωής του.

Το 1847 διορίσθηκε μέλος της Γερουσίας και δύο χρόνια αργότερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 1849, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών. Ο Νικηταράς απέκτησε δύο κόρες κι ένα γιο, τον Ιωάννη Σταματελόπουλο, που ακολούθησε καριέρα στρατιωτικού. Άφησε Απομνημονεύματα, τα οποία υπαγόρευσε στον εθνικό δικαστή Γεώργιο Τερτσέτη.

Τέλος ο Νικηταράς, ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ, αυτός που με δυσκολία πήραν το σπαθί απο το χέρι του μετα την καταστροφή του Δράμαλη, ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της εθνικής παλιγγενεσίας χρειάστηκαν πάνω από 170 χρόνια για να γίνει (με ιδιωτική πρωτοβουλία παρακαλώ του βατραχάνθρωπου εν αποστρατεία Κωνσταντίνου Χατζηδάκη Κωνσταντίνος Χατζηδάκης 📷 2) ενα κενοτάφιο δίπλα στον Κολοκοτρώνη,ο τάφος του χαμένος στο χρόνο και κανείς δεν τον αναζήτησε."Κατέληξε" μοναχός του στην άκρη του δρόμου και κανείς δεν τον υπερασπίστηκε στο τέρμα της ζωής του, ενώ εκείνος μας υπερασπίστηκε όλους, όλες τις γενιές κι εκεινες, και τις τωρινές και εκείνες που θα'ρθουν.Πρέπει ως Έλληνες να ζητήσουμε συγγνώμη, να πούμε ένα ευχαριστώ γιατί μας προσέφερε την δυνατότητα να ζούμε και να σκεφτόμαστε ελεύθερα. "Συγνώμη καπετάνιο μου...Και σε ευχαριστούμε! " 📷 3 )Στην φωτογραφία είναι το περίφημο πριονωτό σπαθί του Νικηταρά, όπως εκτίθεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στη Παλιά Βουλή.

Αυτό που έσπερνε τον τρόμο στους Τούρκους.

Μόνο συγκίνηση και έναν απέραντο σεβασμό μπορείς να αισθανθείς όταν στέκεσαι μπροστά του. 🗡️🇬🇷Αυτά τα κειμήλια είναι η ψυχή του έθνους μας! Υ.Γ Ο Κολοκοτρώνης,ο Νικηταράς,ο Μπότσαρης,ο Ανδρούτσος και οι υπόλοιποι αληθινοί ήρωες του Ελληνικού έθνους που γονάτισαν τους εχθρούς με το σπαθί και την ανδρεία τους, σήμερα στέκουν αθέατοι και λησμονημένοι.

Η επίσημη πολιτεία, που θα έπρεπε να τους τιμά ως θεμέλια της ελευθερίας μας, αδιαφορεί οι τάφοι τους χάνονται στο χρόνο και τα μνημεία τους(τα ελάχιστα που υπάρχουν)είναι κακοσυντηρήμενα και στις περισσότερες περιπτώσεις βανδαλισμένα από τους γνωστούς μπαχαλάκηδες.Αντίθετώς προβάλλονται πρόχειροι ήρωες,προκάτ, χωρίς ψυχή, χωρίς θυσία μια ψευδεπίγραφη εκδοχή της πατρίδας μας.

Ας ξυπνήσουμε από την νωθρότητα και την υποκρισία η μνήμη των αληθινών αγωνιστών δεν είναι προαιρετική, δεν είναι διακοσμητική αλλά είναι η ίδια η υπόσταση του Έθνους μας.Όσο εμείς τους αγνοούμε και τους ξεχνάμε, αυτοί θα συνεχίζουν να κρατούν ζωντανή την ελευθερία που μας κληροδότησαν, αδιάφοροι για τις αδικίες των καιρών μας. ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους