Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Τραμπ στον ΟΗΕ: Όταν το βήμα της ειρήνης γίνεται βήμα απειλών.

Η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 22 Σεπτεμβρίου 2026 δεν ήταν μια συνηθισμένη ομιλία ενός Αμερικανού προέδρου προς τη διεθνή κοινότητα.

Ήταν, κυρίως, μια επίδειξη ισχύος.

Από το βήμα ενός οργανισμού που δημιουργήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με βασική αποστολή την ειρηνική επίλυση των διεθνών διαφορών, ο Τραμπ υπερασπίστηκε τον πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν και προχώρησε σε μια εξαιρετικά βαριά απειλή: εάν δεν υπάρξει συμφωνία, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να «αφανίσουν» την Ισλαμική Δημοκρατία.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση.

Πώς μπορεί να μιλά κανείς για ειρήνη, ενώ ταυτόχρονα απειλεί με ολοκληρωτική καταστροφή μια ολόκληρη χώρα; Ο Τραμπ παρουσίασε τον πόλεμο ως αναγκαία επιλογή για να εμποδίσει το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.

Όμως η ίδια η λογική της ομιλίας του ήταν περισσότερο η λογική της στρατιωτικής επιβολής παρά της διπλωματίας.

Και αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν λίγες ώρες αργότερα έγινε γνωστό ότι Αμερικανοί και Ιρανοί αξιωματούχοι είχαν συναντηθεί για περίπου τρεις ώρες.

Δηλαδή, από τη μία πλευρά απειλές για «αφανισμό» και από την άλλη διαπραγματεύσεις.

Αυτό δεν είναι η εικόνα μιας σταθερής ειρηνευτικής στρατηγικής.

Είναι η εικόνα μιας πολιτικής που προσπαθεί πρώτα να επιβάλει τον φόβο και μετά να αναζητήσει τη συμφωνία. Ο ΟΗΕ δεν είναι βήμα για τελεσίγραφα. Ο ΟΗΕ δημιουργήθηκε ακριβώς επειδή η ανθρωπότητα γνώρισε τι σημαίνει να λύνονται οι διεθνείς διαφορές με τη δύναμη των όπλων.

Και ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας Αντόνιο Γκουτέρες, στην έναρξη της φετινής Γενικής Συνέλευσης, προειδοποίησε ότι οι πόλεμοι, η περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου και η βαθιά γεωπολιτική διαίρεση έχουν δημιουργήσει μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Αμερικανός πρόεδρος επέλεξε να παρουσιάσει τη στρατιωτική ισχύ ως το βασικό εργαλείο επίλυσης των διεθνών προβλημάτων.

Το μήνυμα είναι σαφές: Όποιος έχει τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη, μπορεί να επιβάλλει τους όρους του.

Αυτό όμως είναι ακριβώς το αντίθετο από τη φιλοσοφία της πολυμερούς διπλωματίας. Ιράν, Κούβα, Βενεζουέλα, Ουκρανία, Γροιλανδία.

Η ομιλία δεν περιορίστηκε στο Ιράν. Ο Τραμπ μίλησε για την Κούβα, προβλέποντας ουσιαστικά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, ενώ η κουβανική αντιπροσωπεία αποχώρησε από την αίθουσα.

Υπερασπίστηκε επίσης την αμερικανική στρατιωτική δράση στη Βενεζουέλα και μίλησε για την αμερικανική στρατιωτική ισχύ ως εργαλείο αντιμετώπισης των καρτέλ.

Και την ίδια ώρα, στο θέμα της Γροιλανδίας, η Ουάσιγκτον προωθεί μια συμφωνία που διευρύνει σημαντικά την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο νησί.

Όλα αυτά συνθέτουν μια συγκεκριμένη εικόνα της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ: περισσότερη στρατιωτική ισχύς, περισσότερη πίεση, περισσότερες απειλές και λιγότερη εμπιστοσύνη στους διεθνείς θεσμούς.

Και το σημαντικότερο: οι αριθμοί και οι ισχυρισμοί δεν είναι πάντα όπως τους παρουσιάζει Το Associated Press, σε έλεγχο της ομιλίας του, κατέγραψε σειρά από ψευδείς και παραπλανητικούς ισχυρισμούς που έκανε ο Τραμπ ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης.

Αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο.

Γιατί όταν ένας ηγέτης της ισχυρότερης στρατιωτικής δύναμης του πλανήτη μιλά μπροστά σε ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα, η ακρίβεια των στοιχείων δεν είναι λεπτομέρεια.

Είναι ευθύνη.

Ο κόσμος δεν χρειάζεται έναν ακόμη «σερίφη». Ο πλανήτης βρίσκεται ήδη αντιμέτωπος με πολέμους, ενεργειακή ανασφάλεια, προσφυγικές ροές, κλιματική κρίση και την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.

Ο ίδιος ο ΟΗΕ περιέγραψε τη σημερινή κατάσταση ως περίοδο όπου οι γεωπολιτικές διαφορές βαθαίνουν και το διεθνές δίκαιο δοκιμάζεται.

Σε έναν τέτοιο κόσμο, αυτό που χρειάζεται δεν είναι ένας ηγέτης που θα φωνάζει ποιος μπορεί να καταστρέψει ποιον.

Χρειάζεται διπλωματία, διάλογος, διεθνές δίκαιο και σεβασμός στην κυριαρχία των κρατών. Ο Τραμπ μπορεί να πιστεύει ότι η Αμερική πρέπει να είναι ισχυρή.

Αυτό είναι πολιτική επιλογή των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αλλά άλλο ισχυρή Αμερική και άλλο Αμερική που θεωρεί ότι η στρατιωτική της ισχύς της δίνει το δικαίωμα να απειλεί ολόκληρα κράτη με αφανισμό.

Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό ερώτημα μετά την ομιλία του στον ΟΗΕ: Θέλει ο κόσμος μια διεθνή τάξη βασισμένη στη συνεργασία ή μια διεθνή τάξη όπου ο ισχυρότερος αποφασίζει και οι υπόλοιποι απλώς υπακούν; Η απάντηση δεν αφορά μόνο τον Τραμπ. **Αφορά ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα.**.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους