Η Catερίνα έμενε στον δρόμο από τότε που οι άνθρωποι με τους οποίους ζούσε απέκτησαν μωρό, ανακάλυψαν ότι εκείνο ήταν αλλεργικό στις γάτες, οπότε ένα απόγευμα την έβαλαν στο κουτί της και την άφησαν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν και στη αρχή η καλομαθημένη γάτα καθόλου ελεύθερη δεν αισθανόταν χωρίς τα αφεντικά της, σύντομα –χάρη σε εγγεγραμμένες μνήμες και ένστικτα που δεν γνώριζε ότι διέθετε– έμαθε να επιβιώνει στον έξω κόσμο.

Έτσι, η Catερίνα έπειτα από λίγο καιρό, αφενός επειδή είχε τόσους κινδύνους να αντιμετωπίσει και αφετέρου επειδή οι αναμνήσεις την πονούσαν, ξέχασε τον παλιό τρόπο ζωής της και έγινε μια κανονική γάτα του δρόμου, άγρια με τις άλλες γάτες και εχθρική με το ανθρώπινο είδος που την είχε προδώσει για λόγους που η ίδια αδυνατούσε να κατανοήσει.

Επί χρόνια περιπλανιόταν από γειτονιά σε γειτονιά η Catερίνα, και ένα βράδυ βρέθηκε σε έναν δρόμο που της φάνηκε γνώριμος.

Εκεί, δίπλα σε έναν κάδο είδε πεταμένο ένα διαλυμένο βρεφικό κρεβάτι που είχε ξαναδεί, πάνω στο οποίο βρισκόταν μια τρύπια ζακέτα που θυμόταν να φοράει μια γυναίκα στην αγκαλιά της οποίας είχε κουλουριαστεί τόσα πολλά βράδια. «Η σιχαμένη», σκέφτηκε, «ώστε μεγάλωσε το catαραμένο το βρωμόπαιδο τους.

Σαν σκουπίδι με είχαν πετάξει οι άθλιοι.

Και να με παρακαλούσαν να γυρίσω πίσω στο σπίτι τους τώρα, εγώ θα προτιμούσα να πεθάνω παρά να τους κάνω το χατίρι.

Τώρα είμαι ελεύθερη!» Έπειτα, ξάπλωσε πάνω στο παλιό στρώμα, ακούμπησε το κεφάλι της στη ζακέτα που διατηρούσε ακόμη την ανθρώπινη μυρωδιά και κλείνοντας τα μάτια αποκοιμήθηκε κάτω από τα αστέρια και ονειρεύτηκε ότι τίποτα από εκείνα που την είχαν οδηγήσει στον δρόμο δεν είχε συμβεί.

Το επόμενο πρωί που ξύπνησε από τον ήχο του σκουπιδιάρικου το οποίο ανέβαινε την ανηφόρα η Catερίνα αισθανόταν ένα τεράστιο βάρος στο στήθος, και τότε κατάλαβε ότι, τελικά, η ελευθερία αποκτάται πολύ πιο δύσκολα απ' ό,τι πίστευε...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους