ΤΡΕΙΣ ΔΗΜΑΡΧΟΙ, ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΙΑ ΔΕΡΥΝΕΙΑ Την περασμένη Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2026 είχα την μεγάλη τιμή να είμαι η κύρια ομιλήτρια στην ειδική εκδήλωση του Δήμου Παραλιμνίου-Δερύνειας στην οποία...

Πλήρες Κείμενο:

ΤΡΕΙΣ ΔΗΜΑΡΧΟΙ, ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΙΑ ΔΕΡΥΝΕΙΑ Την περασμένη Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2026 είχα την μεγάλη τιμή να είμαι η κύρια ομιλήτρια στην ειδική εκδήλωση του Δήμου Παραλιμνίου-Δερύνειας στην οποία τιμήθηκαν οι τρεις Δήμαρχοι Δερύνειας, Φλώρα Ιωάννου (1994-2001), Ανδρέας Σιαπάνης (2002-2011) και Άντρος Καραγιάννης (2012-2024), που υπηρέτησαν με απίστευτη αφοσίωση, εργατικότητα και μεθοδικότητα τον Δήμο Δερύνειας μέχρι το 2024 όταν ένας μεγάλος ιστορικός κύκλος έκλεισε με τη μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η Δερύνεια εντάχθηκε στον μεγάλο Δήμο Παραλιμνίου – Δερύνειας.

Ευγνωμοσύνη και ένα μεγάλο, μέσα από την καρδιά μου, «Ευχαριστώ» στους τρεις τιμώμενους.

Σας ευχαριστούμε για τις δύσκολες αποφάσεις που πήρατε, για τη σκληρή δουλειά και για την άψογη συνεργασία που είχατε όλα αυτά τα χρόνια με όλους τους αρμόδιους φορείς για να πάρετε την Δερύνεια μπροστά και να ανεβάσετε ψηλά τον πήχη της ανάπτυξης και του πολιτισμού.

Μας κάνετε όλους περήφανους!

------------------------------- Η ΟΜΙΛΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΙΜΗΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΔΗΜΑΡΧΩΝ ΔΕΡΥΝΕΙΑΣ 22/9/2026 Φίλες και φίλοι της Δερύνειας, Αισθάνομαι πραγματικά μεγάλη χαρά που βρίσκομαι ξανά μαζί σας σήμερα στη Δερύνεια, μια ανάσα από την αγαπημένη μας Αμμόχωστο, που η συνεχής αιχμαλωσία της προκαλεί αβάσταχτο πόνο! Κάθε φορά που βρίσκομαι εδώ, αισθάνομαι πραγματικό δέος από τον συντριπτικό πλούτο της ιστορίας και της παράδοσης που ξεδιπλώνεται στην κάθε γωνιά της περιοχής της Αμμοχώστου, από πλευράς θρησκευτικής, αρχαιολογικής και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Σήμερα βρισκόμαστε εδώ για ένα πολύ σημαντικό σκοπό! Είμαστε εδώ για να τιμήσουμε Τρεις Δημάρχους, να τιμήσουμε Τριάντα χρόνια προόδου και ανάπτυξης, να τιμήσουμε τη Μία και Πρωτοπόρα Δερύνεια.

Υπάρχουν στιγμές στην δημόσια ζωή που συναντούμε την καθαρή ανθρωπιά.

Στιγμές που δεν τιμούμε απλώς αξιώματα, αλλά τους ανθρώπους που έβαλαν τη σφραγίδα τους στην ιστορία ενός τόπου.

Για μένα, η αποψινή εκδήλωση, σε αυτή τη φιλόξενη ακριτική γωνιά της Κύπρου, ξυπνά μνήμες βαθιάς εκτίμησης και συνεργασίας.

Από τις διάφορες θεσμικές μου ιδιότητες, τόσο ως διπλωμάτης, όσο και ως υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων και υπουργός Εξωτερικών, είχα την τιμή να ζήσω τη γέννηση, την εδραίωση και την εξέλιξη αυτού του Δήμου.

Να παρακολουθήσω την πορεία, να θαυμάσω και να συνεργαστώ κατά καιρούς με τις τρεις προσωπικότητες που τιμούμε απόψε.

Η σημερινή μέρα αποτελεί γιορτή για μια ολόκληρη εποχή.

Μια διαδρομή τριάντα χρόνων που ξεκίνησε το 1994, όταν με εκείνο το περήφανο 74,7% στο δημοψήφισμα, οι κάτοικοι της Δερύνειας αποφάσισαν να πάρουν τη μοίρα τους στα χέρια τους.

Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Η Δερύνεια κουβαλούσε —και κουβαλά— τις βαθιές πληγές της εισβολής και της κατοχής.

Με το 75% της γης της κατεχόμενο, το 10% του υπόλοιπου να βρίσκεται εντός των βρετανικών βάσεων, στερημένη από τα δυόμισι ζωογόνα χιλιόμετρα παραλίας της και με τα συρματοπλέγματα να πληγώνουν την καθημερινότητα των ανθρώπων της, θα μπορούσε να είχε συμβιβαστεί με τη μοίρα της.

Όμως, επέλεξε πεισματικά τον δύσκολο δρόμο της δημιουργίας και της συνεχούς προόδου.

Αυτό το πείσμα, αυτό το κοινό όραμα για τη Δερύνεια, το υπηρέτησαν με όλο τους το είναι τρεις άνθρωποι.

Τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες, τρεις ξεχωριστές προσωπικότητες, που τιμούμε σήμερα επάξια: Η Φλωρεντία Ιωάννου, ο Ανδρέας Σιαπάνης και ο Άντρος Καραγιάννης.

Ξεκινώ με την Φλωρεντία Ιωάννου, την πρώτη Δήμαρχο Δερύνειας που με διορατικότητα και μεθοδικότητα έβαλε τα γερά θεμέλια για να οικοδομηθεί ο Δήμος.

Κάθε αρχή είναι αναντίλεκτα δύσκολη.

Αλλά σκεφτείτε τι είχε να αντιμετωπίσει η Φλωρεντία Ιωάννου το 1994.

Ανέλαβε έναν Δήμο που υπήρχε μόνο στα χαρτιά.

Χωρίς υπηρεσίες, χωρίς δομές, χωρίς προϋπολογισμούς. Η Φλώρα εκείνης της περιόδου δεν ήταν μια απόμακρη, τεχνοκράτης.

Αντιμετώπισε τη Δερύνεια σαν το μεγάλο της σπίτι και τους δημότες σαν την οικογένειά της.

Με μια μητρική φροντίδα, αλλά και με ένα απίστευτο σθένος και επιμονή, έγινε η Δήμαρχος που δεν δίσταζε να «χτυπήσει πόρτες», να διεκδικήσει πεισματικά από κυβέρνηση και άλλους θεσμούς και να μην φύγει αν δεν έπαιρνε αυτό που δικαιωματικά άξιζε στη Δερύνεια.

Είχε μια βαθιά φιλοσοφία που επαναλάμβανε συχνά: «Ο Δήμος δεν είναι το κτίριο ή η Δήμαρχος.

Δήμος είναι ο κάθε δημότης που φροντίζει το πεζοδρόμιό του και στηρίζει τον γείτονά του». Πίστεψε στον εθελοντισμό και στην ενότητα.

Και ήταν αυτή που, νιώθοντας βαθιά περήφανη για την αγροτική καταγωγή και την αυθεντικότητα της περιοχής, πίστεψε και καθιέρωσε το Παγκύπριο Φεστιβάλ Φράουλας, βάζοντας τη Δερύνεια στον πολιτιστικό χάρτη όλης της Κύπρου.

Το όραμά της ήταν να συνδέσει την τοπική αγροτική παραγωγή με τον πολιτισμό και τον τουρισμό της ευρύτερης επαρχίας Αμμοχώστου.

Η στρατηγική της Φλώρας Ιωάννου για την έξοδο της Δερύνειας από τα ασφυκτικά γεωγραφικά της όρια, βασίστηκε στις αδελφοποιήσεις με δήμους της Ελλάδας.

Κατά τη διάρκεια της θητείας της, ολοκληρώθηκε η αδελφοποίηση με τον Δήμο Πέλλας και αναπτύχθηκαν οι σχέσεις με τον Δήμο Ρόδου.

Στόχος της ήταν η ανταλλαγή πολιτιστικών, εκπαιδευτικών και κοινωνικών εμπειριών, δίνοντας στους νέους της Δερύνειας την ευκαιρία να ανοίξουν τους ορίζοντές τους. Η Δερύνεια είναι ένας δήμος που συνορεύει άμεσα με την κατεχόμενη Αμμόχωστο και είναι στενά συνδεδεμένος με την προσφυγιά.

Στις δημόσιες παρεμβάσεις της, η Φλωρεντία Ιωάννου τόνιζε πάντα τον χαρακτήρα της Δερύνειας ως «ακρίτα» της ελεύθερης Κύπρου.

Το όραμά της δεν ήταν απλώς η οικιστική ανάπτυξη, αλλά η δημιουργία υποδομών (όπως το μετέπειτα Πολιτιστικό Κέντρο), που θα κρατούσαν άσβεστη τη μνήμη της κατεχόμενης γης στους δημότες.

Αγαπημένη μας Φλώρα, σε ευχαριστούμε που είχες το θάρρος να κάνεις την αρχή και να θεμελιώσεις αυτό που σήμερα όλοι θαυμάζουν, την εκπληκτική ανάπτυξη και τον πολιτιστικό πλούτο της Δερύνειας.

Προχωρούμε με τον δεύτερο Δήμαρχο, τον Ανδρέα Σιαπάνη, τον άνθρωπο της καθημερινότητας και των έργων.

Το 2002, η σκυτάλη πέρασε στον Ανδρέα Σιαπάνη.

Αν η Φλώρα έβαλε τα θεμέλια και έκανε τη μεγάλη αρχή για την οικοδόμηση του Δήμου, ο Ανδρέας ήταν ο άνθρωπος που έχτισε το οικοδόμημα, με τη δημιουργία και την υλοποίηση σημαντικών έργων.

Η συμβολή του στο σχεδιασμό και την προώθηση υποδομών, που άλλαξαν τη ζωή των κατοίκων της Δερύνειας και έφεραν ανάπτυξη και πρόοδο, ήταν κομβική: όπως μεταξύ των πολλών άλλων, το αποχετευτικό και το οδικό δίκτυο, το Αμφιθέατρο, το Θεματικό Πάρκο Νερού και το Μνημείο Πεσόντων, Δολοφονηθέντων και Αγνοουμένων Δερυνειωτών του 1974, η αναβάθμιση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, η ανάπτυξη περαιτέρω εκπαιδευτικών υποδομών, η ενίσχυση πολιτιστικών συνόλων, όπως η Δημοτική Χορωδία Δερύνειας που αποτελεί ένα πραγματικό πολιτιστικό θησαυρό και η δημιουργία των Λαογραφικών Μουσείων, που σκοπό είχαν να διασώσουν την πλούσια παράδοση της περιοχής. Ο Ανδρέας Σιαπάνης ήταν ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων και πάντα βρισκόταν κοντά στους δημότες του.

Περπατούσε στις γειτονιές, επέβλεπε προσωπικά τα διάφορα έργα, μιλούσε με τους εργάτες και άκουγε από τον απλό πολίτη τα καθημερινά του προβλήματα.

Το όραμά του ήταν να δώσει στη Δερύνεια έναν σύγχρονο, ευρωπαϊκό χαρακτήρα, ειδικά μετά την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 και να μετατραπεί η Δερύνεια σε ένα πρότυπο, σε ένα ζωντανό Δήμο της ελεύθερης περιοχής της Αμμοχώστου.

Η στρατηγική του επικεντρώθηκε στην αξιοποίηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων και προτύπων, ώστε η Δερύνεια να εκσυγχρονίσει τις δομές της και να συμβαδίσει με τα Ευρωπαϊκά πρότυπα σε όλους τους τομείς της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου είχε μια μόνιμη επωδό: «Το κοινό συμφέρον της Δερύνειας είναι πάνω από κόμματα και παρατάξεις». Αυτή η συμφιλιωτική, συνενωτική του προσωπικότητα ήταν το δικό του μεγάλο δώρο στην κοινωνική συνοχή της Δερύνειας.

Ανδρέα, σε ευχαριστούμε για τη σκληρή δουλειά, για τη συνέπεια και το όραμα που είχες και που υλοποίησες γι’ αυτό τον όμορφο τόπο.

Ο τρίτος Δήμαρχος, Άντρος Καραγιάννης, ήταν η προσωποποίηση της εξωστρέφειας και ο οραματιστής που έκτισε γέφυρες ειρήνης και συνεργασίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων.

Το 2012, σε μια περίοδο σκληρής οικονομικής κρίσης, η ευθύνη πέρασε στα χέρια του Άντρου Καραγιάννη. Ο Άντρος έφερε στη Δερύνεια ένα αέρα εξωστρέφειας με την έμφαση που έδωσε σε μια σύγχρονη διπλωματική προσέγγιση.

Κατάφερε να πάρει τη φωνή αυτού του ακριτικού και ημικατεχόμενου δήμου και να την ακούσει όλη η Ευρώπη μέσα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Περιφερειών, στην οποία υπηρέτησε με συνέπεια και σοβαρότητα.

Όμως, το πιο βαθύ, το πιο προσωπικό κομμάτι του Άντρου —που με άγγιξε ιδιαίτερα— ήταν το όραμά του για μια Δερύνεια χωρίς συρματοπλέγματα, μια Δερύνεια συνεργασίας και συμφιλίωσης μεταξύ των δύο κοινοτήτων.

Πίστευε ακράδαντα ότι η τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να χτίζει γέφυρες, εκεί που η μεγάλη πολιτική συχνά δημιουργεί και συντηρεί αδιέξοδα.

Η προσέγγιση του Άντρου Καραγιάννη στις σχέσεις με την τουρκοκυπριακή κοινότητα αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό και βαθιά προσωπικό κομμάτι της πολιτικής του πορείας.

Ως επικεφαλής ενός ακριτικού Δήμου, του οποίου το 75% της γης παραμένει κατεχόμενο από το 1974, επέλεξε συνειδητά τον δρόμο της επαναπροσέγγισης, της διπλωματίας και της ειρηνικής συμβίωσης.

Όλοι θυμόμαστε με συγκίνηση την 12η Νοεμβρίου του 2018, όταν μετά από δικές του άοκνες προσπάθειες άνοιξε το οδόφραγμα της Δερύνειας.

Ο ρόλος του στην όλη διαδικασία ήταν καταλυτικός και πρωταγωνιστικός.

Για τον Άντρο, αυτό δεν ήταν ένα απλό οικονομικό ζήτημα.

Το αντιμετώπισε πρώτιστα ως μέσο διευκόλυνσης της καθημερινότητας των πολιτών της επαρχίας Αμμοχώστου και οικοδόμησης γεφυρών επικοινωνίας και συνεργασίας των δύο κοινοτήτων.

Και δεν δίστασε να βρεθεί στο επίκεντρο πολιτικών αντιπαραθέσεων προκειμένου να προστατεύσει την ανάγκη των ανθρώπων για επικοινωνία και επαναπροσέγγιση.

Πίστευε ότι η καθημερινή τριβή και η επικοινωνία των απλών ανθρώπων είναι η καλύτερη προετοιμασία για τη μελλοντική επανένωση του νησιού, για την ειρήνη και την ειρηνική συνύπαρξη.

Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι η Δερύνεια δεν έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως το «τέλος» της ελεύθερης Κύπρου, αλλά ως η αρχή της επικοινωνίας με την κατεχόμενη Αμμόχωστο. Ο Δήμαρχος Άντρος Καραγιάννης ανέδειξε ένα μοναδικό παράδειγμα ειρηνικής και παραγωγικής συνύπαρξης μέσα στη Νεκρή Ζώνη της Δερύνειας.

Πάντοτε μιλούσε με περηφάνια για τους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους γεωργούς που δουλεύουν δίπλα-δίπλα, αποδεικνύοντας ότι οι απλοί άνθρωποι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν.

Παράλληλα, στη διάρκεια της θητείας του σχεδιάστηκαν, χρηματοδοτήθηκαν και ολοκληρώθηκαν (ή μπήκαν σε τελική τροχιά υλοποίησης) πολύ σημαντικά έργα στον τομέα των υποδομών και του πολιτισμού, όπως για παράδειγμα η Νέα Δημοτική Αγορά, η Νέα Βιοτεχνική Περιοχή, το Οδικό Έργο Δερύνειας–Σωτήρας, το Αποχετευτικό Σύστημα Κοκκινοχωρίων και η Δημιουργία και Αναβάθμιση Πάρκων.

Άντρο, σε ευχαριστούμε που κράτησες τη φλόγα της ειρήνης και της επανένωσης αναμμένη και συνέβαλες στην περαιτέρω κοινωνική, οικονομική, περιβαλλοντική και πολιτιστική ανάπτυξη και αναβάθμιση της περιοχής. Τρεις Δήμαρχοι – Μία Ιστορία Φίλες και φίλοι, Απόψε δεν έχουμε μπροστά μας τρεις ξεχωριστές ιστορίες.

Έχουμε μια ιστορία με τρεις σημαντικούς σταθμούς. • Η Φλωρεντία Ιωάννου θεμελίωσε τον Δήμο με αγάπη και πείσμα. • Ο Ανδρέας Σιαπάνης τον εδραίωσε με έργα και μετριοπάθεια. • Ο Άντρος Καραγιάννης απογείωσε την εξωστρέφεια και άνοιξε δρόμους ειρήνης.

Ο ένας παρέδιδε στον επόμενο τη σκυτάλη για μια Δερύνεια καλύτερη, πιο δυνατή, πιο όμορφη από ό,τι την παρέλαβε.

Αυτή είναι η απόλυτη δικαίωση της δημόσιας προσφοράς.

Στα 30 αυτά χρόνια, υλοποιήθηκαν έργα που ξεπέρασαν τα 60 εκατομμύρια ευρώ.

Όμως η μεγαλύτερη κληρονομιά τους δεν μετριέται σε αριθμούς.

Μετριέται στο ότι έχτισαν την ταυτότητα της Δερύνειας.

Έκαναν τους ανθρώπους αυτού του τόπου περήφανους για το ποιοι είναι και εδραίωσαν τον πολιτισμό. Η Νέα Εποχή Το 2024 ένας μεγάλος ιστορικός κύκλος έκλεισε με τη μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η Δερύνεια εντάχθηκε στον μεγάλο Δήμο Παραλιμνίου – Δερύνειας.

Ο αυτόνομος Δήμος έπαψε να υφίσταται διοικητικά, αλλά η Δερύνεια δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει! Γιατί ένας τόπος δεν είναι ένα νομικό ή διοικητικό σχήμα.

Είναι οι μνήμες του, η ιστορία του, οι άνθρωποί του.

Η νέα εποχή φέρνει προκλήσεις, αλλά η κληρονομιά αυτών των τριών ανθρώπων αποτελεί την πυξίδα για το μέλλον.

Έδειξαν σε όλους, στο κεντρικό κράτος και στην Ευρώπη, ότι ακόμα και ένας μικρός, ακριτικός και ημικατεχόμενος δήμος, όταν έχει σωστό σχεδιασμό, διεκδίκηση, ενότητα και κυρίως αγάπη για τον πολίτη, μπορεί να κάνει θαύματα.

Υπάρχει χρέος να κρατηθεί η Δερύνεια ζωντανή, διεκδικητική και αυτόνομη στην ψυχή, μέσα στη νέα, μεγαλύτερη δομή.

Απόψε, η τιμή ανήκει σε αυτούς τους τρεις καταξιωμένους Δημάρχους, αλλά, ταυτόχρονα, ανήκει και σε όλους εσάς: στα Δημοτικά Συμβούλια, στους εργαζομένους του Δήμου που έδωσαν την ψυχή τους, και σε κάθε πολίτη ξεχωριστά.

Γιατί κανένας ηγέτης δεν προχωρά μόνος του, αλλά κάποιος πρέπει να βγει μπροστά, να πάρει την ευθύνη και να αντέξει στα δύσκολα.

Και αυτοί οι τρεις άντεξαν.

Θέλω να κλείσω με ένα μεγάλο, μέσα από την καρδιά μου, «Ευχαριστώ» στους τρεις τιμώμενους.

Η σκυτάλη άλλαξε χέρια, αλλά το μήνυμά σας μένει ζωντανό: οι τόποι πάνε μπροστά μόνο όταν οι άνθρωποι πιστεύουν σε αυτούς.

Κοιτάζουμε, λοιπόν, το μέλλον με τη μνήμη ως δύναμη, την ταυτότητα ως πυξίδα και το αύριο ως ευθύνη. Τρεις Δήμαρχοι.

Τριάντα χρόνια. Μία Δερύνεια. Μια Δερύνεια που έμαθε να αντέχει, να δημιουργεί, να αγωνίζεται και να ελπίζει! Μέχρι την ευλογημένη μέρα που το όραμα μας για τον τερματισμό της κατοχής και την επανένωση της πατρίδας μας θα γίνει πραγματικότητα και η Δερύνεια και όλη η κατεχόμενη Αμμόχωστος και η υπόλοιπη κατεχόμενη γη μας, θα πάρουν ξανά την αίγλη και τη λάμψη που τους αξίζει.

Ας οραματιστούμε απόψε μια πατρίδα χωρίς τείχη που να χωρίζουν τους ανθρώπους.

Ας κτίσουμε ξανά την ελπίδα μαζεύοντας τα απομεινάρια όλων των πιο παλιών φωτεινών χρόνων συνύπαρξης και συνεργασίας, αλλά και πολλών σημερινών δικοινοτικών αγώνων για την ειρήνη και τη συμφιλίωση, που επιμένουν να παλεύουν με πείσμα για να γκρεμίσουμε τα τείχη και να οικοδομήσουμε γέφυρές κατανόησης και ειρηνικής συνύπαρξης.

Γι’ αυτή την πατρίδα αγωνιζόμαστε! Γι’ αυτή τη στιγμή κρατάμε την αισιοδοξία ζωντανή, παρά τις απογοητεύσεις και τα αδιέξοδα! Η Δερύνεια δείχνει το δρόμο της αντοχής, της προόδου και της ειρήνης! Σας ευχαριστώ.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους