EVEREST THE HARDWAY 1975 ---> Σαν σήμερα, 24 Σεπτεμβρίου του 1975, οι Βρετανοί Doug Scott και Dougal Haston έφτασαν στην κορυφή του Έβερεστ (8.848 μ.), ολοκληρώνοντας την πρώτη ανάβαση στη...

Πλήρες Κείμενο:

EVEREST THE HARDWAY 1975 ---> Σαν σήμερα, 24 Σεπτεμβρίου του 1975, οι Βρετανοί Doug Scott και Dougal Haston έφτασαν στην κορυφή του Έβερεστ (8.848 μ.), ολοκληρώνοντας την πρώτη ανάβαση στη Νοτιοδυτική Ορθοπλαγιά του βουνού, η οποία αποτελούσε μία από τις μεγάλες, άλυτες προκλήσεις της ορειβασίας στα Ιμαλάια εκείνη την εποχή.

Υπό την ηγεσία του Chris Bonington, η βρετανική αποστολή πέτυχε εκεί όπου είχαν αποτύχει πέντε προηγούμενες προσπάθειες στην ίδια ορθοπλαγιά.

Ο ίδιος ο Bonington είχε ηγηθεί μιας αποτυχημένης βρετανικής προσπάθειας το 1972, όταν οι ακραίοι άνεμοι και το ψύχος ανάγκασαν την ομάδα να σταματήσει σε μεγάλο υψόμετρο.

Η αποστολή του 1975 επέστρεψε με μια μεγάλη και έμπειρη ομάδα, στην οποία συμμετείχαν οι Scott, Haston, Peter Boardman, Nick Estcourt, Paul «Tut» Braithwaite, Martin Boysen και Mick Burke, με την υποστήριξη μιας ισχυρής ομάδας Σέρπα υπό την καθοδήγηση των Pertemba και Ang Phu.

Επρόκειτο για ένα εγχείρημα μεγάλης κλίμακας, οργανωμένο με τη μέθοδο της σταδιακής πολιορκίας(siege): περίπου 20 τόνοι τροφίμων και εξοπλισμού μεταφέρθηκαν στο Νεπάλ, προτού στηθούν κατασκηνώσεις διαδοχικά μέσα από τον Παγετώνα Khumbu (Khumbu Icefall), κατά μήκος του Western Cwm και σε όλο και μεγαλύτερο υψόμετρο στη Νοτιοδυτική Ορθοπλαγιά. Η Κατασκήνωση Βάσης στήθηκε στις 22 Αυγούστου, ενώ η Κατασκήνωση V, σε υψόμετρο περίπου 7.825 μέτρων, ακολούθησε στις 16 Σεπτεμβρίου.

Το καθοριστικό εμπόδιο ήταν η μεγάλη «Rock Band» (Ζώνη Βράχων), ένα τείχος από απότομο, μεικτό πεδίο (βράχος και πάγος) που προστάτευε το ανώτερο τμήμα της ορθοπλαγιάς.

Στις 20 Σεπτεμβρίου, οι Braithwaite και Estcourt βρήκαν τελικά διέξοδο μέσα από μια βαθιά χαράδρα, ξεπερνώντας δύσκολα περάσματα μικτής αναρρίχησης και έναν παγωμένο βράχο-σφήνα (chockstone), προτού διαφύγουν μέσω μιας επισφαλούς ράμπας.

Η επιτυχία τους άνοιξε τη διαδρομή που είχε σταματήσει τις προηγούμενες αποστολές.

Δύο ημέρες αργότερα, οι Scott, Haston και η ομάδα υποστήριξής τους έστησαν την Κατασκήνωση VI σε υψόμετρο περίπου 8.320 μέτρων, πάνω από τη Rock Band· στις 23 Σεπτεμβρίου, οι Scott και Haston τοποθέτησαν σχοινιά μήκους περίπου 400 μέτρων κατά μήκος της ανώτερης τραβέρσας.

Στις 24 Σεπτεμβρίου, το δίδυμο αναχώρησε από την Κατασκήνωση VI με κατεύθυνση την κορυφή.

Το σύστημα παροχής οξυγόνου του Haston πάγωσε νωρίς κατά την ανάβαση, ενώ το βαθύ, ασταθές χιόνι καθυστερούσε την πορεία τους στη χαράδρα της Νότιας Κορυφής (South Summit). Έφτασαν στη Νότια Κορυφή το απόγευμα και, παρά την προχωρημένη ώρα, συνέχισαν την πορεία τους κατά μήκος της κορυφογραμμής του Έβερεστ.

Γύρω στις 6:00 μ.μ., ο Scott και ο Haston στέκονταν στο υψηλότερο σημείο της Γης, ολοκληρώνοντας την πρώτη ανάβαση από τη Νοτιοδυτική Ορθοπλαγιά.

Το σκοτάδι τους πρόλαβε κατά την κατάβαση.

Σε υψόμετρο περίπου 8.750 μέτρων, έχοντας εξαντλήσει το οξυγόνο τους και με τους φακούς κεφαλής να μην είναι πλέον χρήσιμοι, έσκαψαν μια θέση στο χιόνι και υπέμειναν μια ασυνήθιστη, μη προγραμματισμένη διανυκτέρευση στο ύπαιθρο (bivouac). Ο Scott δεν διέθετε πλήρη ολόσωμη στολή πούπουλου· και οι δύο άνδρες παρουσίασαν παραισθήσεις κατά τη διάρκεια της νύχτας, ωστόσο, παραδόξως, επιβίωσαν χωρίς σοβαρά κρυοπαγήματα και κατέβηκαν στην Κατασκήνωση VI το επόμενο πρωί.

Η διανυκτέρευση εκείνη απέκτησε σχεδόν τον ίδιο θρυλικό χαρακτήρα με την ίδια την ανάβαση.

Δύο ημέρες αργότερα, ο Peter Boardman και ο Pertemba Sherpa επανέλαβαν τη διαδρομή προς την κορυφή.

Κατά την κατάβασή τους συνάντησαν τον Mick Burke, ο οποίος συνέχιζε την ανάβαση κρατώντας την κινηματογραφική του κάμερα. Ο Burke προχώρησε μόνος προς την κορυφή, ενώ ο καιρός επιδεινωνόταν ραγδαία. Ο Boardman και ο Pertemba τον περίμεναν κοντά στη Νότια Κορυφή για περισσότερο από μία ώρα, αλλά εκείνος δεν επέστρεψε ποτέ και δεν ξαναθεάθηκε.

Το αν ο Burke έφτασε τελικά στην κορυφή παραμένει άγνωστο.

Η βρετανική αποστολή του 1975 στο Έβερεστ έμεινε στην ιστορία της ορειβασίας, καθώς είχε επιτευχθεί η ανάβαση σε μία από τις πιο τρομακτικές ορθοπλαγιές του βουνού.

Ήταν ένα επίτευγμα που βασίστηκε σε σχολαστική οργάνωση, δύσκολη αναρρίχηση σε μεγάλο υψόμετρο, τεράστια υποστήριξη από τους Σέρπα και συλλογική προσπάθεια· ωστόσο, η ανάβαση επισκιάστηκε από την απώλεια του Mick Burke.

----------------- (*) Μεταφρασμένο κείμενο από το Everest Today Εγώ να συμπληρώσω ότι η γενιά εκείνη της παρέας του Bonnington της αγγλικής ορειβασίας των 70s ήταν που μου έδωσε την παρακίνηση ως νέου τότε να ψάξω για λίγο έστω τα δικά μου όρια αλλά και να εμβαθύνω -κυρίως αυτο- στην ιστορία της σύγχρονης ορειβασίας στα Ιμαλάια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους