Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βλέπω αυτό που γίνεται σήμερα στη δημ/φία της νέας εποχής, τη λεγόμενη ιντερνετική, και τα πράγματα είναι απογοητευτικά.

Πεθαίνει δηλαδή κάποιος διάσημος και ένα βιογραφικό του, σαν δελτίο Τύπου, κάνει τη γύρα όλων των sites.

Ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα γράψουν κάτι πιο προσωπικό, πιο «εκ βαθέων» που λένε, πέρα από το που γεννήθηκε ο τάδε καλλιτέχνης και τι έκανε στη ζωή του.

Εμένα με ενδιαφέρει πιο πολύ να διαβάσω μια τέτοια ιστορία ενός συντάκτη παρά ένα ξερό βιογραφικό του καλλιτέχνη.

Για όλα όμως υπάρχει εξήγηση: Είμαστε μάλλον η τελευταία γενιά δημ/φων με βιώματα που προλάβαμε να συναντηθούμε με ανθρώπους - μύθους και να γίνουμε συνομιλητές τους.

Να αγαπήσουμε το έργο τους και να το/τους γνωρίσουμε, πλησιάζοντας τους με σεβασμό και εκτίμηση.

Θυμάμαι παλιά την αείμηστη Στέλλα Βλαχογιάννη να μου λέει πως η άλλη αείμνηστη, η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου, έπαιρνε τα κείμενα της, τα εκσφενδόνιζε στον κάλαθο των αχρήστων και της έλεγε μες στο χαμόγελο: «Ξαναγράψτο»! Για άντε να'σαι σήμερα αρχισυντάκτης και να το κάνεις αυτό σε συντάκτη, θα σε κατηγορήσει τουλάχιστον για κακοποίηση και μπορεί να σε ξεφτιλίσει μέσω καταγγελίας στο διαδίκτυο πάντα. Αποτέλεσμα: Δεν ξέρουν να γράψουν οι περισσότεροι, παραδίδουν κείμενα που μετά τα φτιάχνει απ' την αρχή ο αρχισυντάκτης και δεν έχει το δικαίωμα να τους πει και τίποτα μην και παρεξηγηθούν-πληγωθούν-τσαντιστούν και «βγουν» κι από πάνω.

Προσωπικά, αυτός είναι και ο λόγος που έχω αρνηθεί δύο φορές μέχρι σήμερα να αναλάβω αρχισυνταξία σε έντυπο.

Αν υπολογίσεις και το ai, που κάποιοι το χρησιμοποιούν ακόμη και για να γράψουν μια απλή είδηση, συνειδητοποιείς το μέγεθος μιας ένδειας πνευματικής από παιδιά που καλώς ή κακώς αγωνίζονται για το μεροκάματο (όλοι γι' αυτό αγωνιζόμαστε) δίχως καμία περαιτέρω καλλιέργεια.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά το βλέπω πολύ συχνά και γι' αυτό νομίζω πως κάποιων η δουλειά ξεχωρίζει μοιραία σαν τη μύγα μες στο γάλα και οι ίδιοι φτάχνουν ένα «όνομα» στο χώρο τους.

Πάντως, εμάς μας βγήκε το λάδι να δουλεύουμε και να ξαναγράφουμε κείμενα απ' την αρχή τότε που τα παραδίδαμε σε χειρόγραφα (το πρόλαβα τα πρώτα χρόνια στoν «Ήχο» που δούλεψα) ή και λίγο αργότερα.

Μια δουλειά είναι κι αυτή, όπως όλες οι άλλες, που αν δεν «τριφτείς» μαζί της, δεν κάνεις τίποτα στην ουσία.

Η σημερινή εποχή, λοιπόν, του «ετοιματζίδικου», του ai και του «παίρνω λίγο από δω και λίγο από κει» μόνο τη δημ/φία δεν ευνοεί τελικά, αναφερόμενος πάντα στην πολιτιστική αρθρογραφία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους