Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μπορεί να ανάβεις, κερί κάθε μέρα, και μέσα σου, να μην έχει ανάψει ποτέ η αγάπη.

Μπορεί να ξέρεις, απ’ έξω προσευχές, να πηγαίνεις σε κάθε ακολουθία, να μιλάς συνέχεια για τον Θεό, και ταυτόχρονα, να μην έχεις μάθει, ακόμη να συγχωρείς.

Γιατί άλλο η πίστη, και άλλο η θρησκοληψία.

Η θρησκοληψία κοιτάζει ποιος αμάρτησε.

Η πίστη κοιτάζει πώς θα βοηθήσει αυτόν που έπεσε.

Η θρησκοληψία κρίνει.

Η πίστη αγαπά.

Η θρησκοληψία ψάχνει συνεχώς, ποιος κάνει λάθος.

Η πίστη ψάχνει έναν τρόπο, να σηκώσει τον άνθρωπο που λύγισε.

Η θρησκοληψία χρησιμοποιεί τον Θεό, για να νιώσει ανώτερη.

Η πίστη αφήνει τον Θεό, να την κάνει ταπεινή.

Και ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση δεν είναι: Πόσο πιστεύω; Αλλά: Με έκανε η πίστη μου περισσότερο άνθρωπο; Έγινα πιο πράος; Πιο συγχωρητικός; Πιο ελεήμων; Πιο ταπεινός; Έμαθα, να αγαπώ εκείνον, που δεν μου μοιάζει; Έμαθα, να ζητώ συγγνώμη; Έμαθα, να σιωπώ, όταν η σιωπή είναι αγάπη; Γιατί μπορεί, να προσκυνούμε τις εικόνες, και να πληγώνουμε ανθρώπους, που είναι εικόνες Θεού.

Μπορεί να φοβόμαστε, μήπως παραβούμε έναν κανόνα, και να μη μας φοβίζει καθόλου, η σκληρότητα της καρδιάς μας.

Μπορεί να περάσουμε, μια ολόκληρη ζωή μέσα στους ναούς, χωρίς ποτέ, να αφήσουμε τον Θεό να περάσει, πραγματικά μέσα μας.

Και στο τέλος, δεν θα μετρηθούν πόσα κεριά ανάψαμε.

Θα φανεί, πόσο φως αφήσαμε πίσω μας.

Δεν θα έχει σημασία πόσες φορές είπαμε Κύριε.

Θα έχει σημασία, πόσες φορές, όταν κάποιος πονούσε, γίναμε εμείς, το μη φοβάσαι.

Δεν θα θυμάται κανείς, πόσο αυστηροί υπήρξαμε με τους άλλους.

Θα θυμάται αν, όταν έπεσε, του απλώσαμε το χέρι, ή του πατήσαμε ακόμη, πιο βαθιά την πληγή.

Και μπορεί, να κρατάς έναν σταυρό στα χέρια σου, και να μη σηκώνεις ποτέ, τον σταυρό του διπλανού σου.

Τότε ίσως χρειάζεται, να σταθείς για λίγο απέναντι στον εαυτό σου, και να ρωτήσεις: Πιστεύω πραγματικά στον Θεό, ή απλώς έχω μάθει, να φαίνομαι άνθρωπος του Θεού; Γιατί η πίστη, δεν είναι, να φοβάσαι τον Θεό.

Είναι να Τον αφήσεις, να σε αλλάξει.

Και αν η πίστη μας, δεν μας έκανε πιο αγαπητικούς, πιο ταπεινούς, πιο συγχωρητικούς, πιο ανθρώπινους, τότε ίσως, δεν χάσαμε απλώς, τον δρόμο προς τον Θεό.

Χάσαμε τον Θεό, μέσα στον δρόμο.

Γιατί μπορεί, να περάσαμε μια ζωή, προσπαθώντας, να αποδείξουμε στον Θεό ότι είμαστε δικοί Του, ενώ Εκείνος περίμενε μόνο ένα πράγμα: να γίνουμε δικοί Του στην καρδιά. Πηγη: Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους