Αδελφε, όταν νικήσεις ένα πάθος, σκέψου ότι σκότωσες ένα θηρίο, αλλά αν δεν φυλαχτείς καλά, να φύγεις δηλ. μακριά από την υπερηφάνεια, αυτή η νίκη θα σε θανατώσει και αν και νικητής, μάλλον θα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όπως εκείνος που μπήγει στο ξύλο ένα καρφί και όσο το χτυπάει με το σφυρί, τόσο το καρφώνει στερεότερα, έτσι και εμείς κάθε φορά που αμαρτάνουμε, ριζώνει η αμαρτία βαθύτερα μέσα στην ψυχή μας, σαν να την χτυπούσαμε με το σφυρί και είναι δύσκολο μετά να την ξεριζώσουμε.

Αλκοολισμός στα πάθη.

Αυτή είναι η αρρώστιά μας.

Μόλις ξυπνήσουμε το πρωί... χωρίς δεύτερη σκέψη, ψάχνουμε τις δόσεις ικανοποίησης της αβασάνιστης φιλαυτίας μας.

Για τόσο χάλι μιλάμε... Όλοι εν δυνάμει είμαστε πόρνοι, μοιχοί, αλκοολικοί. εγκληματίες ή κλέφτες, αλλά ο καλός Θεός, μας αναβαστά και μας συγκρατεί με ένα λουρί και έτσι τα πάθη αυτά βρίσκονται μέσα μας σε ύπνωση.

Οι άνθρωποι είναι αστείοι.

Θέλουν να αποκαλούνται από τους άλλους ανθρώπους, με την τιμητική έκφραση κύριος τάδε ή κυρία τάδε, όταν την ίδια στιγμή είναι δούλοι των παθών τους.

Όταν τα αμαρτωλά πάθη ρίξουν ρίζες μέσα μας, με την μακρά συνήθεια γίνονται, όπως και τα χρόνια νοσήματα, δυσκολοθεράπευτα... Είναι βασιλικότερο να νικάς τα πάθη και τις αδυναμίες σου, από το να νικάς στην μάχη τον εχθρό.

Δεν υπάρχει αγριότερο θηρίο από τον άνθρωπο, όταν κατέχει δύναμη ίση, με το πάθος του! Είναι αδύνατο να θεωρείται ελεύθερος αυτός που είναι δούλος στα πάθη του και κυριαρχείται από αυτά.

Χειρότερο είναι να είσαι δούλος των παθών, παρά των τυράννων.

Συνήθιζε τον εαυτόν σου, να γίνει κυρίαρχος: α) στην κοιλιά σου και στον ύπνο β) στην γενετήσια ορμή σου και γ) στον θυμό σου.

Το κακό κατά τη γένεσή του καταπνίγεται με ευκολία.

Λίγο μετά όμως ισχυροποιείται, με την ανοχή απέναντι σε αυτό.

Πραγματικός ήρωας είναι εκείνος, που κατορθώνει και νικά τα πάθη του.

Ο άριστος από τρία πράγματα φαίνεται: Οταν είναι νέος και το αίμα του βράζει, φυλάγεται από τη σαρκική ηδονή.

Όταν φτάσει στην ακμή του και το αίμα του έχει πήξει, φυλάγεται από τη φιλονικία.

Όταν φτάσει στα γηρατειά και το αίμα του έχει εξασθενήσει, φυλάγεται από τη λαιμαργία.

Κάτω από τα δυνατά πάθη, συνήθως κρύβεται μια αδύνατη θέληση.

Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας Οχτώ είναι τα θανάσιμα πάθη: α) γαστριμαργία β) πορνεία γ) φιλαργυρία, δ) οργή ε) λύπη στ) ακηδία ζ) κενοδοξία η) υπερηφάνεια.

Τα πάθη μας πρέπει να τα σταυρώνουμε, όχι να σταυρώνουμε τους άλλους με αυτά.

Το να νομίζει κανείς ότι ένα μικρό πάθος δεν μπορεί να τον βλάψει, είναι σαν να πιστεύει, ότι μια σπίθα δεν μπορεί να προκαλέσει πυρκαγιά.

Πάθος είναι, η εγκατάλειψη της ψυχικής απλότητας υπέρ της γοητείας των πραγμάτων.

Είναι σπουδαιότερο να απαλλάξεις την ψυχή σου από τα πάθη και να την στρέψεις προς το Θεό, παρά να κάνεις θαύματα.

Όπως το σίδηρο έλκεται από τον μαγνήτη, έτσι και εκείνος που χρόνισε στα πάθη, έλκεται απ' αυτά και χωρίς να το θέλει.

Οι αλυσίδες των παθών είναι τόσο ελαφρές στην αρχή, που δεν τις νοιώθουμε.

Ύστερα γίνονται τόσο βαριές, που δεν μπορούμε να τις σπάσουμε!... Κάτω απ' τα δυνατά πάθη, συνήθως κρύβεται μια αδύνατη θέληση.

Γιάτρεψε συ τα πάθη σου και ύστερα τα δικά μου... Το κακό δέντρο θέλει από την αρχή ξερίζωμα.

Βρέθηκε κάποιος μεγάλος Γέροντας με τους μαθητές του σε ένα τόπο, που ήταν διάφορα κυπαρίσσια, μικρά και μεγάλα.

Και λέει ο Γέροντας σ' έναν από τους μαθητές του: ''Ξερίζωσε τούτο το κυπαρισσάκι''. Ήταν, βέβαια, πολύ μικρό και αμέσως, με το ένα χέρι, το ξερίζωσε ο αδελφός.

Μετά του δείχνει ο Γέροντας, ένα άλλο, μεγαλύτερο από το πρώτο και του λέει: ''Ξερίζωσε και τούτο''. Και αυτός, αφού το κούνησε και με τα δυό του χέρια, το ξερίζωσε και εκείνο.

Πάλι του δείχνει ο Γέροντας ένα ακόμα μεγαλύτερο και αυτός με περισσότερο κόπο, το ξερίζωσε και εκείνο.

Του δείχνει και άλλο, ακόμα μεγαλύτερο και αυτός, αφού το κούνησε πολύ και αφού κουράστηκε και ίδρωσε, το έβγαλε και εκείνο.

Μετά του δείχνει ο Γέροντας και άλλο, ακόμα πιο μεγάλο και αυτός, αφού κόπιασε πολύ και ίδρωσε, δεν μπόρεσε να το ξεριζώσει.

Μόλις λοιπόν τον είδε ο Γέροντας, ότι δεν μπορούσε, έδωσε εντολή σε άλλον αδελφό να σηκωθεί και να τον βοηθήσει.

Έτσι κατάφεραν και οι δυό μαζί, να το ξεριζώσουν.

Τότε λέει ο Γέροντας στους αδελφούς: ' 'Να, έτσι ακριβώς είναι τα πάθη, αδελφοί μου.

Όσο είναι μικρά, αν θέλουμε, μπορούμε εύκολα να τα κόψουμε.

Αν όμως ριζώσουν μέσα μας βαθύτερα, δεν μπορούμε πιά, ακόμα και αν κοπιάσουμε, να τα κόψουμε μόνοι μας, εκτός αν έχουμε την βοήθεια μερικών Αγίων, που μετά το Θεό, θα μας συμπαρασταθούν.

Μια μοναχή ενός μοναστηριού, πήγε στον ηγούμενο και του είπε τα εξής: ''Απάλλαξε με γέροντα, από το διακόνημά μου.

Είμαι πολύ οξύθυμη και ανυπόμονη.

Συχνά οργίζομαι και προσβάλλω τις αδελφές με την ασυγκράτητη γλώσσα μου.

Μόνο όταν θα κλειστώ στο κελλί μου, με τη βοήθεια του Θεού και τις προσευχές σου, δεν θα στενοχωρώ καμμία''. ''Και το φίδι, της απάντησε ο ηγούμενος, όταν βρίσκεται στη φωλιά του δεν δαγκώνει.

Ωστόσο παραμένει φίδι και το δηλητήριό του είναι μέσα του.

Έτσι και τα πάθη που δεν νικήθηκαν με την πάλη και με τη Χάρη του Θεού, όχι μόνο δεν φεύγουν στην ησυχία του κελλιού, αλλά δυναμώνουν κιόλας!''. ''Και τότε τί να κάνω γέροντα;''. ''Ζήτησε την ενίσχυση του Κυρίου για την διόρθωσή σου.

Και μετά από κάθε πτώση σου, να ζητάς χωρίς χρονοτριβή συγχώρηση, από την αδελφή που λύπησες.

Να ταπεινώνεσαι, να συντρίβεσαι, να κατακρίνεις τον εαυτόν σου, και δεν θα στερηθείς το Θείο Έλεος...''. Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής, οδήγησε τους φοιτητές του σε μια μεγάλη αίθουσα νοσοκομείου και τους είπε: Κοιτάξτε από μακρυά και να μου πείτε, ποιός άρρωστος είναι ο πιο βαριά.

Ένσς φοιτητής παρατήρησε σε μία γωνία ένα φτωχό και είπε: Αυτός εκεί κάτω, είναι ο πιο βαρειά.

Πώς το κατάλαβες; ρώτησε ο καθηγητής.

Και ο φοιτητής απάντησε: Γιατί πρόσεξα, ότι έχει το πρόσωπό του γεμάτο μύγες και δεν έχει τη δύναμη να τις διώξει.

Έτσι και εκείνος, που ενώ τα πάθη τον έχουν κυριεύσει και δεν καταβάλλει καμμία προσπάθεια να τα εξαλείψει, είναι ο πιο βαρειά άρρωστος... Ένας χοιροβοσκός διηγόταν τον τρόπο με τον οποίο κατόρθωνε κάθε φορά να οδηγεί τους χοίρους στο σφαγείο: ' 'Επειδή αγαπούν πολύ τα κουκιά, πηγαίνω μπροστά από το κοπάδι και που και που ρίχνω μερικά κουκιά πίσω μου.

Οι χοίροι τρέχουν ποιός να πρωτοαρπάξει και η προσοχή τους είναι όλη στραμμένη στον δρόμο, για να καταβροχθίσουν τα κουκιά που ρίχνω.

Έτσι, χωρίς πολύ κόπο, τους οδηγώ στο σφαγείο''. Ένα είδος χοιροβοσκού είναι ο διάβολος, που προσπαθεί με κάθε τρόπο να παραπλανήσει τους ανθρώπους, σέρνοντάς τους μακριά από τον Θεό, στην αιώνια καταστροφή.

Με μια σακκούλα στο χέρι προχωρεί ρίχνοντας που και που στις ψυχές που τον ακολουθούν, ό,τι είδους ''κουκιά' μπορούν να δουλώσουν τον καθένα.

Σε άλλον ηδονές, σε άλλον δόξα, σε άλλον την ματαιοδοξία, την επιδεικτικότητα κλπ.

Και ο άνθρωπος προχωρεί για το σφαγείο της αιωνίας απώλειας. Ω! Αδελφια, αν σηκώναμε τα μάτια μας και βλέπαμε που μας οδηγούν τα πάθη μας, θα αλλάζαμε πορεία, και θα αναζητούσαμε τον δρόμο που οδηγεί στον Ουρανό!!! "Κυριε Ιησού Χριστέ Υιέ Του Θεού Ελέησον μας"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους