Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ήμουν φοιτήτρια είχα διαβάσει το “Δικαίωμα στην τεμπελιά” του Πολ Λαφάργκ.

Και είχα ενθουσιαστεί, γιατί έλεγε να δουλεύουμε μέχρι 4 ώρες τη μέρα, και τον υπόλοιπο χρόνο μας να αναπαυόμαστε, να δημιουργούμε, να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε.

Και είπα αμέσως ναι ρε φίλε! Μου έκανε πολύ κλικ.

Άσε που με αυτόν τον τρόπο δεν θα υπήρχε και ανεργία σκέφτηκα -θα δουλεύαμε όλοι, και θα ήμασταν και ελεύθεροι από την εργασιακή σκλαβιά, που λέει και ο συγγραφέας.

Αλλά πού να χωρέσει αυτή η άποψη σε ένα σύστημα που σε θέλει εκεί, σκυφτό 8 και 10 και 12 ώρες τη μέρα, άκρατα παραγωγικό, να μην κάνεις τίποτα δημιουργικό και μόνο να αποδίδεις με βάση τους όρους μια αμείλικτης και ολοένα αυξανόμενα ανταγωνιστικής αγοράς.

Και να μετράει η αξία σου με το πόσο παράγεις! Κι όχι με το πόσο γελάς, με το πόσο αγκαλιάζεις, με το πόσο δημιουργείς και με το πόσο αφήνεις ένα θετικό αποτύπωμα στον κόσμο αυτό - γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, είναι λίγες οι εργασίες που πραγματικά μας γεμίζουν και αφήνουν ουσιαστικά και σε βάθος θετικό αποτύπωμα στον κόσμο μας.

Επιπρόσθετα, με την έλευση του AI η πίεση για απόδοση έχει γίνει μεγαλύτερη: Γιατί με το AI κερδίζεις χρόνο γιατί κάποια πράγματα στα κάνει πιο γρήγορα, άρα ανοίγει χώρος για να κάνεις κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα… Δεν χορταίνει το αδηφάγο και αχόρταγο σύστημα της παραγωγής και του ανταγωνισμού. (Παρενθετικά γιατί θα σκάσω: Δεν παλεύονται τα κείμενα με AI, είναι πια παντού, θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε, πού είναι η έμπνευση πού είναι η σπίθα, η μοναδική χροιά της κάθε γραφής…) Έκλεισε η παρένθεση και συνεχίζω 😋 Είμαι στο ελεύθερο επάγγελμα από πάντα.

Τα τελευταία χρόνια με την ενασχόλησή μου με το πένθος κάνω επιτέλους αυτό που πραγματικά γουστάρω και κάνει την καρδιά μου να τραγουδάει.

Γιατί νιώθω ότι εδώ που είμαι, προσφέρω όλο μου τον εαυτό, τα κομμάτια του που αξίζει να δει και να πάρει ο κόσμος και οι άνθρωποι από μένα.

Δεν είναι εύκολο.

Οι φόροι, οι εισφορές, η αστάθεια στο εισόδημα με γονατίζουν - και είναι μια μάχη που δίνω καθημερινά, και τα τελευταία χρόνια ακόμα πιο πολύ.

Όπως δεν είναι καθόλου εύκολη ούτε η μισθωτή εργασία: Άλλα ζόρια εκεί, που τα ξέρω καλά από τους αγαπημένους γύρω μου.

Όμως για πάντα θα υπερασπίζομαι το δικαίωμα στην τεμπελιά: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΩΡΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ.

Με 4 ώρες εστιασμένης εργασίας, κι αφού έχεις γεμίσει ψυχικά τις υπόλοιπες με ό,τι θρέφει την ψυχή σου, μπορείς να αποδώσεις όσο αποδίδεις σε 8 ώρες.

Αποδεδειγμένο στην πράξη! Αν ήταν έξυπνοι οι εργοδότες αυτό θα έκαναν.

Αλλά πού όρεξη και πού νομοθετικές ρυθμίσεις που να το διευκολύνουν…Γιατί βολεύει πάρα μα πάρα πολύ τους κρατούντες να είμαστε διαλυμένοι.

Η αξία μας δεν μετριέται με το πόσο αποδίδουμε ή με το πόσο φαινόμαστε στα social media, αλλά με το πόσο αγαπάμε, και νοιαζόμαστε, και με το πόσο διεκδικούμε να ζούμε ελεύθερα.

Ας το λέμε σαν μάντρα κάθε μέρα στον καθρέφτη, να το θυμόμαστε εμείς τουλάχιστον, όταν όλα γύρω μας μας κάνουν να το ξεχνάμε.

Στη φωτογραφία είναι ένα καμένο δέντρο από την Πεντέλη, το έβγαλα φωτογραφία σε μια βόλτα μου τις προάλλες.

Έχει καεί κι αυτό όπως κι εμείς, αλλά είναι ακόμα τόσο όμορφο ρε φίλε.

Δεν παραιτείται.

Και στη βάση του έχουν ξεπεταχτεί νέα βλαστάρια. Θα βλαστήσουμε ξανά μαραμένα μου αδέρφια. Δεν θα μας ξεριζώσουν εύκολα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους