Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας φάκελος δείχνει πού υπηρέτησε ένας αξιωματικός και τι έγραψαν γι' αυτόν οι προϊστάμενοί του.

Δεν δείχνει πώς θα σκεφτεί τη νύχτα που ο αντίπαλος θα κάνει κάτι που κανείς δεν είχε προβλέψει. Οι Αμερικανοί αποφάσισαν να το ελέγχουν πριν δώσουν το πρώτο αστέρι 👇 **ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΣΤΕΡΙ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΑΚΕΛΟ ΣΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ** Στις 22 Σεπτεμβρίου το Fox News δημοσίευσε εσωτερικά έγγραφα του Πενταγώνου για μια νέα αξιολόγηση, το Joint Warfighting Evaluation (JWE). Αφορά τους Συνταγματάρχες και τους Πλοιάρχους που κρίνονται για τον πρώτο βαθμό στρατηγού ή ναυάρχου. Κάθε Κλάδος έχει σχεδιάσει τη δική του εκδοχή, από διαδικτυακή ανάλυση και προσομοίωση μερικών ωρών μέχρι πολεμικό παίγνιο με φυσική παρουσία στο Naval War College.

Σε ορισμένες εκδοχές ο αντίπαλος, εν μέρει υποστηριζόμενος από τεχνητή νοημοσύνη, αντιδρά σε κάθε απόφαση του εξεταζομένου σε πραγματικό χρόνο.

Η πρώτη εφαρμογή προγραμματίζεται για το πρώτο εξάμηνο του 2027, πριν από τα συμβούλια κρίσεων του καλοκαιριού. https://www.foxnews.com/politics/pentagon-unveils-battlefield-test-ensure-new-generals-warfighters-not-washington-bureaucrats Οι εκθέσεις αξιολόγησης και ο υπηρεσιακός φάκελος δεν καταργούνται.

Παραμένουν η βάση της κρίσης, και το JWE προστίθεται ως ξεχωριστό στοιχείο με βάρος που δεν έχει ακόμη αποφασιστεί. Ο Stuart Scheller, σύμβουλος του Πενταγώνου που ηγείται της προσπάθειας, εξήγησε τη λογική με απλά λόγια: άλλο να είσαι ο καλύτερος στη δουλειά σου και άλλο να είσαι ο καλύτερος στο να πείθεις τον προϊστάμενό σου ότι είσαι.

Αναγνώρισε επίσης ότι καμία άσκηση δεν αναπαράγει πλήρως την πίεση του πραγματικού πολέμου.

Η αξιολόγηση αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη αναθεώρηση του τρόπου με τον οποίο επιλέγεται, αξιολογείται και διατηρείται η ανώτατη στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ, η οποία περιλαμβάνει και μείωση του αριθμού των θέσεων στρατηγών.

Το ερώτημα ποιος φθάνει στην κορυφή, και με ποια εφόδια, βρίσκεται σήμερα στο κέντρο της αμερικανικής αμυντικής συζήτησης.

Η είδηση παρουσιάστηκε ως «τεστ μάχης για στρατηγούς». Η ουσία της είναι διαφορετική και πιο ενδιαφέρουσα.

Ο νόμος Goldwater–Nichols καθιέρωσε τη διακλαδική εκπαίδευση και εμπειρία ως βασικό στοιχείο της ανάπτυξης των μελλοντικών ανωτάτων.

Σαράντα χρόνια αργότερα, το ερώτημα μετακινείται ένα βήμα πιο πέρα.

Δεν αρκεί πλέον να διαπιστωθεί ότι ο αξιωματικός πέρασε από τις σωστές θέσεις.

Ζητείται να φανεί αν απέκτησε πράγματι αυτό που οι θέσεις αυτές υποτίθεται ότι παράγουν.

Πρόκειται στην ουσία για τρία διαφορετικά επίπεδα γνώσης για τον ίδιο άνθρωπο.

Το πρώτο είναι οι προϋποθέσεις: τι απαιτεί η θέση και ποια διαδρομή οδηγεί σε αυτήν.

Το δεύτερο είναι το ιστορικό: τι έκανε ο αξιωματικός επί είκοσι πέντε ή τριάντα χρόνια και πώς τον έκριναν όσοι τον είδαν.

Το τρίτο είναι η παρατήρηση: πώς σκέφτεται σήμερα, μπροστά σε ένα πρόβλημα που δεν έχει ξαναδεί, με περιορισμένο χρόνο και απέναντι σε αντίπαλο που προσαρμόζεται.

Κανένα από τα τρία δεν αντικαθιστά τα άλλα δύο.

Το καθένα καλύπτει κάτι που τα άλλα δεν βλέπουν.

Και η σειρά έχει σημασία.

Οι απαιτήσεις μιας θέσης καθορίζονται πριν επιλεγεί το πρόσωπο που θα την καταλάβει.

Χωρίς αυτές, ούτε ο φάκελος ούτε η δοκιμασία έχουν μέτρο σύγκρισης. Η Ευρώπη ακολουθεί κυρίως τα δύο πρώτα. Η Ισπανία βρίσκεται πιο κοντά στην αμερικανική λογική.

Πριν από την κρίση για Ταξίαρχο, οι υποψήφιοι ολοκληρώνουν υποχρεωτικά ένα ειδικό μικτό πρόγραμμα δεκατεσσάρων εβδομάδων, εξ αποστάσεως και με φυσική παρουσία, με αντικείμενα τη στρατηγική, τον σχεδιασμό, τις επιχειρήσεις, τις πληροφορίες και την ηγεσία.

Μόνο περίπου ένας στους τρεις προάγεται τελικά. Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία στηρίζονται σε δομημένη, πολυετή αξιολόγηση απόδοσης και δυναμικού από διαδοχικά επίπεδα διοίκησης και συμβούλια.

Από όσα είναι δημόσια διαθέσιμα, κανένα μεγάλο ευρωπαϊκό κράτος του ΝΑΤΟ δεν εφαρμόζει τυποποιημένη, ζωντανή δοκιμασία του τύπου του JWE.

Υπάρχει όμως ένα κοινό μοτίβο: όσο ανεβαίνει ο βαθμός, τόσο λιγότερο η διαδικασία μοιάζει με προαγωγή και τόσο περισσότερο με επιλογή για συγκεκριμένη θέση.

Ο ισπανικός νόμος το γράφει ρητά: σε κάθε προαγωγή στρατηγού συνεκτιμάται η καταλληλότητα για τις συγκεκριμένες θέσεις που πρόκειται να καλυφθούν.

Χρειάζεται εδώ μια διάκριση.

Η αμερικανική μεταρρύθμιση έρχεται σε μια περίοδο όπου άμεσες πολιτικές παρεμβάσεις σε πίνακες προαγωγών έχουν προκαλέσει ανησυχίες σε βουλευτές, αξιωματικούς και αναλυτές, κάτι που αναφέρει και το ίδιο το δημοσίευμα.

Αυτό είναι εύλογο ερώτημα για κάθε δημοκρατία, αλλά δεν είναι αυτό που εξετάζεται εδώ.

Εξετάζεται η θεσμική αρχή: ότι η επιλογή της ανώτατης ηγεσίας ωφελείται από ένα ανεξάρτητο, παρατηρήσιμο στοιχείο για την ικανότητα του υποψηφίου.

Μια τέτοια δοκιμασία είναι όμως αξιόπιστη μόνο εφόσον είναι σαφή εκ των προτέρων πέντε πράγματα: τι ακριβώς μετρά, με ποια κριτήρια, με ποια διαδικασία βαθμολόγησης, από ποιους αξιολογητές και με ποιο βάρος εισέρχεται στην τελική κρίση.

Το ίδιο το πρόβλημα πρέπει, αντίθετα, να διατηρεί το στοιχείο του απρόβλεπτου.

Διαφορετικά η δοκιμασία χάνει την αξία της ως ανεξάρτητο στοιχείο, ή μαθαίνει τους υποψηφίους να κερδίζουν το συγκεκριμένο παίγνιο αντί να σκέφτονται.

Σωστά σχεδιασμένη, μια τέτοια δοκιμασία δεν περιορίζει όποιον αποφασίζει.

Του δίνει τεκμηριωμένη βάση για την απόφασή του.

Γιατί όλο αυτό αποκτά σήμερα μεγαλύτερη σημασία; Επειδή διευρύνεται το περιεχόμενο της διοίκησης.

Ο σύγχρονος ανώτατος καλείται να συνθέσει επανδρωμένα και μη επανδρωμένα μέσα, πυρά ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς, αισθητήρες, πληροφορίες, κυβερνοχώρο, διάστημα και επιδράσεις στο πληροφοριακό περιβάλλον.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα περιβάλλον όπου ο αντίπαλος προσαρμόζεται διαρκώς και ο χρόνος για απόφαση μετριέται συχνά σε λεπτά.

Δεν χρειάζεται να είναι ο ίδιος ειδικός σε κάθε μέσο.

Πρέπει όμως να αντιλαμβάνεται τι μπορεί να παράγει το καθένα, πώς συνδέονται μεταξύ τους και ποιο ρίσκο δημιουργεί κάθε επιλογή.

Το ερώτημα είναι αν ο φάκελος από μόνος του μπορεί να αποτυπώσει αυτή την ικανότητα σύνθεσης και κρίσης.

Ας φανταστεί κανείς μια κρίση στο Αιγαίο.

Μέσα σε μία ώρα φθάνουν αναφορές για μη επανδρωμένα σκάφη κοντά σε νησί, παρεμβολές στο σήμα δορυφορικού εντοπισμού, ένα κύμα ψευδών ειδήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για «επεισόδιο» που δεν έγινε και αυξημένη εναέρια δραστηριότητα.

Ο επικεφαλής πρέπει να αποφασίσει τι αντιμετωπίζει πρώτο και με ποια μέσα.

Πρέπει επίσης να αποφασίσει τι εισηγείται προς τα πάνω, γνωρίζοντας ότι κάθε κίνηση θα διαβαστεί πολιτικά.

Κανένας φάκελος δεν δείχνει πώς θα το χειριστεί.

Ένα καλά σχεδιασμένο πολεμικό παίγνιο μπορεί όμως να δείξει γι' αυτό πολύ περισσότερα από όσα δείχνει μόνος του ο φάκελος.

Ο μετασχηματισμός που έχει εξαγγελθεί για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις κινείται στη σωστή κατεύθυνση.

Φέρνει νέα συστήματα και νέες απαιτήσεις διακλαδικής ολοκλήρωσης, και το φυσικό επόμενο σκέλος του είναι ο τρόπος με τον οποίο προετοιμάζεται και επιλέγεται όποιος θα τα διοικήσει.

Το σύστημα κρίσεων έχει αναδείξει ικανά στελέχη.

Το ζητούμενο δεν είναι να υποκατασταθεί η κρίση των αρμόδιων συμβουλίων, αλλά να ενισχυθεί με ένα ακόμη στοιχείο που σήμερα ο υπηρεσιακός φάκελος δεν μπορεί από μόνος του να προσφέρει.

Μια συνεκτική προσέγγιση θα μπορούσε να στηρίζεται στη σύνδεση των τριών επιπέδων.

Το πρώτο είναι καταγεγραμμένες προϋποθέσεις για κάθε ανώτερη θέση.

Το δεύτερο είναι μια διαδρομή σταδιοδρομίας που παράγει συνειδητά αυτές τις επάρκειες.

Το τρίτο είναι μια παρατηρήσιμη δοκιμασία της κρίσης πριν από το κρίσιμο κατώφλι.

Η δοκιμασία αυτή δεν χρειάζεται να αντιγράψει το αμερικανικό μοντέλο.

Θα μπορούσε να αξιοποιήσει υφιστάμενα ανώτατα σχολεία, με πολεμικά παίγνια απέναντι σε ομάδα αντιπάλου, γνωστά κριτήρια αξιολόγησης και αποτέλεσμα που τροφοδοτεί τα συμβούλια ως πρόσθετο στοιχείο, όχι ως υποκατάστατο της κρίσης τους.

Εδώ το μικρό μέγεθος, που συνήθως θεωρείται περιορισμός, γίνεται πλεονέκτημα: με λίγους υποψηφίους κάθε χρόνο, κάθε ένας μπορεί να παρατηρηθεί προσεκτικά και προσωπικά.

Το ίδιο ισχύει και για τις διαφορετικές διαδρομές προς τους ανώτατους βαθμούς.

Σε αυτούς δεν φθάνουν μόνο όσοι προέρχονται από μάχιμες διοικήσεις.

Φθάνουν και αξιωματικοί που οικοδόμησαν τη σταδιοδρομία τους στην υποστήριξη μάχης ή στη διοίκηση σχηματισμών διοικητικής μέριμνας.

Η διαφορά είναι διαφορετικής φύσης, όχι σημασίας: ένας πόλεμος μπορεί να χαθεί από την έλλειψη καυσίμων και πυρομαχικών το ίδιο εύκολα όσο και από μια λανθασμένη επιχειρησιακή απόφαση.

Γι' αυτό η διαδρομή του καθενός χρειάζεται να ξεκαθαρίζεται νωρίς, να αξιολογείται στο πεδίο στο οποίο οικοδομήθηκε και να οδηγεί σε θέσεις που αντιστοιχούν σε αυτό.

Και η δοκιμασία της κρίσης θα ήταν διαφορετική για τον καθένα.

Άλλο πρόβλημα καλείται να λύσει ο διοικητής ενός σχηματισμού ελιγμού και άλλο εκείνος που πρέπει να κρατήσει ζωντανή τη ροή υποστήριξης σε ένα θέατρο επιχειρήσεων όπου ο αντίπαλος στοχεύει ακριβώς αυτήν.

Με την ίδια λογική, μια θέση ευθύνης δεν είναι ευκαιρία να συμπληρωθεί ο φάκελος για την επόμενη κρίση.

Είναι το σημείο όπου κάποιος καλείται να αποδώσει ό,τι έχει ήδη οικοδομήσει.

Ο κανόνας είναι παλιός και απλός: ο αξιωματικός πηγαίνει σε μια θέση επειδή έχει να της προσφέρει, όχι επειδή η θέση έχει να του προσφέρει.

Τα νέα οπλικά συστήματα αγοράζονται.

Η κρίση εκείνων που θα τα συνθέσουν σε πολεμικό αποτέλεσμα δεν αγοράζεται.

Καλλιεργείται με τη διαδρομή, αποτυπώνεται στον φάκελο και δοκιμάζεται απέναντι σε αντίπαλο που σκέφτεται.

Πριν από το πρώτο αστέρι.

Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Αλεξάκης • Επίτιμος Διοικητής Διακλαδικής Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (ΔΔΕΕ) • Διατελέσας Σύμβουλος Ειδικών Επιχειρήσεων του Διοικητή της Συμμαχικής Διακλαδικής Διοίκησης Νάπολης (COM JFC Naples) • M.A. in Strategic Security Studies, National Defense University (NDU–CISA), Washington DC

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους