Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Κάποτε θα πέσει αληθινή βροχή και θα ξεπλύνει τους δρόμους από τα καθάρματα" έλεγε ο Τράβις Μπικλ, ο "Taxi driver" του Μάρτιν Σκορσέζε, ο πιο αυθεντικός και γοητευτικός αποσυνάγωγος, looser, βασανισμένος και "ψυχάκι" χαρακτήρας που έχουμε δει ποτέ στο σινεμά, ο οποίος σε κάποια άλλη στιγμή της ταινίας μονολογούσε και αυτό: "Η μοναξιά με ακολουθούσε παντού, όλη μου τη ζωή.

Σε μπαρ και αυτοκίνητα, πεζοδρόμια, μαγαζιά, παντού.

Δεν ξεφεύγεις.

Ο μοναχικός άνθρωπος του Θεού...". Το τι γίνεται όταν ξεσπάει ο περιθωριακός άνθρωπος, αυτός που δεν μπορεί να συνδεθεί με τίποτα και με κανέναν, το έχουμε δει στο συγκλονιστικό φινάλε της ταινίας.

Αδιανόητο φιλμ.

Με έναν αδιανόητο Ρόμπερτ ντε Νίρο.

Μερικές σκέψεις (άσχετες ή μπορεί και όχι) που έσκασαν στο μικρό μυαλό μου που νομίζω ότι πλέον ό,τι βλέπει και ακούει το μεταβολίζει στην ανάκληση κινηματογραφικών καρέ. Anyway, μερικές σκέψεις για τις πρώτες σταγόνες της βροχής σήμερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους