Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Δώσε μου την τραπεζική σου κάρτα. Από εδώ και πέρα θα κανονίζω εγώ τα πάντα.

Για μερικές στιγμές έμεινα ακίνητη, πεπεισμένη πως δεν είχα ακούσει σωστά.

Ο άντρας μου, ο Μάρκος, στεκόταν απέναντί μου στην κουζίνα μας, με το χέρι απλωμένο, σαν να περίμενε απλώς να του αφήσω τα κλειδιά του αυτοκινήτου.

Μόνο που δεν ζητούσε κλειδιά.

Ζητούσε την κάρτα μου. — Ορίστε; — είπα, κοιτάζοντάς τον. Ο Μάρκος άφησε έναν εκνευρισμένο αναστεναγμό. — Την κάρτα σου.

Αυτήν όπου μπαίνει ο μισθός σου.

Ακούμπησα αργά την κούπα του καφέ στον πάγκο.

Ήμασταν παντρεμένοι έξι χρόνια.

Σε όλο αυτό το διάστημα ο καθένας μας κρατούσε ξεχωριστό λογαριασμό για τα προσωπικά του έξοδα, ενώ είχαμε κι έναν κοινό για το στεγαστικό, τους λογαριασμούς και τα ψώνια του σπιτιού.

Το σύστημα αυτό λειτουργούσε άψογα.

Μέχρι εκείνο το πρωινό. — Για ποιον λόγο θέλεις την κάρτα μου; Ο Μάρκος τράβηξε μια καρέκλα και κάθισε απέναντί μου. — Επειδή έτσι δεν γίνεται να συνεχίσουμε. — Τι ακριβώς δεν γίνεται να συνεχίσουμε έτσι; Γέλασε κοφτά, χωρίς ίχνος χαράς. — Ξοδεύεις υπερβολικά πολλά.

Αυτήν τη φορά λίγο έλειψε να γελάσω εγώ.

Με λένε Αθηνά, είμαι τριάντα τεσσάρων χρονών και εργάζομαι ως διευθύντρια πωλήσεων σε εταιρεία ιατρικού εξοπλισμού.

Ο μισθός μου είναι καλός, όμως σπάταλη δεν υπήρξα ποτέ.

Δεν μάζευα ακριβές τσάντες ούτε κοσμήματα.

Το αυτοκίνητό μου ήταν οκτώ ετών.

Και το τελευταίο πραγματικά ακριβό πράγμα που είχα αγοράσει για τον εαυτό μου ήταν ένα λάπτοπ, σχεδόν δύο χρόνια πριν. — Μάρκο, για ποιες σπατάλες μιλάς; Έβγαλε το κινητό του. — Διακόσια ογδόντα ευρώ σε κατάστημα ρούχων τον περασμένο μήνα. — Αγόρασα ένα παλτό και παπούτσια για τη δουλειά. — Εκατόν τριάντα ευρώ σε εστιατόριο. — Είχε γενέθλια η μητέρα μου.

Πλήρωσα για τέσσερα άτομα.

Σούφρωσε τα φρύδια. — Βλέπεις; Πάντα βρίσκεις μια δικαιολογία.

Τον κοίταξα επίμονα.

Κάτι δεν ταίριαζε σε όλο αυτό. Ο Μάρκος δεν είχε ασχοληθεί ποτέ ξανά με το να ελέγχει πού και πόσα ξόδευα.

Το αντίθετο μάλιστα.

Μόλις λίγους μήνες νωρίτερα αστειευόταν λέγοντας πως ήμουν η «υπουργός Οικονομικών» του γάμου μας, γιατί εγώ ήμουν εκείνη που θυμόταν πάντα να βάζει χρήματα στην άκρη. — Κι εσύ; — τον ... (συνέχεια στο LINK στα σχόλια 👇)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους