Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιστορία έχει αποδείξει πως από μόνος του ο φόβος της ακροδεξιάς δεν είναι ικανός να ενισχύσει την δημοκρατία.

Πόσο μάλλον όταν μεγάλο μέρος του ακροδεξιού λόγου, έχει υιοθετηθεί από τα συστημικά κόμματα και ΜΜΕ της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Ούτε από μόνη της η ακρίβεια και η διαφθορά είναι ικανές να φέρουν μια νέα πολιτική δύναμη στην εξουσία.

Όλα αυτά αν δεν συνδυαστούν με μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση, δεν πρόκειται να φέρουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Να θυμίσω πως και ακρίβεια έχει υπάρξει ξανά και διαφθορά στην Ελλάδα.

Ο κομματικός κατακερματισμός όμορων σχηματισμών, το μόνο που μπορεί να δημιουργήσει είναι πολιτική σύγχυση και αβεβαιότητα, όχι πλέον για το μέλλον, αλλά για το παρόν.

Είναι απόδειξη πως δεν δίνεται καμία εναλλακτική και αυτό που προασπίζεται, δεν είναι οι καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, αλλά ένας ανώφελος ανταγωνισμός για την επικράτηση κάποιου πρωταγωνιστή.

Ούτε το αφήγημα να φύγει ο Μητσοτάκης και η παρέα του είναι από μόνο του κίνητρο αλλαγής πορείας.

Πόσο μάλιστα όταν η κυρίαρχη πολιτική κατεύθυνση στην Ευρώπη είναι αυτή.

Ή και χειρότερη.

Για να έχει ελπίδες μια εναλλακτική πρόταση, θα πρέπει να δίνει ένα νέο όραμα, το οποίο δεν θα σταματάει στα σύνορα.

Καλές είναι οι αποσπασματικές πολιτικές διαφοροποιήσεις, αλλά δεν παύουν να είναι αποσπασματικές.

Δεν δίνουν ένα συνολικό αφήγημα και δεν έχουν στόχο την συνολική μεταρρυθμιστική προσπάθεια.

Η ακρίβεια πλήττει τις ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες, αλλά μια αποτελεσματική αντιμετώπιση δεν μπορεί να περιλαμβάνει μόνο την ακρίβεια.

Πρέπει να αναφέρεται στην φορολογική επιβάρυνση, στην θεσμοθέτηση πλαφόν στο κέρδος, στην λειτουργία του ανταγωνισμού και άρα στην καταπολέμηση των καρτέλ, στην επαναφορά του κοινωνικού κράτους, στην μεταρρύθμιση του κράτους δικαίου, στην θωράκιση της δημοκρατίας, στην αξιοκρατία.

Ίσως ο κατάλογος να είναι αρκετά μακρύς, γιατί δεν έχουν συμπεριληφθεί ούτε η υγεία, ούτε η παιδεία αλλά και πολλά ακόμη.

Από την δεκαετία του 90, σε όλη την Ευρώπη, θεωρείται κανονικότητα ο εύκολος πλουτισμός, η αγιοποίηση του κέρδους και η επικράτηση του οικονομικού οφέλους έναντι της πολιτικής.

Όλο αυτό, έχει μεγαλώσει γενιές.

Γενιές που δεν έχουν κάτι άλλο στον νου τους πέρα από αυτό.

Γενιές οι οποίες δεν έχουν κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο, καμία πολιτική παιδεία.

Μόνο το κέρδος.

Μπορεί το κέρδος να γίνει ή να αντικαταστήσει την ιδεολογία; Αν ναι, ποια είναι τα αποτελέσματα; Θεωρώ πως είμαστε σε ένα σταυροδρόμι αλλαγών.

Τα σημάδια δεν είναι ενθαρρυντικά για το πρόσημο των αλλαγών.

Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά οι συγκρούσεις που εκδηλώνονται αυτή την στιγμή στον πλανήτη, δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας.

Μπορούμε να τα δούμε σαν μεμονωμένα περιστατικά, κοιτώντας το δέντρο και όχι το δάσος.

Μπορούμε να τα δούμε όμως και σαν μια διεθνή τάση, με συγκεκριμένα αιτία και συγκεκριμένα αποτελέσματα.

Επίσης δημιουργείται ένα διπλό ερώτημα.

Οι συγκρούσεις προκαλούν σπανιότητα ενεργειακών πόρων ή η σπανιότητα ενεργειακών πόρων οδηγεί σε συγκρούσεις; Παράλληλα, θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει πως η συνεχής προσπάθεια συσσώρευσης κεφαλαίου από τους ισχυρούς, από χώρες μέχρι και άτομα, δημιουργεί και τα δύο παραπάνω.

Δεν είναι πεσιμισμός η παραπάνω περιγραφή.

Είναι, έτσι πιστεύω τουλάχιστον, περιγραφή της δυσοίωνης πραγματικότητας.

Όσο προχωράμε στο ίδιο μοτίβο, τα γεγονότα έχουν πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα.

Ενώ μια αντίστροφη πορεία χρειάζεται πολλαπλάσια προσπάθεια προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Παρόλο που κάποιοι μπορεί να αισιοδοξούν με τα μεμονωμένα περιστατικά ανόδου της κεντροαριστεράς, αυτό όμως δεν είναι ο κανόνας.

Επίσης στα κρατίδια ή τις λιγοστές χώρες που συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχει αντίστοιχη φθορά της ακροδεξιάς.

Αυτό σημαίνει πως δημιουργούνται δύο αντίρροπες πολιτικές αντισυστημικές δυνάμεις, όχι με το ίδιο αποτύπωμα στην δημοκρατία, που αντιτίθενται στην ζοφερή "κανονικότητα" που έχει επικρατήσει τα τριάντα τελευταία χρόνια.

Το ποια θα επικρατήσει, θα καθορίσει, σε μεγάλο βαθμό, το που θα οδηγηθεί η καθημερινότητα μας και οι κανόνες της δημοκρατίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους