Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Vlassis Vasilopoulos: Από την ημέρα που έπεσε το Τείχος, η Δύση είχε εμμονή να βάλει χέρι στους φυσικούς πόρους και τις πρώτες ύλες της Ρωσίας, για να τις αρμέγει.

Με τον Γέλτσιν το πράγμα πήγαινε καλά.

Με τον Πούτιν το τροπάρι άλλαξε και έτσι μετατράπηκε στον άβολο εχθρό που έπρεπε να βγει από τη μέση.

Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με το αν τον συμπαθεί κανείς ή με το αν τον θεωρεί συνεχιστή της αυτοκρατορικής ή σοβιετικής παρακαταθήκης της Ρωσίας. Ο Πούτιν και το καθεστώς του, παρά τις εσωτερικές του αντιφάσεις - μείγμα εθνικισμού, αυταρχισμού, ευνοιοκρατίας και οικονομικού φιλελευθερισμού - είναι κάποιος που έδωσε ξανά στη Ρωσία ειδικό βάρος, οικονομική ανεξαρτησία, εθνική κυριαρχία.

Με δυο λόγια την αποαποικιοποίησε. Τελεία.

Αυτή είναι μια καθαρή, απλή, ιστορική αλήθεια.

Από την ημέρα που έπεσε το Τείχος, η Δύση είχε μία και μοναδική εμμονή: να βάλει στο χέρι τη Ρωσία.

Και ο πόλεμος εκβιάσθηκε μεθοδικά, ώστε να επιτευχθεί ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα.

Το πουτινικό καθεστώς έπρεπε να καταρρεύσει, αλλά δεν κατέρρευσε.

Επομένως, τώρα ανεβαίνει ο πήχης: να σταλούν τα καημένα κορόιδα της Ευρώπης στη σφαγή, προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος.

Όσο κι αν τα μεγάφωνα σκούζουν ότι ο Πούτιν είναι ένας αιμοσταγής και ανισόρροπος δικτάτορας, αυτός είναι ένας πόλεμος που τον σχεδίασαν οι ΗΠΑ και οι κολαούζοι τους στην Ευρώπη, μέσω ενός παιχνιδιού συνεχών, μεθοδικών και καλά μελετημένων προκλήσεων.

Όσο για κείνους που καθημερινά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από τα κάτω, προπαγανδίζουν τον πόλεμο, πρέπει να αντιμετωπίζονται ακριβώς όπως οι φασίστες του μεσοπολέμου, που συνόδευαν ως βοηθητικοί στο μέτωπο τους ναζί στις θηριωδίες τους: ασπόνδυλα, ορντινάντσες των υπηρετών.

Οι εξαγριωμένοι σοσιαλφιλελεύθεροι κατακλύζουν με πικάντικη σάτιρα τα ΜΚΔ για τις ρωσικές εκλογές: ο Πούτιν θα κέρδιζε, επειδή έχει εξοντώσει όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του.

Δεν τους περνάει καν απ' το μυαλό, ότι πολλοί από αυτούς που εξακολουθούν να τον ψηφίζουν, επειδή αποκατέστησε για λογαριασμό τους ένα μίνιμουμ αξιοπρέπειας, διατηρούν ανεξίτηλες μνήμες από την κατάσταση της Ρωσίας τη δεκαετία του 90. Ούτε ότι μια αχανής χώρα, με περισσότερες από 190 καταγεγραμμένες εθνότητες και εθνοτικές ομάδες και όλες τις θρησκευτικές αποχρώσεις εντός της, δεν μπορεί να διοικηθεί με τα "δημοκρατικά" στάνταρντς του Λουξεμβούργου και της Δανίας.

Πρέπει όμως να κατανοήσει κανείς την υπαρξιακή τους δυσφορία.

Αντιπολίτευση στον Πούτιν υπάρχει και ονομάζεται «Kommunističeskaja partija Rossijskoj Federacii» (Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας). Με την υποσημείωση, ότι σε αρκετά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, έχει πιο ριζοσπαστικές θέσεις από το πουτινικό κόμμα.

Και σε αντίθεση με πολλές χώρες της ΕΕ, οπου η λειτουργία κομμουνιστικού κόμματος είναι απαγορευμένη δια νόμου, στη Ρωσία μπορεί κανείς να την ψηφίσει ελεύθερα.

Καθώς όμως δεν ταιριάζει στο προφίλ των καθωσπρέπει σόσιαλ λίμπεραλ Ευρωπαίων να αναγνωρίσουν τέτοιο ρόλο στο "σοβιετικό απολίθωμα του περασμένου αιώνα", καταλήγουν να ταυτίζονται με το Γιάμπλοκο, που όποτε καταφέρνει να συμπληρώσει λίστες υποψηφίων για να κατέβει σε εκλογές, συγκεντρώνει ποσοστά "δράσης" και "φιλελεύθερης συμμαχίας". Ακόμα δεν έχουν καταλάβει, ότι στη Ρωσία η κοινή γνώμη δεν χωρίζεται ανάμεσα σε εκείνους που στηρίζουν τον Πούτιν και, κατ’ επέκταση, τον πόλεμο με την Ουκρανία, και σε εκείνους που δεν τον στηρίζουν.

Με εξαίρεση κάποιες μειοψηφίες, χωρίζεται ανάμεσα σε εκείνους που στηρίζουν τον Πούτιν και σε εκείνους που αγανακτούν, επειδή μετά από πέντε χρόνια, δεν έχει ακόμα ισοπεδώσει το Κίεβο και δεν τολμά να απαντήσει με πυραύλους στις προκλήσεις που σχεδιάζονται και χρηματοδοτούνται από το δυτικοευρωπαϊκό στρατηγικό βάθος της Ουκρανίας. Ευτυχώς για τα καημένα κορόιδα, επικράτησε η μετριοπάθεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους