Επειδή βλέπω διάφορα παράπονα σχετικά με την κατασκευή ποδηλατόδρομου από τον Πελετίδη στην Πάτρα, ας αρχίσουμε από τα απλά. Εν πρώτοις, αγαπητά Βαλκάνια, καιρός να συμβιβαστείτε με την ιδέα ότι δεν...
Επειδή βλέπω διάφορα παράπονα σχετικά με την κατασκευή ποδηλατόδρομου από τον Πελετίδη στην Πάτρα, ας αρχίσουμε από τα απλά.
Εν πρώτοις, αγαπητά Βαλκάνια, καιρός να συμβιβαστείτε με την ιδέα ότι δεν γίνεται να έχουμε από δυο-τρία αμάξια και μηχανάκια ο καθένας και να απαιτούμε ταυτόχρονα μια πόλη φτιαγμένη αποκλειστικά γύρω από αυτά.
Με τη δική σας λογική δεν θα μας έφταναν ούτε 3 αεροδρόμια.
Ίσως, λέω εγώ τώρα, ήρθε και η ώρα να μάθουμε να χρησιμοποιούμε και τα πόδια μας για τις δουλειές που αφορούν το κέντρο.
Μιλάμε για μια πόλη που, στην τελική, την περπατάς ολόκληρη σε δέκα λεπτά.
Ενώ, μαζί με αυτό, ίσως ήρθε η μεγάλη στιγμή να μάθουμε να σεβόμαστε τους ποδηλατόδρομους, τους ποδηλάτες και τους πεζούς, που παρκάρετε πάνω σε πεζοδρόμια και έχετε ξεχάσει τι σημαίνει φλας και αλάρμ και τα έχετε μόνο διακοσμητικά.
Έχω παρατηρήσει —όχι ότι ανακάλυψα την πυρίτιδα— πως κάποιοι θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να μπαίνουν με τα μηχανάκια μέσα στους ποδηλατόδρομους, να τους χρησιμοποιούν ως πάρκινγκ και γενικότερα να κάνουν ό,τι τους καπνίσει.
Με αυτά τα απλά πραγματάκια, λοιπόν, θα υπάρχει και ποδηλατόδρομος, θα υπάρχουν και χώροι στάθμευσης και, κυρίως, θα υπάρχει μια πόλη που κοιτάζει λίγο προς το μέλλον, αντί να σχεδιάζεται αποκλειστικά γύρω από το προσωπικό όφελος του καθενός.
Το αυτοκίνητο είναι μέσο μετακίνησης.
Δεν είναι η προέκταση του πέους σου, ούτε χρειάζεται να το φλεξάρεις λες και κέρδισες το Ράλι Ακρόπολις επειδή πάρκαρες 4 μέτρα από τον προορισμό σου.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους