Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θεωρώ τραγικό και αδιανόητο να φτάσουμε να συνηθίσουμε τόσο τις γυναικοκτονίες που να περνούν σαν τίτλος, άλλη μια είδηση.

Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μιλάμε για αυτές τις γυναίκες, να μιλάμε για το ποιος και γιατί τις σκότωσε. "Θόλωσα" Η Πηνελόπη ήταν 25 χρονών και βιολόγος.

Είχε φύγει από την Αθήνα για να δουλέψει στη Θεσπρωτία, σε μονάδα ιχθυοκαλλιέργειας.

Όταν δολοφονήθηκε βρισκόταν σε μια περίοδο που είχε πάρει αποφάσεις που θα άλλαζαν την ζωή της.

Είχε παραιτηθεί από τη δουλειά της, ετοιμαζόταν να γυρίσει στην Αθήνα και ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές της με μεταπτυχιακό στην Ωκεανογραφία.

Είχε επίσης αποφασίσει πως ήθελε να τελειώσει τη σχέση της με τον 27χρονο και του το είχε πει περίπου έναν μήνα νωρίτερα.

Εκείνος όμως δυσκολευόταν να το δεχτεί.

Από την Αθήνα που ζούσε ταξίδεψε στην Ηγουμενίτσα για να τη συναντήσει.

Είχε μαζί του και το μαχαίρι με το οποίο την σκότωσε.

Αυτός είπε πως η Πηνελόπη του χρωστούσε 1.900 ευρώ και για αυτό πήγε να την βρει.

Συναντήθηκαν και η Πηνελόπη δέχθηκε επανειλημμένα χτυπήματα με μαχαίρι, πολλά στην πλάτη και άλλα στον λαιμό. "Θόλωσα" Το "θόλωσα", το "ζήλεψα", το "δεν άντεξα τον χωρισμό", "την αγαπούσα", "δεν ήθελα να την χάσω" το έχουμε ακούσει πολλές φορές, και δυστυχώς όχι μόνο από τους ίδιους τους γυναικοκτόνους, αλλά και από την κοινωνία που βρίσκει ένα ελαφρυντικό στον δολοφόνο.

Αυτή με απέρριψε και πόνεσα και θόλωσα και σκότωσα.

Σαν να είναι φυσικός νόμος, λες και όσοι απορρίπτονται, χωρίζουν, ζηλεύουν, πονάνε, θυμώνουν είναι πιθανό, λογικό, αναμενόμενο, δικαιολογημένο να σκοτώνουν γι' αυτό.

Αυτή η λογική κουβαλάει από πίσω της μια ολόκληρη κουλτούρα που για αιώνες έμαθε στους άνδρες ότι το όχι μιας γυναίκας είναι προσωπική προσβολή. Ήττα. Ντροπή.

Και δεν μιλάμε μόνο για τα μεγάλα όχι, αλλά και για τα μικρά της καθημερινότητας.

Το όχι μιας γυναίκας δεν είναι επίθεση στον άντρα, ούτε προσβολή της αρρενωπότητάς του, ούτε οφείλει να προσπαθήσει και να την πιέσει μέχρι να το κάνει "ναι". Και κυρίως δεν είναι προσωπική του αποτυχία.

Όταν όμως τα αγόρια μεγαλώνουν μαθαίνοντας πως την γυναίκα πρέπει να την "διεκδικήσουν" και να επιμένουν, να την πιέσουν έως ότου να την ξανακερδίσουν, τότε τα μαθαίνουμε πως όταν μια γυναίκα λέει "δεν θέλω" δεν σημαίνει πως αυτά σταματάνε, αλλά πρέπει να συνεχίσουν.

Μέσα σε αυτή την κουλτούρα δεν είναι παγιδευμένες μόνο οι γυναίκες, εξίσου παγιδευμένοι είναι και οι άνδρες, αφού τους έμαθαν ότι η απόρριψη είναι ήττα.

Ότι αν μια γυναίκα φύγει, εκείνοι απέτυχαν, ότι πρέπει να αποδείξουν πως είναι αρκετοί.

Να θυμώσουν επιτρέπεται, αλλά όχι να κλάψουν, και αυτό είναι μια φυλακή.

Και οι γυναίκες μεγαλώνουν μαθαίνοντας ακριβώς το αντίθετο.

Να μην αποφασίζουν τι θέλουν, αλλά να υπολογίζουν πώς θα αντιδράσει ο άνδρας όταν του το πουν, αν θα θυμώσει, αν θα το πάρει στραβά.

Κι αν θέλουμε να αλλάξει κάτι, αυτό πρέπει κάποτε να τελειώσει.

Θόλωσε, λέει και το αποτέλεσμα είναι μια νεκρή γυναίκα με όνειρα και όλη την ζωή μπροστά της. Η Πηνελόπη ήταν 25 χρονών, είχε αποφασίσει να αλλάξει δουλειά, να επιστρέψει στην πόλη της, να συνεχίσει τις σπουδές της και ότι μια σχέση στη ζωή της, είχε τελειώσει.

Η βούληση ενός ανθρώπου πρέπει να αρκεί, να μην αμφισβητείται και να μην σηκώνει καμιά ερώτηση. (Via Anna Bitsani)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους