Οι πολίτες ανησυχούν, οι ηγεσίες … Πριν από λίγες μέρες δημοσιεύθηκε από το Pew Research Center μια διεθνής έρευνα κοινής γνώμης (στην Ελλάδα από την ΚΑΠΑ Research) για τις επιπτώσεις της ΑΙ στην...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το συμπέρασμα; Οι πολίτες στον αναπτυγμένο κόσμο (στην Ελλάδα πολύ πάνω από το μέσο όρο) θεωρούν ότι η τεχνολογική επανάσταση θα προκαλέσει απώλεια θέσεων εργασίας και θα αυξήσει την ανισότητα.

Προσωπικά, όπως έχω γράψει εκτενώς στο βιβλίο μου «Η εκτόπιση της εργασίας» (όπου καταθέτω και προτάσεις αναδιανομής του μελλοντικού πλούτου, το «Καθολικό Βασικό Κεφάλαιο»), συμμερίζομαι αυτή την ανησυχία.

Το κρίσιμο ερώτημα όμως δεν είναι η κατεύθυνση, αλλά το πότε.

Και εδώ υπάρχει ένα παράδοξο.

Τι επιρροή μπορούν να έχουν οι πολίτες στο πότε; Ενδεχομένως την εντελώς αντίθετη από αυτή που θα περιμέναμε.

Ο φόβος για την ΑΙ είναι ήδη πολιτική πραγματικότητα στις ΗΠΑ: νομοσχέδια και από τα δύο κόμματα, πολιτειακοί νόμοι για υποχρεωτικούς ελέγχους, ακόμη και οι ίδιες οι εταιρείες ζητούν «επιβράδυνση». Οι αγορές το βλέπουν και ήδη αμφιβάλλουν για τις αποτιμήσεις.

Αν τον Νοέμβριο οι Δημοκρατικοί κερδίσουν και τα δύο σώματα του Κογκρέσου, πατώντας στους φόβους αυτούς, η αμφιβολία γίνεται βεβαιότητα: ελεγκτικές επιτροπές, ακροάσεις, αναβολή επενδύσεων.

Και μια πιθανότητα που γίνεται βεβαιότητα δεν μετακινεί τις αγορές λίγο.

Μερικές φορές τις μετακινεί απότομα.

Η «φούσκα» της ΑΙ στο αμερικανικό χρηματιστήριο μπορεί να σκάσει.

Κάτι που αν συμβεί ανεβάζει ραγδαία τις πιθανότητες διεθνούς επιβράδυνσης, ειδικά αν συμπέσει με την αναταραχή που ήδη υπάρχει διεθνώς στην ενέργεια και το εμπόριο και με αυξημένη πολιτική αβεβαιότητα στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Μόνο που η επιβράδυνση της ανάπτυξης νέων μοντέλων δεν σημαίνει επιβράδυνση της αξιοποίησης όσων ήδη υπάρχουν.

Τα μοντέλα δεν εξαφανίζονται επειδή πέφτουν οι μετοχές.

Το κρίσιμο χάσμα είναι ανάμεσα στο τι μπορούν ήδη να κάνουν και στο τι έχουν ενσωματώσει οι επιχειρήσεις στην καθημερινή τους λειτουργία.

Μια κρίση μπορεί να περιορίσει τις επενδύσεις στην επόμενη γενιά ΑΙ, αλλά ταυτόχρονα να πιέσει τις επιχειρήσεις να αξιοποιήσουν ταχύτερα τη σημερινή.

Να φρενάρει, δηλαδή, την τεχνολογική κούρσα, αλλά να επιταχύνει τις επιπτώσεις της στην εργασία.

Σε ένα τέτοιο σενάριο οι επιχειρήσεις, βλέποντας τα κέρδη τους να απειλούνται, θα στραφούν βίαια στην περικοπή κόστους.

Το κίνητρό τους δεν θα είναι η καινοτομία, αλλά η χρήση της ΑΙ για να κόψουν έξοδα.

Αυτό φέρνει το πρώτο κύμα πίεσης στην αγορά εργασίας: αναβολή προσλήψεων ή απολύσεις.

Το χειρότερο; Όταν η επιβράδυνση περάσει, αυτές οι θέσεις δεν θα επιστρέψουν, γιατί οι επιχειρήσεις θα έχουν πλέον μάθει τι μπορούν να κάνουν τα μοντέλα.

Έτσι ο φόβος των πολιτών, εκφρασμένος πολιτικά, μπορεί να φέρει νωρίτερα αυτό ακριβώς που φοβούνται.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι, αντί για μια πολιτική διαχείρισης της μετάβασης που σχεδιάζεται σε περίοδο ηρεμίας, θα οδηγηθούμε τότε σε σπασμωδικές κινήσεις.

Η ιστορική εμπειρία των υφέσεων —και στα καθ’ ημάς η ολέθρια κακοδιαχείριση της κρίσης των μνημονίων, από την οποία θυμόσαστε ότι είχα διαχωρίσει δημόσια τη θέση μου από την πρώτη στιγμή, με κόστος— διδάσκει ένα πράγμα: οι αποφάσεις που λαμβάνονται υπό πίεση και πανικό είναι κατά κανόνα λανθασμένες.

Και ακόμη χειρότερη είναι η αδράνεια που προκύπτει όταν όλες οι διαθέσιμες επιλογές έχουν τεράστιο πολιτικό κόστος.

Η σωστή στιγμή για να χαράξουμε μια πολιτική μετάβασης στη νέα οικονομία είναι πριν τις κρίσεις, όχι μετά. Ακόμη ευτυχώς είμαστε στο πριν. Για πόσο;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους