Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήκωνα το ποτήρι της σαμπάνιας μου όταν η υπηρέτριά μας εισέβαλε στην αίθουσα χορού, χλωμή και τρεμάμενη. – Μην φάτε την τούρτα! – ούρλιαξε. – Την έχει δηλητηριάσει! Όλα τα κεφάλια στράφηκαν προς τη μνηστή του δισεκατομμυριούχου πατέρα μου, της οποίας το τέλειο χαμόγελο εξαφανίστηκε αμέσως.

Έδειξε την υπηρέτρια. – Λέει ψέματα! Άφησα ήσυχα το πιρούνι μου κάτω και έβγαλα το κινητό μου. – Περίεργο – είπα. – Επειδή κατέγραψα τι έβαλες μέσα.

Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή της εκδίκησής μου.

Σήκωνα το ποτήρι της σαμπάνιας μου όταν η υπηρέτριά μας εισέβαλε στην αίθουσα χορού, χλωμή και τρεμάμενη. – Μην φάτε την τούρτα! – ούρλιαξε. – Την έχει δηλητηριάσει! Η ορχήστρα σταμάτησε στα μισά της νότας.

Διακόσιοι καλεσμένοι στράφηκαν προς την Celeste Vaughn, τη μνηστή του δισεκατομμυριούχου πατέρα μου, η οποία στεκόταν δίπλα στην επταώροφη γαμήλια τούρτα φορώντας ένα ασημένιο φόρεμα που πιθανότατα κόστιζε περισσότερο από τα σπίτια των περισσότερων ανθρώπων.

Το τέλειο χαμόγελό της εξαφανίστηκε. – Λέει ψέματα! – πέταξε η Celeste, δείχνοντας τη Μαρία. – Αυτή η γυναίκα κλέβει αυτή την οικογένεια εδώ και μήνες! Η Μαρία με κοίταξε τρομοκρατημένη. – Δεσποινίς Evelyn, σας παρακαλώ.

Την είδα.

Ο πατέρας μου, ο Jonathan Ashford, σηκώθηκε αργά από το κεντρικό τραπέζι. – Celeste; Του άρπαξε το χέρι. – Jonathan, μην με φέρνεις σε δύσκολη θέση εξαιτίας μιας υστερικής υπηρέτριας.

Αυτή η λέξη – υπηρέτρια – μου τα είπε όλα.

Άφησα ήσυχα το πιρούνι μου δίπλα στο άθικτο κομμάτι της τούρτας και έβγαλα το κινητό μου. – Περίεργο – είπα. Η Celeste με κοίταξε επίμονα.

Ξεκλείδωσα την οθόνη. – Επειδή κατέγραψα τι έβαλες μέσα.

Η σιωπή κατάπιε την αίθουσα.

Τρεις μήνες νωρίτερα, η Celeste είχε εισβάλει στη ζωή μας φορώντας διαμάντια και καλοσύνη σαν αξεσουάρ που ταιριάζουν μεταξύ τους.

Ο πατέρας μου την λάτρευε.

Όλοι την λάτρευαν.

Εκτός από μένα.

Όταν αμφισβήτησα πόσο γρήγορα τον είχε πείσει να αλλάξει το σχέδιο κληρονομιάς του, γέλασε κατά τη διάρκεια του δείπνου. – Evelyn – είπε –, είσαι τριάντα ενός ετών.

Δεν είναι καιρός να σταματήσεις να συμπεριφέρεσαι σαν ζηλιάρα κόρη; Ο πατέρας μου αναγούλιασε. – Δίψα της μια ευκαιρία. Προσπάθησα.

Τότε η πρόσβασή μου στους λογαριασμούς του Ιδρύματος Ashford ανεστάλη μυστηριωδώς.

Ο μακροχρόνιος δικηγόρος του πατέρα μου παραιτήθηκε χωρίς εξήγηση.

Δύο μεγαλύτερα στελέχη του οικιακού προσωπικού απολύθηκαν. Στη Μαρία έγινε απειλή απόλυσης αφού μου είπε ότι είχε δει την Celeste να ψάχνει στο ντουλάπι φαρμάκων του πατέρα μου.

Και αργά, σχεδόν αδιόρατα, η Celeste τον απομόνωσε.

Με υποτίμησε επειδή σπάνια τσακωνόμουν.

Μπερδέψαμε τη σιωπή με την παράδοση.

Αυτό που δεν ήξερε ήταν ότι, πριν επιστρέψω στη δουλειά για το οικογενειακό ίδρυμα, είχα περάσει επτά χρόνια ως δικηγόρος εταιρικής απάτης.

Άνθρωποι σαν την Celeste δεν ήταν μυστηριώδεις για μένα.

Ήταν μοτίβα.

Οπότε, όταν την είδα να μπαίνει μόνη της στην κουζίνα τροφοδοσίας είκοσι λεπτά πριν σερβιριστεί η τούρτα, την ακολούθησα.

Από την πόρτα, την κινηματογράφησα να βγάζει ένα μικρό κεχριμπαρένιο μπουκαλάκι από την τσάντα της.

Κοιτάχτηκε γύρω.

Ξεβίδωσε το καπάκι.

Και έριξε κάτι στο κομμάτι της τούρτας που προοριζόταν για τον πατέρα μου.

Αλλά δεν την αντιμετώπισα.

Όχι ακόμα.

Επειδή το να δηλητηριάζεις μια τούρτα ήταν τρομακτικό.

Αυτό που με φόβιζε περισσότερο ήταν η πιθανότητα να μην ήταν η πρώτη της προσπάθεια.

Και ήθελα τα πάντα… ΜΕΡΟΣ 2: Η Celeste συνήλθε γρήγορα. – Αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα – είπε δυνατά. – Θα μπορούσε να είναι εκχύλισμα βανίλιας. Φάρμακο. Οτιδήποτε. Διαβάστε περισσότερα στις περιγραφές.⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους