Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η κοπέλα του πρώην συζύγου μου απαίτησε να αδειάσω το διαμέρισμά μου.

Της έδωσα μια πολύτιμη συμβουλήΗ Μαρίνα την παρατήρησε από το παράθυρο πριν ακόμη φτάσει στο σπίτι – μια ψηλή κοπέλα με γούνινο παλτό, που περπατούσε πάνω κάτω στο πεζοδρόμιο, κοιτάζοντας πότε το σπίτι, πότε το τηλέφωνό της και ύστερα πάλι το σπίτι.Κάτι σε αυτές τις κινήσεις, σε αυτή τη νευρική, τρεμάμενη ενέργεια, φάνηκε στη Μαρίνα οδυνηρά γνώριμο.Κάπως έτσι περπατούσε και η ίδια πριν από περίπου επτά χρόνια, όταν πήγε για πρώτη φορά να συναντήσει τον Ιγκόρ σε ένα σπίτι κοινών φίλων.Και τότε φοβόταν μήπως μπει σε λάθος μέρος.Η κοπέλα τελικά πήρε θάρρος και χάθηκε μέσα στην είσοδο της πολυκατοικίας.Εκείνη τη στιγμή η Μαρίνα βρισκόταν στην κουζίνα και σχεδόν δεν θα άκουγε το κουδούνι του θυροτηλεφώνου.– Μαρίνα Σεργκέγεβνα; Με λένε Οξάνα.

Ήρθα για το διαμέρισμα.Η φωνή ήταν ευγενική, ελαφρώς τρεμάμενη, σαν τη φωνή ενός ανθρώπου που έχει προβάρει από πριν αυτό που θέλει να πει, αλλά παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί να αγχώνεται.Η Μαρίνα άνοιξε την πόρτα χωρίς να ρωτήσει για ποιο διαμέρισμα μιλούσε – εδώ και σχεδόν έναν χρόνο νοίκιαζε αυτή τη γκαρσονιέρα στη Λενίνσκι και όλα με το διαμέρισμα ήταν εντάξει.Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε, μέχρι τη στιγμή που χτύπησε το θυροτηλέφωνο και εμφανίστηκε μπροστά της μια άγνωστη, ψηλή κοπέλα με γούνινο παλτό.Η Οξάνα ανέβηκε γρήγορα, κρατώντας προσεκτικά την κουπαστή, σαν να φοβόταν ότι η πόρτα θα έκλεινε ξανά μπροστά της.Στα χέρια της κρατούσε έναν φάκελο με έγγραφα και ένα τηλέφωνο, από το οποίο προεξείχε ένας σελιδοδείκτης – κάτι τυπωμένο.Όταν η κοπέλα εμφανίστηκε στο άνοιγμα της πόρτας, η Μαρίνα είδε ότι κρατούσε τον φάκελο με την ίδια συγκέντρωση με την οποία κάποιος κρατά χρήματα που πηγαίνει να καταθέσει στην τράπεζα ή έγγραφα που πρέπει να πάει στον γιατρό.– Μπορώ να μπω; Η συζήτηση δεν θα κρατήσει πολύ.– Περάστε.Η Μαρίνα την κοίταξε πιο προσεκτικά.Το πρόσωπό της τής φάνηκε αμυδρά γνώριμο – λεπτά φρύδια, μια ανήσυχη ρυτίδα γύρω από τα χείλη και το βλέμμα ενός ανθρώπου που ετοιμάζεται για μια δυσάρεστη συζήτηση και έχει ήδη κουραστεί από την ίδια του την αποφασιστικότητα.Ήταν το βλέμμα ενός ανθρώπου που μόλις είχε συμφωνήσει σε κάτι τρομακτικό και τώρα πήγαινε να το κάνει, επειδή ήταν πλέον πολύ αργά για να κάνει πίσω.– Και εσείς ποια είστε, αν επιτρέπετε;– Είμαι η κοπέλα του Ιγκόρ. Του Ιγκόρ Πασέτσνικ.Το όνομα έπεσε μέσα στη συζήτηση σαν πέτρα σε ήρεμο νερό.Η Μαρίνα έκανε ενστικτωδώς μισό βήμα πίσω.

Δεν είχε δει τον πρώην σύζυγό της εδώ και τρία χρόνια, από εκείνη ακριβώς τη μέρα που πήρε τα πράγματά του από το διαμέρισμα και έφυγε με δύο βαλίτσες και ένα κουτί με εργαλεία.Τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων οι αναμνήσεις είχαν τυλιχτεί με έναν ιστό αράχνης, γίνοντας γκρίζες και σκληρές.Και τώρα – μπαμ! – ξανά το όνομά του, ξανά αυτό το πρόσωπο μέσα στο σπίτι της, ξανά έπρεπε να θυμηθεί πώς ήταν όταν ο Ιγκόρ βρισκόταν δίπλα της.– Ο Ιγκόρ νοίκιασε αυτό το διαμέρισμα για εμάς – είπε η Οξάνα, βγάζοντας τα χαρτιά από τον φάκελο.Τα χέρια της έτρεμαν ελάχιστα, αλλά φαινόταν καθαρά.– Το συμβόλαιο είναι στο όνομά του. Κοιτάξτε.Η Μαρίνα πήρε το χαρτί.Τα χέρια της πάγωσαν.Ήταν πράγματι ένα συμβόλαιο ενοικίασης – η διεύθυνσή της, το διαμέρισμά της, εκείνο ακριβώς το διαμέρισμα όπου στους τοίχους κρέμονταν ακόμη παλιές φωτογραφίες από την εποχή που πίστευε ότι μια όμορφη εικόνα στον τοίχο μπορούσε να δημιουργήσει μια όμορφη ζωή.Κάτω υπήρχε η υπογραφή του Ιγκόρ, πλατιά και απρόσεκτη όπως πάντα, με εκείνη τη χαρακτηριστική καμπύλη στο τέλος που έκανε για να δείχνει ακόμη πιο χαλαρός και ανέμελος.Η ημερομηνία ήταν τρεις εβδομάδες πριν.Η Μαρίνα έμεινε για λίγο καθισμένη κρατώντας το χαρτί, χωρίς καν να το κοιτάζει.– Αυτό είναι το δικό μου διαμέρισμα – είπε αργά η Μαρίνα, σαν να εξηγούσε σε ένα παιδί κάτι αυτονόητο. – Το νοικιάζω από την ιδιοκτήτρια, τη Βέρα Πάβλοβνα.

Της πληρώνω κάθε μήνα με μετρητά.

Έχω δικό μου συμβόλαιο και αποδείξεις.Η Οξάνα συνοφρυώθηκε και για πρώτη φορά η ενόχληση φάνηκε καθαρά στη φωνή της, κοφτερή και σκληρή σαν το χώμα που τρίζει κάτω από βαριές μπότες.– Ο Ιγκόρ είπε ότι εκείνος πληρώνει το ενοίκιο και ότι εσείς μένετε εδώ προσωρινά.

Είπε ότι πρέπει να αδειάσετε το διαμέρισμα μέχρι το τέλος του μήνα.Η Μαρίνα κάθισε στο μπράτσο του καναπέ, επειδή τα πόδια της ξαφνικά έγιναν βαριά σαν βαμβάκι.Άρχισε σιγά σιγά να καταλαβαίνει πώς όλα έμπαιναν στη θέση τους.Στο μυαλό της περνούσε γρήγορα όλη η ιστορία, σαν ταινία σε γρήγορη κίνηση: ο ίδιος Ιγκόρ, που ήξερε να λέει όμορφα ψέματα ακόμη και όταν δεν υπήρχε κανένας λόγος να το κάνει, που έλεγε ψέματα σχεδόν από συνήθεια, είχε ξαναφτιάξει μια όμορφη ιστορία για τον εαυτό του.Τώρα εκείνος ήταν ο ιδιοκτήτης αυτού του διαμερίσματος, ενώ εκείνη ήταν μια προσωρινή φιλοξενούμενη που μπορούσε να διώξει.Ήταν πιο εύκολο να φαίνεται έτσι στα μάτια της νέας του κοπέλας παρά να παραδεχτεί ότι τρία χρόνια πριν έφυγε από τη γυναίκα του με δύο βαλίτσες και στη συνέχεια για άλλους έξι μήνες επέστρεφε σε εκείνη για να δανειστεί χρήματα.– Δείξτε μου ξανά το συμβόλαιο – ζήτησε η Μαρίνα, απλώνοντας το χέρι της.Αυτή τη φορά κοίταξε το έγγραφο πολύ πιο προσεκτικά, αναγκάζοντας τον εαυτό της να διαβάσει κάθε γραμμή, κάθε πεδίο και κάθε μικρό γράμμα που συνήθως ο άνθρωπος προσπερνά.Η υπογραφή του Ιγκόρ ήταν αληθινή – θα αναγνώριζε αυτή τη χαρακτηριστική, πλατιά υπογραφή ανάμεσα σε χίλιες, ακόμη και σε ένα εκατομμύριο άλλες.Όμως στο πεδίο του ιδιοκτήτη υπήρχε ένα άλλο όνομα.Όχι της Βέρα Πάβλοβνα, που έμενε στον τρίτο όροφο και στην οποία η Μαρίνα πλήρωνε εδώ και έναν χρόνο, αλλά κάποιου Ντμίτρι Ολέγκοβιτς Κρίλοφ.– Και ποιος είναι ο Κρίλοφ; – ρώτησε η Μαρίνα, σηκώνοντας τα μάτια της προς την Οξάνα.– Δεν ξέρω. Ο Ιγκόρ είπε ότι είναι γνωστός του, ο οποίος νοίκιασε το διαμέρισμα φθηνότερα επειδή χρειαζόταν επειγόντως χρήματα.

Είπε ότι ήθελε να βοηθήσει έναν φίλο.Η Μαρίνα ένιωσε κάτι μέσα της να κάνει «κλικ», σαν να είχε επιτέλους μπει στη θέση του ένα κομμάτι του παζλ που προσπαθούσε να συναρμολογήσει τα τελευταία τριάντα δευτερόλεπτα, ενώ στην πραγματικότητα το συναρμολογούσε εδώ και τρία χρόνια.Ο Ιγκόρ δεν είχε νοικιάσει ποτέ αυτό το διαμέρισμα.Ούτε μία φορά.Πήρε αυτό το συμβόλαιο – ίσως το εκτύπωσε κάπου σε μια αίθουσα συσκέψεων στη δουλειά, ίσως βρήκε ένα παλιό και το τροποποίησε ή ίσως απλώς ζήτησε από κάποιον ένα παρόμοιο έγγραφο – και το έδειξε στη νέα του κοπέλα σαν απόδειξη της οικονομικής του κατάστασης.Σαν να της έλεγε:«Βλέπεις, δεν είμαι εντελώς άφραγκος.

Έχω διαμέρισμα, απλώς αυτή τη στιγμή μένει εκεί η πρώην μου, αλλά θα τακτοποιήσω το πρόβλημα, μην ανησυχείς».Έτσι απλά.Απλά, όμορφα και… ψεύτικα.– Οξάνα – είπε ήρεμα η Μαρίνα, διαλέγοντας προσεκτικά κάθε λέξη ώστε να μην τρέμει η φωνή της. – Του μεταφέρατε χρήματα για το ενοίκιο;Η κοπέλα σώπασε.Η σιωπή κράτησε ακριβώς τόσο ώστε η Μαρίνα να καταλάβει την απάντηση πριν ακόμη την ακούσει – και να δει στα μάτια της Οξάνα να γεννιέται σιγά σιγά η ίδια κατανόηση που είχε ήδη σχηματιστεί στο μυαλό της Μαρίνας.– Για τον πρώτο μήνα τού μετέφερα σαράντα πέντε χιλιάδες ρούβλια στην κάρτα του.

Είπε ότι θα τα έδινε ο ίδιος στον ιδιοκτήτη.Η Μαρίνα έκλεισε τα μάτια της για ένα δευτερόλεπτο.Σαράντα πέντε χιλιάδες.Θυμήθηκε πως κάποτε ο Ιγκόρ τής είχε ζητήσει σαράντα δύο χιλιάδες ρούβλια για την επισκευή του αυτοκινήτου του.Θυμόταν πολύ καλά αυτό το ποσό, επειδή περίμενε τρεις μήνες να της τα επιστρέψει και τελικά το άφησε να περάσει, επειδή δεν είχε διάθεση να ζητήσει από τον ίδιο της τον άντρα απόδειξη και να φανεί υλιστική ή φιλάργυρη στα δικά της μάτια.– Και ο δεύτερος μήνας;– Τον δεύτερο έπρεπε να τον μεταφέρω σήμερα.

Γι’ αυτό ήρθα – ήθελα να δω το διαμέρισμα, αφού ήδη πληρώνω γι’ αυτό. Ο Ιγκόρ είπε ότι εξακολουθείτε να είστε δηλωμένη εδώ και ότι πρέπει να κανονίσουμε την ημερομηνία, τα έγγραφα, τα πάντα.Η Μαρίνα σηκώθηκε, πήγε στο παράθυρο και κοίταξε την αυλή, όπου εργάτες άλλαζαν έναν σωλήνα δίπλα στην παιδική χαρά, δίνοντας δυνατές οδηγίες ο ένας στον άλλο και γελώντας με κάποιο αστείο.Ύστερα έβαλε τον βραστήρα να βράσει.– Οξάνα, έχω το δικό μου συμβόλαιο ενοικίασης με τη Βέρα Πάβλοβνα, μπορώ να σας το δείξω.

Έχω επίσης τις αποδείξεις των πληρωμών για έντεκα μήνες, είναι στον φάκελο πάνω στο τραπέζι.Ο Ιγκόρ δεν ήταν ποτέ ιδιοκτήτης αυτού του διαμερίσματος.Ούτε για μία μέρα.Μέναμε εδώ μαζί πριν από το διαζύγιο, αλλά το διαμέρισμα ήταν νοικιασμένο, και μετά το διαζύγιο έμεινα εδώ απλώς επειδή ήμουν η πρώτη που βρήκε χρήματα για το επόμενο ενοίκιο, όταν μοιράζαμε τα πράγματά μας.Όταν εκείνος πήρε δύο βαλίτσες και έφυγε μέσα στη νύχτα.– Δηλαδή αυτό ήταν το κοινό σας διαμέρισμα; – Η Οξάνα χλόμιασε, και αυτό ήταν πιο ειλικρινές από οποιαδήποτε λόγια. – Πριν από το διαζύγιο;– Ήταν νοικιασμένο.

Δεν το αγοράσαμε ποτέ.

Ακόμη και τα έπιπλα ανήκαν στην ιδιοκτήτρια.

Αυτό το ξέρει πολύ καλά.---Η Οξάνα έβγαλε με τρεμάμενο χέρι το τηλέφωνό της και κοίταξε την οθόνη, σαν να μπορούσε να βρει εκεί κάποια υπόδειξη, κάποια εξήγηση, κάτι που θα μπορούσε να κάνει όλη αυτή την κατάσταση να αντιστραφεί.– Θα τον πάρω τηλέφωνο – είπε, αλλά η φωνή της ακούστηκε περισσότερο σαν ερώτηση.– Καλέστε τον – έγνεψε η Μαρίνα.Η κοπέλα πληκτρολογούσε τον αριθμό για πολλή ώρα, έκανε λάθος τρεις φορές και τρεις φορές ξεκίνησε από την αρχή. Συνέχεια στην πρώτη σημείωση παρακάτω, 2. ΜΈΡΟΣ ⬇️ ⬇️ ⬇️ ⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους