Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΛΗ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ! «Με τον Βοηδρομιώνα συμπίπτει η Φθινοπωρινή Ισημερία με την οποία ξεκινά η εποχή του φθινοπώρου και στην αρχαιότητα τα Μεγάλα Μυστήρια της Ελευσίνας. «Και πολύ σωστά.

Γιατί τότε ακριβώς πρέπει πάλι να τελέσουμε τα μυστήρια προς τιμή του Θεού (Ηλίου) που απομακρύνεται, για να αποφύγουμε τις καταστροφές που μπορεί να μας προκαλέσει ο θρίαμβος της ανόσιας δύναμης του σκότους Όταν ο Θεός φεύγει προς την αντιχθόνα ζώνη, τελείται το σπουδαιότερο μέρος των μυστηρίων, που αφορά την διαφύλαξη και την σωτηρία μας» γράφει ο Ιουλιανός στο Εις την Μητέρα των Θεών.

Απομακρυνόμενος από το δικό μας ημισφαίριο, προκαλεί τον μαρασμό και την εγκατάλειψη της βλάστησης προκειμένου να ακολουθήσει τον δρόμο της αποδιοργάνωσης. «Τούτος ο θεός, κινούμενος με μέτρο, ανυψώνει και διεγείρει τούτη τη φύση όταν την πλησιάζει κι όταν απομακρύνεται αρκετά την μειώνει και την φθείρει· ή μάλλον ο ίδιος την αναζωογονεί συνέχεια με το να την κινεί και να την γεμίζει ζωή.

Η απομάκρυνση κι η στροφή του προς άλλη κατεύθυνση είναι η αιτία της φθοράς των πραγμάτων που χάνονται.

Η προσφορά των αγαθών απ΄ αυτόν είναι συνεχής κι απλώνεται ισόμετρα πάνω στη γη. Διότι πότε η μια και πότε η άλλη χώρα τα δέχονται, έτσι ώστε να μην σταματά το γίγνεσθαι ούτε ο θεός να ευεργετεί περισσότερο ή λιγότερο από τη συνήθειά του τούτο τον μεταβλητό κόσμο.

Η ταυτότητα τόσο της ουσίας όσο και της ενέργειας ανήκει στους θεούς και πάνω απ’ όλα στον Ήλιο, τον βασιλιά πάντων» αναφέρει ο Ιουλιανός.

Το φθινόπωρο είναι η εποχή που η θεά Περσεφόνη νυμφεύτηκε και είναι η Ισημερία η ώρα κατά την οποία επιστρέφει στον Άδη, αφήνοντας τον υφήλιο Κόσμο, για να επιτελέσει το πολύτιμο έργο της και να προετοιμάσει κάτω από την γη τον σπόρο. Ο Πρόκλος τονίζει και την σχέση της θεάς Αφροδίτης με την Φθινοπωρινή Ισημερία, διότι έργο της είναι να δίνει δύναμη στα σπέρματα που ρίχνονται στην γη, να αναμιγνύει τα γόνιμα και να οδηγεί σε ένωση την αιτία της γέννησης.

Και γι’ αυτό λέει ο μύθος ότι την ίδια εποχή αρπάχτηκε και η Κόρη, την ώρα μάλιστα που ύφαινε στον αργαλειό τον σκορπιό, το ζώδιο που του έλαχε να ορίζει το μέσον αυτής της περιόδου, προκειμένου να εφορεύει την ζωογονία των πάντων.

Η αναφορά του Πρόκλου σχετικά με την ύφανση του σκορπιού δηλώνει ουσιαστικά την πορεία του Ηλίου στην Εκλειπτική, καθώς στην Ισημερία μπαίνει στον αστερισμό του Ζυγού, που κατά τους αρχαϊκούς χρόνους ονομαζόταν Χηλαί Σκορπιού, που σημαίνει δαγκάνες σκορπιού, και ήταν τμήμα του αστερισμού του Σκορπιού.

Αργότερα οι Έλληνες μετονόμασαν τον αστερισμό σε Ζυγό, όνομα που φανερώνει τόσο την ισότητα στην διάρκεια της ημέρας και νύχτας όσο και την ισορροπία και δικαιοσύνη που εφορεύουν ο Δίας και η Θέμις.» Απόσπασμα από το βιβλίο «Ελληνική Θεολογία. Ο λατρευτικός κύκλος της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας». Συγγραφείς: Ελένη Πετρή - Ελένη Ξάνθη. Εκδόσεις Μήτις

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους