Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το να συνομιλά ένας άνθρωπος με το νεκρό άνθρωπό του ενίοτε είναι μια ψυχολογική αντίδραση στο πένθος.

Από εχθές διακινείται ένας λίβελος κατά γνωστού ιδιωτικού σχολείου από πρώην εργαζόμενο.. Αυτό ωστόσο που μου φάνηκε ανεπίτρεπτο είναι ένας μορφωμένος άνθρωπος να κοινοποιεί ότι ο δντής του σχολείου τού είχε εκμυστηρευθεί ότι μιλούσε με τη νεκρή γυναίκα του.

Και εξηγούμαι: το να μιλάει κανείς με τον νεκρό/-ή σύζυγό του/της είναι μια αναγνωρισμένη και δικαιολογημένη από την επιστήμη ψυχική συνθήκη, ένας θεραπευτικός τρόπος διαχείρισης του πένθους, ο οποίος θα έπρεπε να προκαλεί τη συμπάθεια και όχι τον γέλωτα, και σε καμία περίπτωση αντικείμενο κοινοποίησης.

Η σύγχρονη ψυχολογία, υποστηρίζει ότι η υγιής προσαρμογή στην απώλεια περιλαμβάνει τη διατήρηση μιας νέας, εσωτερικής σχέσης με τον εκλιπόντα.

Η ομιλία μαζί του (είτε φωναχτά είτε νοερά) είναι ένας τρόπος να συνεχιστεί αυτός ο δεσμός, επιτρέποντας στο άτομο να ενσωματώσει την απώλεια στη ζωή του.

Αναρωτιέμαι πότε ο ανθρώπινος πόνος έγινε αντικείμενο γελοιοποίησης ενός ανθρώπου.

Και σταματώ εδώ, γιατί πραγματικά θλίβομαι για αυτό που έχουμε καταντήσει. 🎞 Η Μεγάλη Σφαγή των Β' ΚΑΠΗ Αλίμου (2026)// Σκηνοθεσία: Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους