Όταν κάποιος με λόγια ή έργα έβλαπτε άμεσα τα συμφέροντα, την ασφάλεια ή το πολίτευμα της αρχαίας Αθήνας, το αδίκημα δεν θεωρούνταν απλή παρανομία, αλλά προδοσία ή κατάλυση του δήμου (αποπειρα...

Πλήρες Κείμενο:

Όταν κάποιος με λόγια ή έργα έβλαπτε άμεσα τα συμφέροντα, την ασφάλεια ή το πολίτευμα της αρχαίας Αθήνας, το αδίκημα δεν θεωρούνταν απλή παρανομία, αλλά προδοσία ή κατάλυση του δήμου (αποπειρα ανατροπής της δημοκρατίας). Οι Αθηναίοι ήταν αμείλικτοι με όσους απειλούσαν την πόλη τους και είχαν θεσπίσει πολύ συγκεκριμένους νόμους (όπως ο περίφημος νόμος του Εισαγγελέως) και σκληρές τιμωρίες: 1. Θάνατος και Άρνηση Ταφής (Η Ανώτατη Ποινή) Για τους προδότες («προδιδόντες τὴν πόλιν») ή όσους συνεργάζονταν με τον εχθρό (π.χ. με τους Πέρσες ή τους Σπαρτιάτες), η ποινή ήταν σχεδόν πάντα ο θάνατος.

Οι κατάδικοι για προδοσία ρίχνονταν συχνά στον Βάραθρο, ένα βαθύ βάραθρο, ώστε ο θάνατός τους να είναι ατιμωτικός.

Το σώμα του προδότη απαγορευόταν ρητά να ταφεί εντός των συνόρων της Αττικής.

Οι συγγενείς έπρεπε να το πάρουν κρυφά ή να το αφήσουν άταφο έξω από την πόλη, κάτι που για τους αρχαίους Έλληνες σήμαινε την απόλυτη μεταθανάτια καταδίκη της ψυχής. 2. Κατασκαφή των Σπιτιών Μια μοναδική και άκρως συμβολική τιμωρία για όσους έβλαπταν την πόλη (κυρίως τυράννους ή προδότες) ήταν η κατασκαφή της οικίας τους.

Το σπίτι του ενόχου γκρεμιζόταν ολοσχερώς μέχρι τα θεμέλια, ο χώρος κηρυσσόταν «εναγής» (καταραμένος) και απαγορευόταν να χτιστεί ξανά οτιδήποτε εκεί. 3. Παντελής Ατιμία και Δήμευση Περιουσίας Σε περιπτώσεις μεγάλης ζημιάς προς την πόλη, η τιμωρία δεν άγγιζε μόνο τον ένοχο, αλλά επεκτεινόμενη και στα παιδιά του (και τους απογόνους του). Όλη η περιουσία του ενόχου πωλούνταν και τα χρήματα πήγαιναν στο δημόσιο ταμείο ή στον θησαυρό της θεάς Αθηνάς.

Οι γιοι του προδότη έχαναν για πάντα τα πολιτικά τους δικαιώματα (γίνονταν άτιμοι). Δεν μπορούσαν να ψηφίσουν, να μιλήσουν στην Εκκλησία του Δήμου, ούτε να εισέλθουν στην Αγορά, κουβαλώντας το στίγμα του πατέρα τους για πάντα. 4. Οστρακισμός (Προληπτική Τιμωρία) Αν κάποιος πολίτης γινόταν τόσο ισχυρός, με λόγια ή επιρροή, που ο λαός υποψιαζόταν ότι μπορεί να βλάψει τη δημοκρατία ή να γίνει τύραννος, η πόλη χρησιμοποιούσε τον οστρακισμό.

Δεν χρειαζόταν να έχει διαπράξει έγκλημα· αρκούσε η υποψία.

Ο ένοχος εξοριζόταν από την Αθήνα για 10 χρόνια, αλλά διατηρούσε την περιουσία του και τα πολιτικά του δικαιώματα μετά την επιστροφή του.

Σπουδαίοι πολιτικοί όπως ο Θεμιστοκλής και ο Αριστείδης ο Δίκαιος υπέστησαν αυτή την ποινή. 5. Στήλες της Ντροπής (Στηλίτευση) Τα ονόματα όσων έβλαπταν την πόλη χαράσσονταν σε μαρμάρινες στήλες που τοποθετούνταν σε δημόσιους χώρους (όπως η Ακρόπολη ή η Αγορά). Οι στήλες αυτές ονομάζονταν «στήλες των προδοτών». Το όνομα του ατόμου έμενε εκεί αιώνια για να το φτύνουν και να το αναθεματίζουν οι περαστικοί, καταστρέφοντας τη φήμη της οικογένειας για γενιές. ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΛΥΣΗ

!!!!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους