Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καποτε ήταν ένας βασιλιάς που αγαπούσε τόσο πολύ τα εντυπωσιακά ρούχα, ώστε ξόδευε όλη του την περιουσία για να εμφανίζεται σπουδαίος.

Μια μέρα, δύο απατεώνες του υποσχέθηκαν ότι θα του έφτιαχναν ένα μοναδικό ένδυμα, αόρατο στους ανόητους και στους ανίκανους.

Στην πραγματικότητα δεν ύφαιναν τίποτα, μούφα η μπίζνα.

Ο βασιλιάς δεν έβλεπε κανένα ρούχο, αλλά φοβόταν να το παραδεχτεί.

Αν έλεγε την αλήθεια, θα φαινόταν ανόητος.

Το ίδιο συνέβη και με τους αυλικούς του, κανείς δεν έβλεπε τίποτα, όμως όλοι θαύμαζαν το ανύπαρκτο ένδυμα…«Μεγαλειότατε, σας πηγαίνει υπέροχα!» Έτσι, ο βασιλιάς βγήκε γυμνός στους δρόμους, βέβαιος πως ήταν ντυμένος με το πιο λαμπρό ένδυμα που είχε υπάρξει ποτέ.

Ολόκληρη η πόλη συμμετείχε στην απάτη, μέχρι που ένα παιδί φώναξε αυτό που όλοι έβλεπαν αλλά κανείς δεν τολμούσε να πει…«Μα ο βασιλιάς είναι γυμνός!» Υπάρχουν σχέσεις που λειτουργούν ακριβώς έτσι.

Ο ένας σύντροφος μπορεί να προσβάλλει, να υποτιμά, να ελέγχει, να εκφοβίζει, να τιμωρεί με σιωπή, να απειλεί ότι θα φύγει ή να κάνει τον άλλον να αμφιβάλλει για την ίδια του την αντίληψη.

Κι όμως, μέσα στο δικό του αφήγημα, δεν είναι κακοποιητικός, ειναι ο καλός της ιστορίας.

Ο υπομονετικός, ο αδικημένος, ο άνθρωπος που «έδωσε τα πάντα» και απέναντί του βρήκε έναν αχάριστο σύντροφο που τον αναγκάζει να θυμώνει.

Δεν φωνάζει, «τον προκαλούν». Δεν ελέγχει, «ενδιαφέρεται». Δεν ζηλεύει παθολογικά, «αγαπά πολύ». Δεν εξευτελίζε, «λέει τα πράγματα όπως είναι». Δεν τιμωρεί απαπαπα, «βάζει όρια». Και αν ο άλλος κλάψει, φοβηθεί ή αντιδράσει, ντροπή του , αυτό παρουσιάζεται ως ακόμη μία απόδειξη ότι είναι υπερβολικός, ασταθής ή προβληματικός.

Ο γυμνός βασιλιάς της σχέσης δεν βλέπει τον εαυτό του ως θύτη.

Βλέπει τον εαυτό του ντυμένο με τις καλύτερες προθέσεις.

Και απαιτεί από όλους να θαυμάσουν αυτή τη φορεσιά.

Η πρόθεση όμως δεν ακυρώνει την κακοποίηση Στην ψυχοθεραπεία συναντάμε συχνά ανθρώπους που αξιολογούν τη συμπεριφορά τους αποκλειστικά από την πρόθεσή τους..»Δεν ήθελα να την πληγώσω».«Το είπα για το καλό του».«Αν δεν με προκαλούσε, δεν θα αντιδρούσα έτσι». Όμως η πρόθεση δεν σβήνει τον αντίκτυπο.

Μπορεί να μην είχες σκοπό να καταστρέψεις τον άλλον, αλλά αν τον εξευτελίζεις συστηματικά, τον φοβίζεις ή τον κάνεις να αμφιβάλλει για τον εαυτό του, η βλάβη παραμένει.

Ένας άνθρωπος μπορεί να πιστεύει ειλικρινά ότι αγαπά και ταυτόχρονα να κακοποιεί.

Το ένα δεν αποκλείει αυτομάτως το άλλο.

Η αγάπη χωρίς σεβασμό, ασφάλεια και ανάληψη ευθύνης μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε κατοχή.

Το «σ’ αγαπώ» δεν είναι συγχωροχάρτι.

Θα διερωτάσαι πως παραμένει γυμνός χωρίς να το αντιλαμβάνεται; Για να δει κάποιος ότι κακοποιεί, πρέπει να αντέξει μια εξαιρετικά οδυνηρή εικόνα του εαυτού του..ότι δεν είναι πάντοτε δίκαιος, καλός και αθώος.

Ότι μπορεί να έγινε για κάποιον άλλον αυτό που κάποτε φοβόταν ή μισούσε.Και εκεί ενεργοποιούνται οι άμυνες.

Η άρνηση λέει «Δεν έγινε έτσι». Η προβολή λέει «Εσύ είσαι ο κακοποιητικός». Η εκλογίκευση λέει «Είχα λόγο που το έκανα».Η ελαχιστοποίηση λέει«Μια κουβέντα είπα».Η αντιστροφή της ευθύνης λέει«Κοίτα τι με ανάγκασες να κάνω».Αυτές οι άμυνες προστατεύουν προσωρινά την εικόνα του εαυτού, αλλά καταστρέφουν τη σχέση.

Γιατί όταν ένας άνθρωπος ενδιαφέρεται περισσότερο να αποδείξει ότι είναι καλός παρά να εξετάσει αν προκαλεί πόνο, δεν μπορεί να συναντήσει πραγματικά τον άλλον, συναντά μόνο τον καθρέφτη του.

Στην ιστορία, ο βασιλιάς δεν ήταν ο μόνος που συντηρούσε την ψευδαίσθηση.

Υπήρχε μια ολόκληρη αυλή που τον χειροκροτούσε.

Τα αλάνια οι αυλικοι που λέμε.

Κάπως έτσι συμβαίνει και στις κακοποιητικές σχέσεις.

Μπορεί να υπάρχουν συγγενείς και φίλοι που λένε… «Έτσι είναι ο χαρακτήρας του».«Μην τον εκνευρίζεις».«Τουλάχιστον δεν σου λείπει τίποτα».«Κάνει τόσα για την οικογένεια».«Όλα τα ζευγάρια τσακώνονται». Έτσι, το άτομο που κακοποιείται αρχίζει να αμφιβάλλει για όσα ζει.

Σκέφτεται μήπως είναι υπερβολικό, ευαίσθητο ή αχάριστο.

Μαθαίνει να μετρά τα λόγια του, να προβλέπει διαθέσεις και να περπατά στις μύτες για να μη θυμώσει ο βασιλιάς.

Κάποια στιγμή δεν χρειάζεται καν να του επιβάλει ο άλλος τη σιωπή, τη συνεχίζει μόνο του.

Και θα μου πεις τώρα «οκ γιατί δεν φεύγει;» Η ερώτηση «γιατί δεν φεύγει;» είναι συνήθως βολική αλλά επιφανειακή.

Ο άνθρωπος μπορεί να μη φεύγει επειδή φοβάται.

Επειδή εξαρτάται οικονομικά.

Επειδή υπάρχουν παιδιά.

Επειδή έχει απομονωθεί.

Επειδή ντρέπεται.

Επειδή οι περίοδοι κακοποίησης εναλλάσσονται με συγγνώμες, τρυφερότητα και υποσχέσεις αλλαγής.

Δεν μένει επειδή του αρέσει να υποφέρει.

Μένει επειδή η κακοποίηση έχει μπερδέψει μέσα του την αγάπη με την ανακούφιση που ακολουθεί τον πόνο.

Και κάθε φορά που ο βασιλιάς ζητά συγγνώμη, μοιάζει για λίγο σαν να φόρεσε επιτέλους ρούχα.Μέχρι την επόμενη φορά…. Η ουσιαστική αλλαγή αρχίζει όταν σταματήσει το «ναι, αλλά…». Όταν ο άνθρωπος κατονομάσει καθαρά τη συμπεριφορά του, ακούσει τον αντίκτυπό της και αναλάβει την ευθύνη χωρίς να απαιτεί αμέσως συγχώρεση.

Η μεταμέλεια δεν μετριέται από την ένταση της συγγνώμης, μετριέται από τη διάρκεια της αλλαγής.

Σε κάθε τέτοια σχέση χρειάζεται κάποτε να ακουστεί η φράση… «Ο βασιλιάς είναι γυμνός ρε π@@@@@ μου !» Το μεγαλύτερο πρόβλημα του γυμνού βασιλιά δεν ήταν ότι ήταν γυμνός.

Ήταν ότι απαιτούσε από όλους τους άλλους να αμφισβητήσουν τα μάτια τους, για να μη χρειαστεί εκείνος να αντικρίσει την αλήθεια.

Και μέσα σε μια σχέση, αυτό δεν είναι καθόλου αστείο . Είναι κακοποιητικό… Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους