Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το μπέρδεμα με τις μακροχρόνιες παράλληλες σχέσεις. Η εντύπωση πως αυτός που απατά τον ή τη σύζυγό του «περνά καλά» απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Η μακροχρόνια διπλή σχέση, παρά το γεγονός ότι σε κάποιες φάσεις, ιδιαίτερα στην αρχή, προσφέρει χαρά, επιβεβαίωση, ερωτική ζωντάνια και μια αίσθηση ανανέωσης, συνοδεύεται κάποτε ταυτόχρονα και κάποτε σε μια επόμενη φάση από φόβο, πίεση, ψυχική κόπωση και διαρκή εσωτερική ένταση.

Η ανάγκη του ψέματος και της απόκρυψης, η απομάκρυνση από την αυθεντικότητα, η αδυναμία να εκφραστεί κανείς αυθόρμητα, η αγωνία της αποκάλυψης, η ενοχή και η ανασφάλεια συσσωρεύονται.

Η ίδια σχέση που κάποτε έμοιαζε να προσθέτει χαρά στη ζωή μπορεί σταδιακά να συνδεθεί και με ένα αίσθημα ανέκφραστου βάρους και οδύνης.

Με το πέρασμα του χρόνου ο δεύτερος δεσμός αποκτά τη δική του ιστορία, τις δικές του ανάγκες και τις δικές του απαιτήσεις.

Ο άλλος άνθρωπος χρειάζεται χρόνο, παρουσία, ενδιαφέρον και υποστήριξη.

Έχει τα δικά του παράπονα, τη ζήλια, τις προσδοκίες του.

Θέλει να ξέρει τι σημαίνει για τον άλλον και ποια θέση έχει πραγματικά στη ζωή του.

Και τότε αρχίζει μια δύσκολη εσωτερική διαχείριση.

Από τη μια βρίσκεται η οικογένεια, με την κοινή ιστορία, τα παιδιά, τις ευθύνες, τα οικονομικά, τις δυσκολίες με τον ή τη σύζυγο και τα προβλήματα της καθημερινότητας.

Υπάρχουν οι ανάγκες των παιδιών, οι αγωνίες για την πορεία τους, οι οικογενειακές υποχρεώσεις και όλα εκείνα που δεν μπορούν απλώς να μπουν στην άκρη επειδή υπάρχει μια δεύτερη σχέση.

Σε αυτή την κατάσταση η ισορροπία παραμένει εύθραυστη.

Η ηρεμία και η ικανοποίηση διαδέχονται την ταραχή και τη ματαίωση.

Μια περίοδος σχετικής γαλήνης μπορεί να ακολουθηθεί από μια δύσκολη φάση.

Ένα σοβαρό πρόβλημα στο σπίτι, μια οικονομική πίεση, μια δυσκολία με τα παιδιά, μια σύγκρουση με τον ή τη σύζυγο ή μια έντονη απαίτηση από τον ερωτικό σύντροφο μπορούν ξαφνικά να κάνουν τους δύο κόσμους να συγκρουστούν.

Τότε ο άνθρωπος αισθάνεται ότι βρίσκεται ο ίδιος στο σημείο όπου συναντιούνται δύο διαφορετικές ζωές, χωρίς αυτές να μπορούν εύκολα να συνυπάρξουν.

Μπορεί να βρίσκεται με την οικογένειά του και να χαίρεται μια στιγμή με τα παιδιά του, ενώ μέσα του να υπάρχει αγωνία για ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο άλλος άνθρωπος.

Μπορεί να βρίσκεται με τον ερωτικό του σύντροφο και, την ίδια στιγμή, να τον βαραίνει η σκέψη της οικογένειας.

Η χαρά συνυπάρχει με την ενοχή, η επιθυμία με τον φόβο, η προσδοκία με την απογοήτευση.

Άλλοτε αυτά τα συναισθήματα εμφανίζονται το ένα μετά το άλλο και άλλοτε μπλέκονται τόσο πολύ, ώστε ο ίδιος δυσκολεύεται να καταλάβει τι πραγματικά αισθάνεται.

Αυτός ο εσωτερικός διχασμός συνεπάγεται ψυχικό κόστος.

Χρειάζεται διαρκώς να θυμάται τι είπε στον έναν, τι γνωρίζει ο άλλος, τι πρέπει να αποκρύψει, πότε μπορεί να τηλεφωνήσει, τι μήνυμα μπορεί να στείλει και ποια εξήγηση θα δώσει.

Η καθημερινότητά του οργανώνεται γύρω από μια συνεχή προσπάθεια να κρατήσει χωριστές δύο πλευρές της ζωής του.

Για κάποιο διάστημα αυτή η κατάσταση μπορεί να φαίνεται διαχειρίσιμη.

Με τον καιρό όμως η πίεση αυξάνεται, ιδιαίτερα όταν οι απαιτήσεις της μιας σχέσης συγκρούονται με τις ανάγκες της άλλης.

Eμφανίζεται έντονο άγχος, ευερεθιστότητα, δυσκολία στον ύπνο, επίμονες σκέψεις και ψυχική εξάντληση.

Η προσπάθεια να μη φανεί η αλήθεια απαιτεί διαρκή εγρήγορση και αφήνει όλο και λιγότερη ηρεμία μέσα του.

Κάποτε εμφανίζεται και μια βαθύτερη μοναξιά.

Υπάρχουν δύο σημαντικοί δεσμοί και παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει άνθρωπος στον οποίο να μπορεί να μιλήσει ολόκληρος.

Ένα μέρος της ζωής του παραμένει κρυφό από τον έναν και ένα άλλο μέρος από τον άλλον.

Δεν μπορεί να μοιραστεί ελεύθερα όσα σκέφτεται, όσα φοβάται και όσα πραγματικά ζει.

Με τα χρόνια μπορεί να δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να αισθανθεί ότι μπορεί να είναι ο ίδιος άνθρωπος σε όλες τις πλευρές της ζωής του.

Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα χρειάζεται να ξαναδούμε και την εικόνα του «θύματος» και του «θύτη». Ο σύζυγος ή η σύζυγος που ανακαλύπτει την απιστία αισθάνεται δικαιολογημένα ότι έχει προδοθεί.

Βιώνει τον άλλον ως εκείνον που του είπε ψέματα και που προκάλεσε μια βαθιά πληγή.

Η αποκάλυψη μιας μακροχρόνιας απιστίας μπορεί να κλονίσει την εμπιστοσύνη, να γεννήσει θυμό και ανασφάλεια και να κάνει τον άνθρωπο να ξανακοιτάξει ακόμη και ολόκληρη την κοινή του ιστορία.

Αν όμως κοιτάξουμε βαθύτερα τα χρόνια που προηγήθηκαν, η εικόνα γίνεται πιο σύνθετη.

Οι δύο άνθρωποι μπορεί να έχουν πληγωθεί, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο.

Κάποιες φορές εκείνος που εξωτερικά εμφανίζεται ως ο «θύτης» έχει ζήσει για χρόνια μέσα σε μεγάλη ψυχική πίεση.

Φοβάται μήπως αποκαλυφθεί.

Νιώθει ενοχές απέναντι στην οικογένειά του.

Φοβάται μήπως χάσει τα παιδιά του, τον ή τη σύζυγο, αλλά και τον άνθρωπο της δεύτερης σχέσης.

Μπορεί να αγαπά και τις δύο πλευρές της ζωής του με διαφορετικό τρόπο και να μην ξέρει πώς να αντιμετωπίσει τη σύγκρουση ανάμεσά τους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόνος του είναι μεγαλύτερος από εκείνον που προκάλεσε.

Σημαίνει ότι ο πόνος δεν ακολουθεί πάντοτε τους ρόλους που βλέπουμε απ’ έξω.

Εκείνος που πληγώνει μπορεί συγχρόνως να πληγώνεται βαθιά από τη ζωή που έχει δημιουργήσει.

Μπορεί να χαίρεται κάτι που απέκτησε και την ίδια στιγμή να φοβάται όλα όσα κινδυνεύει να χάσει.

Ακόμη και οι ενοχές μπορεί να επηρεάσουν τη συμπεριφορά του μέσα στην οικογένεια.

Κάποιες φορές τον κάνουν πιο τρυφερό, πιο υπομονετικό, πιο διαθέσιμο ή πιο προστατευτικό απέναντι στον σύζυγο ή τη σύζυγό του.

Μπορεί να προσφέρει περισσότερα και να προσπαθεί να διορθώσει με τον τρόπο του κάτι που γνωρίζει ότι έχει πληγώσει μέσα του, χωρίς ο άλλος να γνωρίζει τι βρίσκεται πίσω από αυτή τη συμπεριφορά.

Έτσι, η ψυχολογική πραγματικότητα μιας μακροχρόνιας διπλής σχέσης δεν χωρά εύκολα σε δύο ρόλους.

Ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να αγαπά και να προδίδει, να χαίρεται και να φοβάται, να αισθάνεται ελευθερία και ταυτόχρονα εγκλωβισμό.

Μπορεί να παίρνει από τη δεύτερη σχέση κάτι που του έλειπε και συγχρόνως να πληρώνει ένα μεγάλο τίμημα για τον τρόπο με τον οποίο το απέκτησε.

Και όσο περνούν τα χρόνια, το ερώτημα δεν αφορά μόνο ποιον αγαπά ή ποιον θα επιλέξει.

Αφορά και το πώς ζει ο ίδιος μέσα σε αυτή την πραγματικότητα.

Πόσο ελεύθερα μπορεί να υπάρχει όταν χρειάζεται να παίζει συνεχώς ανεπιθύμητους ρόλους; Πόσο αντέχει να κρατά χωριστά δύο δεσμούς που έχουν αποκτήσει και οι δύο βαθιά σημασία; Και τι συμβαίνει μέσα του όταν οι δύο αυτές ζωές, αντί να συνυπάρχουν αρμονικά προκαλούν συνεχείς εντάσεις και πόνο και ματαιώσεις; Nikitas Kafkios

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους