Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο ελληνικό κράτος ισχύει απόλυτα το «αν έχεις τύχη, διάβαινε, και ριζικό, περπάτει». Αν πέσεις σε καλό γιατρό, σώθηκες.

Αν πέσεις σε έντιμο υπάλληλο, προχώρησες.

Αν ξέρεις «τον σωστό άνθρωπο», ίσως βγάλεις άκρη.

Και μετά απορούμε γιατί ο πολίτης δεν εμπιστεύεται τους θεσμούς.

Η υπόθεση του Μαζωνάκη και όσα ερευνώνται γύρω από τους γιατρούς ξαναφέρνουν μπροστά μας το ίδιο ερώτημα: Ποιος ελέγχει εκείνον που έχει εξουσία πάνω στη ζωή του άλλου; Για χρόνια βαφτίσαμε «ευελιξία» το «έλα μωρέ», «ανθρωπιά» το «θα το κανονίσουμε» και εξυπνάδα το να παρακάμπτουμε τον νόμο.

Μόνο που κάποια στιγμή η εξαίρεση γίνεται σύστημα.

Και το σύστημα γίνεται κίνδυνος.

Τότε κάνουμε τον σταυρό μας και λέμε: «Ο Θεός να βάλει το χέρι Του». Μα ο Θεός δεν είναι υποκατάστατο του κράτους.

Η πίστη δεν υπάρχει για να καλύπτει την ανικανότητα των θεσμών.

Υπάρχει για να μας κάνει περισσότερο υπεύθυνους.

Μια σοβαρή πολιτεία δεν σου ζητά να σταθείς τυχερός.

Σου εγγυάται ότι ακόμη κι αν βρεθεί απέναντί σου ο λάθος άνθρωπος, ο θεσμός θα είναι εκεί.

Κι ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό ζητούμενο: να μη χρειάζεται να παρακαλάμε τον Θεό να μας γλιτώσει από όσα η Πολιτεία όφειλε να έχει ήδη προλάβει. — π. Λίβυος —

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους