Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μαζωνάκης… Δεν ξέρω αν ήταν πρεζάκιας, αν ήταν γκέι, αν ήταν αυτό ή εκείνο από όλα όσα ειπώθηκαν και γράφτηκαν.

Και ούτε με ενδιαφέρει.

Η ζωή του ήταν δική του, οι επιλογές του δικές του, τα χρήματά του δικά του και έκανε ό,τι εκείνος ήθελε με τη ζωή του.

Εγώ ένα πράγμα έχω να πω, έφυγε ένας άνθρωπος μόλις στα 54 του χρόνια.

Έφυγε ο Γιώργος, ο Μαζωνάκης, που εμείς οι παλιότεροι τον θυμόμαστε από τα πρώτα του βήματα, τότε που μπήκε στη ζωή μας με εκείνη τη διαφορετική χροιά, με μια φωνή που δεν έμοιαζε με καμία άλλη και που μπορούσες να αναγνωρίσεις από την πρώτη κιόλας νότα.

Και πίσω από τον καλλιτέχνη, πίσω από τα φώτα, τις πίστες, τη δημοσιότητα και όλα όσα συνοδεύουν έναν άνθρωπο που βρίσκεται στο προσκήνιο, υπήρχε ένας άνθρωπος που στάθηκε δίπλα σε πονεμένες μανάδες, σε παιδιά, σε ασθενείς, σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, πολλές φορές και με οικονομική βοήθεια.

Και αυτό για μένα έχει μεγαλύτερη αξία από πολλές εικόνες που βλέπουμε μπροστά στις κάμερες.

Εγώ πάντως προσωπικά στενοχωρήθηκα πολύ για τον Γιώργο.

Ίσως γιατί, χωρίς να τον γνωρίζω προσωπικά, πάντα μου έβγαζε κάτι ανθρώπινο, κάτι ευαίσθητο, κάτι καθαρό.

Εμένα μου έβγαζε ψυχή.

Μου έβγαζε έναν άνθρωπο που, πίσω από την εκκεντρικότητα, τη δημοσιότητα και όλα όσα μπορεί να σχολίαζε ο κόσμος, είχε μέσα του μια ευαισθησία.

Και γι’ αυτό σήμερα δεν θέλω να θυμάμαι τις φήμες, τα κουτσομπολιά και τις κρίσεις.

Θέλω να θυμάμαι τον άνθρωπο και τον καλλιτέχνη.

Γιατί όταν φεύγει ένας άνθρωπος, ξαφνικά κάποια πράγματα μικραίνουν.

Τα χρήματα, η δόξα, η εικόνα, οι διαφωνίες, όλα αυτά που κάποτε φαίνονταν τεράστια, μπροστά στον θάνατο γίνονται μικρά.

Μένει η μνήμη.

Μένει η φωνή.

Μένουν τα τραγούδια.

Μένουν εκείνες οι στιγμές που ένας καλλιτέχνης, χωρίς να το γνωρίζει, γίνεται κομμάτι της δικής σου ζωής.

Θα ακούσει κάποιος αύριο ένα τραγούδι του και για λίγα λεπτά θα γυρίσει πίσω ο χρόνος.

Θα θυμηθεί μια παρέα, έναν έρωτα, έναν χωρισμό, μια νύχτα, τα νιάτα του.

Και τότε θα καταλάβει ότι δεν άκουγε απλώς έναν τραγουδιστή, άκουγε ένα κομμάτι από τη δική του ζωή.

Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο αποτύπωμα ενός καλλιτέχνη,όχι αυτά που απέκτησε, αλλά αυτά που άφησε στις ψυχές των άλλων.

Η ζωή, φίλοι μου, είναι πολύ πιο εύθραυστη απ’ όσο νομίζουμε.

Χθες ακούμε έναν άνθρωπο να τραγουδάει και σήμερα μιλάμε γι’ αυτόν σε παρελθόντα χρόνο.

Και αυτό θα έπρεπε να μας κάνει όλους λίγο πιο ανθρώπινους όταν κρίνουμε τους άλλους.

Γιατί κανείς μας δεν ξέρει πότε θα πέσει η δική του αυλαία.

Και όταν πέσει, δεν θα πάρουμε μαζί μας ούτε τα χρήματα, ούτε τα σπίτια, ούτε τα αυτοκίνητα, ούτε τη δόξα.

Θα μείνει μόνο αυτό που αφήσαμε πίσω μας και κυρίως αυτό που αφήσαμε μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.

Γιώργο, μπορεί να μη συμφωνήσαμε όλοι με τη ζωή σου, μπορεί να μη μας άρεσαν όλες οι επιλογές σου, αλλά σήμερα δεν θέλω να σε κρίνω.

Θέλω απλώς να σε αποχαιρετήσω όπως σε αισθάνθηκα εγώ όλα αυτά τα χρόνια, σαν έναν άνθρωπο με ψυχή.

Καλό παράδεισο να έχεις, Γιώργο… Η αυλαία έπεσε για σένα, αλλά η φωνή σου θα μείνει.

Και όσο κάποιος θα πατάει το play και θα αναγνωρίζει τη φωνή σου από την πρώτη νότα, ένα κομμάτι σου θα συνεχίσει να ζει.

Γιατί τελικά αυτό είναι ίσως το μόνο που μπορεί να κερδίσει ο άνθρωπος απέναντι στον χρόνο,να φύγει ο ίδιος, αλλά να μη φύγει ποτέ εντελώς από τη μνήμη εκείνων που τον αγάπησαν. #rip #legeng #mazw #osozwmazw Γιώργος Μαζωνάκη 1972-2026 @highlight 𝙵𝚘𝚛 𝚖𝚢 𝚏𝚛𝚒𝚎𝚗𝚍𝚜 ツ FoLLoW YoUr HeArT 𝙰𝚕𝚕 𝚊𝚋𝚘𝚞𝚝 𝚕𝚘𝚟𝚎 𝙿𝚎𝚘𝚙𝚕𝚎 𝚊𝚛𝚎 𝚊𝚠𝚎𝚜𝚘𝚖𝚎 ツ MICHAELLA'S WEB PAGE Muse @highlight @highlight @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους