Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΑΡΑΦΗ: Στις 31 Μαΐου 1957, άφηνε την τελευταία του πνοή στην κλινική “Κυανούς Σταυρός” ο ηρωικός αρχηγός του ΕΛΑΣ στην κατοχή, Στέφανος Σαράφης Νωρίτερα είχε χτυπηθεί επιβαίνοντας στο αυτοκίνητό του μαζί με τη σύζυγό του Μάριον, από μια πράσινη “Μπιούικ”, την οποία οδηγούσε ο Μάριο Μουζάλι, ιταλικής καταγωγής Αμερικανός που υπηρετούσε στην 22η Μοίρα Διαβιβάσεων της αμερικανικής αεροπορικής βάσης του Ελληνικού Η Μάριον Σαράφη, αν και βαριά τραυματισμένη, μεταφέρθηκε στο Γενικό Κρατικό και τελικά κατόρθωσε να αναρρώσει Για τον άντρα της όμως, βουλευτή τότε της ΕΔΑ, η μάχη για τη ζωή κρίθηκε νωρίς Ο Στέφανος Σαράφης γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας το 1890 Το 1908, ήρθε στην πρωτεύουσα και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών Ωστόσο τα γεγονότα της εποχής (Μακεδονικός Αγώνας, Κίνημα στο Γουδί το 1909) τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τις σπουδές του και να μεταβεί στη γενέτειρά του, όπου κατατάχθηκε με τον βαθμό του Λοχία στο Σύνταγμα Τρικάλων Εκεί, είχε Λοχαγό τον μετέπειτα Στρατηγό Αλέξανδρο Οθωναίο, με τον οποίο συνδέθηκε στενά, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, όπου και διακρίθηκε (ιδιαίτερα στη μάχη του Σαρανταπόρου) Παρέμεινε στο στράτευμα και μετά τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων, εισήλθε σε Σχολή Αξιωματικών και έγινε Ανθυπολοχαγός Ο Σαράφης ήταν ένας από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του Ελευθέριου Βενιζέλου Θέλοντας να μεταβεί στη Θεσσαλονίκη κατά το βενιζελικό Κίνημα το 1916, συνελήφθη και κρατήθηκε σε στρατόπεδο στην Αθήνα (Παραπήγματα) Τελικά όμως κατόρθωσε να φτάσει στην Κοζάνη και να τεθεί στην υπηρεσία του Κινήματος Το 1917 ονομάστηκε «κατ’ επιλογήν Λοχαγός» και το 1918 αποσπάστηκε στο Υπουργείο Στρατιωτικών Το 1919 προβιβάστηκε σε Ταγματάρχη και υπήρξε διοικητής Τάγματος του Εκστρατευτικού Σώματος στη Μικρά Ασία Μάλιστα, ο Σαράφης ήταν τότε ο νεότερος Ταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού (29 ετών) Στη συνέχεια, αποσπάστηκε στο Επιτελείο του Οθωναίου, στην Καλαμάτα αρχικά και έπειτα στο Γύθειο Επέστρεψε στο στράτευμα μετά την επανάσταση του 1922 υπό τον Πλαστήρα και συνέβαλε στην καταστολή του κινήματος Γαργαλίδη-Λεοναρδόπουλου το 1923 Το 1924 στάλθηκε για μετεκπαίδευση στη Γαλλία.

Επιστρέφοντας, έλαβε τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη και το 1927 έγινε Υποδιοικητής και Διευθυντής Σπουδών της Σχολής Ευελπίδων Το 1933 ανακλήθηκε από την κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος, λόγω επαφών του με τον Βενιζέλο, τον Πλαστήρα και βενιζελικούς παράγοντες Έλαβε μέρος ως μέλος της τριμελούς Επαναστατικής Επιτροπής, μαζί με τους Αλέξανδρο Ζάννα και Ανδρέα Κολιαλέξη στο Κίνημα του Μαρτίου 1935 (αυτός ήταν ο ουσιαστικός αρχηγός του) Μετά την καταστολή του Κινήματος, ο Σαράφης αποτάχθηκε από το στράτευμα και καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατοδικείο, όμως η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια Αποφυλακίστηκε με τη γενική αμνηστία του Δεκεμβρίου 1935, όμως το καθεστώς Μεταξά τον εκτόπισε στη Μήλο το 1937 και δεν του επέτρεψε, με την έκρηξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου να μεταβεί στο μέτωπο, αν και το ζήτησε ο ίδιος Ο Σαράφης επέστρεψε τελικά στην Αθήνα και άρχισε, από το 1941 ήδη τις επαφές του με πολιτικά πρόσωπα, όπως ο Θεμιστοκλής Σοφούλης, για την εξεύρεση τρόπων αντίδρασης και αντίστασης στις κατοχικές δυνάμεις Οι Ιταλοί τον υποπτεύθηκαν και δύο φορές τον συνέλαβαν και τον ανέκριναν (Σεπτέμβριος 1941 και 2 Φεβρουαρίου-Απρίλιος 1942) Τελικά, τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 1942 συγκροτήθηκε πενταμελής Επιτροπή (Σαράφης, Γρηγοριάδης, Πανόπουλος, Χατζήμπεης και Σίμος Βλάχος), που εξελίχθηκε στην Οργάνωση ΑΑΑ (3Α, Αγών-Ανόρθωση-Ανεξαρτησία) Ύστερα από επιμονή του Ιωάννη Τσιγάντε, αφού πήρε την έγκριση της επιτροπής, ο Σαράφης συμφώνησε να μεταβεί προσωρινά στη Θεσσαλία και να συγκροτήσει αντάρτικο σώμα Στα Τρίκαλα, συναντήθηκε με τον Γεώργιο Κωστόπουλο, Ταγματάρχη, παλιό του υφιστάμενο και φίλο, ο οποίος είχε συγκροτήσει ένοπλο τμήμα 80 περίπου ανταρτών, από διάφορους πολιτικούς χώρους, με σταθμό διοίκησης το Περτούλι Ο Κωστόπουλος τού αποκάλυψε ότι ξεκίνησε τις αντιστασιακές του ενέργειες ως αξιωματικός του ΕΛΑΣ, με τον οποίο όμως πλέον βρισκόταν σε εχθροπραξίες Ο θάνατος του Ιωάννη Τσιγάντε σε συμπλοκή του με Ιταλούς στην Αθήνα στις 14 Ιανουαρίου 1943 (άλλη μια πολύ περίεργη και σκοτεινή ιστορία) ακύρωσε τον σκοπό της μετάβασης του Σαράφη στη Θεσσαλία Αποφάσισε λοιπόν να μεταβεί στην Ήπειρο, με σκοπό να πείσει τον Ναπολέοντα Ζέρβα, στρατιωτικό αρχηγό του ΕΔΕΣ και τον Συνταγματάρχη και μετέπειτα Ταξίαρχο Έντι Μάγιερς, αρχηγό της βρετανικής στρατιωτικής αποστολής στα βουνά της Ελλάδας και εκπρόσωπο του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής (SOE) για την ανάγκη ύπαρξης ενιαίου στρατού και όχι χωριστών και ανεξάρτητων ανταρτικών ομάδων Στις 7 Φεβρουαρίου 1943, οι Σαράφης, Ζέρβας και Μάγιερς συμφώνησαν να συγκροτηθούν ανταρτικές ομάδες και συγκεκριμένα τρία τμήματα: Ηπείρου, με επικεφαλής τον Ζέρβα, Θεσσαλίας, με επικεφαλής τον Σαράφη και Ρούμελης, με επικεφαλής τον Ψαρρό Προβλεπόταν μάλιστα για αργότερα ίδρυση κεντρικού αρχηγείου στα Άγραφα Όταν όμως ο Σαράφης επέστρεψε στα Τρίκαλα, ήρθε σε διένεξη με τον Κωστόπουλο ο οποίος αντιτάχθηκε στη σύσταση στρατηγείου Θεσσαλίας με επικεφαλής τον Σαράφη Στο μεταξύ, τον Οκτώβριο του 1942 είχε συγκροτηθεί ο «Ελληνικός Στρατός Απελευθερωτικής Προσπαθείας»(ΕΣΑΠ), που ως τον Δεκέμβριο, παρά την ετερογενή του σύνθεση δεν αντιμετώπιζε δυσκολίες Όταν όμως τότε προσχώρησαν στον ΕΣΑΠ βασιλόφρονες αξιωματικοί, ακολούθησαν διενέξεις και τελικά αποχώρηση της κομμουνιστικής πτέρυγας Και όταν η ομάδα του Κωστορίζου, που είχε λιποτακτήσει από τον Βελουχιώτη, κατέφυγε εκεί, άρχισαν οι προστριβές με τον ΕΑΜ Όμως για τον ΕΑΜ βασικός αντίπαλος ήταν ο Σαράφης, ο οποίος με την αίγλη που διέθετε μπορούσε να εξελιχθεί σε επικίνδυνο αντίπαλο Ο Κόζιακας, τοπικός καπετάνιος του ΕΛΑΣ, για να διευθετηθούν οι διαφορές απευθύνει πρόσκληση μόνο στον «φίλο Κωστόπουλο» Κατά την κοινή «Γενική Συνέλευση των Ανταρτών» (24/2), οι Ελασίτες αρχικά δεν δέχονται «ούτε κουβέντες, ούτε εξηγήσεις» με τον Σαράφη και τελικά μόνο μετά από πολλές συζητήσεις καταλήγουν σε κάποιον συμβιβασμό Να σημειώσουμε ότι ο Σαράφης είχε χαρακτηριστεί «προδότης» από το ΕΑΜ, λόγω της παράτασης της άδειας κυκλοφορίας που είχε λάβει από τους Ιταλούς, ενώ οι σχέσεις του με τον «θλιβερό» νομάρχη Σαράντη διογκώθηκαν Στο μεταξύ, ο Κωστόπουλος πληροφορήθηκε ότι ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Νικηταράς είχε συλλάβει τον φίλο του, Ταγματάρχη Αντωνόπουλο, επειδή προσπάθησε να συγκροτήσει ανταρτική ομάδα στο πλαίσιο του ΕΣΑΠ Ο Κωστόπουλος ξεκίνησε για το Βούνεσι (Μορφοβούνι) Καρδίτσας, ακολουθούμενος από τον Σαράφη, που διαισθανόταν ότι οι ΕΛΑΣίτες έχουν στήσει παγίδα, και όλους τους άνδρες του Την 1η Μαρτίου 1943, έφτασαν εκεί Τους υποδέχτηκε εγκάρδια ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Νικηταράς και, λόγω της μεγάλης κούρασης και της προχωρημένης ώρας ξάπλωσαν στα «φιλόξενα» όπως νόμιζαν, καταλύματα του ΕΛΑΣ Μόνο ο Κωστορίζος ήταν ανήσυχος και είχε το αυτόματό του δίπλα στο μαξιλάρι του Ο Νικηταράς, αφού συνεννοήθηκε με τον Μπουκουβάλα εκπρόσωπο του Αρχηγείου της Θεσσαλίας, που βρισκόταν στο γειτονικό χωριό Μεσενικόλα, έδωσε εντολή στους άνδρες του, στις 3 πμ να εισβάλουν στα καταλύματα των «Κωστοπουλικών», οι οποίοι αν και ήταν περισσότεροι, από τους ΕΛΑΣίτες (150 περίπου) αιφνιδιάστηκαν και αιχμαλωτίστηκαν Οι περισσότεροι μετά από 2-3 μέρες αφέθηκαν ελεύθεροι, ενώ κάποιοι προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ Ο Κωστορίζος, με άλλους τρεις «λιποτάκτες» βασανίστηκαν, πέρασαν από ανταρτοδικείο και εκτελέστηκαν Ο Έντι Μάγιερς περιπλανήθηκε για μέρες στη Θεσσαλία, αναζητώντας τους αιχμαλώτους Οι Σαράφης, Κωστόπουλος, Καραμπέκος (Λοχαγός) και Χονδρός (Ανθυπασπιστής) οδηγήθηκαν στην Κολοκυθιά Φθιώτιδας, στη νέα έδρα του Αρχηγείου Ρούμελης Λίγες ημέρες πριν, είχαν φτάσει εκεί οι Τζήμας και Βελουχιώτης, που έδωσαν εντολή για μεταφορά των παραπάνω στην Κολοκυθιά Ως τότε, αγνοούσαν πλήρως τα γεγονότα του Μαυροβουνίου Οι ΕΛΑΣίτες ζήτησαν από τον Σαράφη και τους άλλους να ενταχθούν στο ΕΑΜ Φαίνεται ότι ο Σαράφης είχε έρθει σε συνεννόηση με τον υπαρχηγό του Βελουχιώτη, Τάσο Λευτεριά, ο οποίος είχε εγγυηθεί για τη ζωή του και δέχτηκε μάλλον εκούσια και χωρίς καμία απειλή να ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, του οποίου έγινε στρατιωτικός αρχηγός Ο Μάγιερς προσπάθησε μάταια να μεταπείσει τον Σαράφη, ενώ το κλίμα για το ΕΑΜ στην Αθήνα ήταν βαρύ, καθώς δεν ήταν γνωστό τι έγινε με τον Σαράφη «Δολοφόνοι τι τον κάνατε τον Σαράφη», «ΕΑΜ γιατί δεν απαντάς» και άλλα παρόμοια συνθήματα αναγράφονταν στον μη ΕΑΜικό Τύπο, καθώς και σε τοίχους Ο Τζήμας και ο Σαράφης έφυγαν εσπευσμένα για την Αθήνα για να διαψεύσουν τις φήμες Φτάνοντας στην Αθήνα, ο Σαράφης έπεισε πολλούς συναγωνιστές του από την οργάνωση ΑΑΑ να ενταχθούν στο ΕΑΜ Τα συγκλονιστικά αυτά γεγονότα περιγράφει λεπτομερώς ο σπουδαίος φιλέλληνας ιστορικός και πανεπιστημιακός Χάγκεν Φλάισερ που αναφέρει ότι ο Σαράφης «δεν αλλαξοπίστησε υπό την απειλή εκτέλεσης», όπως ανέφεραν οι πολιτικοί αντίπαλοί του Αυτό αναιρείται τόσο από τη συμμετοχή του στο κίνημα του 1935, όσο και από τις εγγυήσεις που είχε πάρει από τον Λευτεριά και την παρουσία στην Κολοκυθιά του Μάγιερς Μετά την ανάληψη των νέων καθηκόντων του, ο Σαράφης περιόδευσε τις ελεγχόμενες από τον ΕΛΑΣ περιοχές Ρούμελης, Θεσσαλίας και Μακεδονίας Ως έδρες του Γενικού Στρατηγείου ορίστηκαν διαδοχικά η Μεσοχώρα (Ιούνιο) και το Περτούλι Θεσσαλίας (Ιούλιο), οι Κορυσχάδες Ευρυτανίας (Οκτώβριο) και τελικά το Κεράσοβο Ευρυτανίας (τον Νοέμβριο του 1943) Ως στρατιωτικός αρχηγός του ΕΛΑΣ, ο Σαράφης απέρριψε πρόταση του SOE για ανατίναξη της γέφυρας Ασωπού, ενέκρινε όμως επιχείρηση ανατίναξης τμήματος της σήραγγας του Κούρνοβου (Δίλοφο Φθιώτιδας) Η ανατίναξη της σήραγγας, στην οποία βρίσκεται μέρος της σιδηροδρομικής γραμμής Λιανοκλάδι-Λάρισα έγινε τη νύχτα 1ης προς 2α Ιουνίου 1943, την ώρα που έμπαινε στη γαλαρία τρένο που μετέφερε 580 Ιταλούς στρατιωτικούς στη Θεσσαλονίκη από την Αθήνα, πυρομαχικά και Έλληνες αιχμαλώτους Το τρένο τινάχτηκε στον αέρα. 580 Ιταλοί, ανάμεσά τους κι ένας Στρατηγός σκοτώθηκαν Δυστυχώς, την ίδια τύχη είχαν και 54 Έλληνες που επέβαιναν στο τρένο Για αντίποινα, οι Ιταλοί εκτέλεσαν 106 Έλληνες ομήρους από το στρατόπεδο αιχμαλώτων της Λάρισας, τα ξημερώματα της 6ης Ιουνίου 1943 Μετά από πολλές διαβουλεύσεις, στις 29 Ιουλίου 1943 αποφασίστηκε η ίδρυση κοινού Γενικού Στρατηγείου, σε σύσκεψη στην οποία μετείχαν οι Μάγιερς, Γούντχαουζ, Ουάλας, Σαράφης, Βελουχιώτης, Τζήμας, Ζέρβας και Πυρομάγλου (του ΕΔΕΣ), ενώ αργότερα έφτασαν και οι Καρτάλης και Ψαρρός Τον Μάιο του 1944, ο Σαράφης πήρε μέρος στο Συνέδριο του Λιβάνου ως στρατιωτικός σύμβουλος της αντιπροσωπείας της ΠΕΕΑ υπό τον Αλέξανδρο Σβώλο και τον Σεπτέμβριο συνόδευσε την αντιπροσωπεία στη Διάσκεψη της Καζέρτας, με νομικό του σύμβουλο τον Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο Μετά την απελευθέρωση, ο Σαράφης ονομάστηκε Υποστράτηγος Όμως το 1946, μαζί με άλλα στελέχη του ΕΛΑΣ εκτοπίστηκε αρχικά στην Ικαρία, έπειτα στη Σέριφο, προς το τέλος του Εμφυλίου στη Μακρόνησο και το 1950 στον Άγιο Ευστράτιο Την εξορία του Σαράφη διέκοψε η εκλογή του στη Βουλή το 1951 με το ψηφοδέλτιο της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ) Η εκλογή του ακυρώθηκε, όμως ο Σαράφης απελευθερώθηκε Στα τέλη του 1951, εκλέχθηκε ως αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, το οποίο τότε βρισκόταν επισήμως στην παρανομία Το 1952, εκλέχθηκε στη Διοικούσα Επιτροπή της ΕΔΑ Τον Φεβρουάριο του 1956, εκλέχθηκε και πάλι βουλευτής της ΕΔΑ Το 1938 κατά την εξορία του στη Μήλο, ο Σαράφης γνώρισε την Αγγλίδα αρχαιολόγο, Marion Pascoe (1913-1999), η οποία τον ερωτεύτηκε Ο Σαράφης είχε αποφασίσει να μη δημιουργήσει οικογένεια, για να μην υποφέρει μαζί του και η σύντροφός του Όμως η Μάριον, που τον είχε ερωτευτεί τρελά, διατηρούσε, κατά το δυνατόν βέβαια, επαφές μαζί του Τελικά, μετά από συμβουλή και προτροπή του συνεξόριστου του Σαράφη, Κώστα Γαβριηλίδη, τού έκανε επανειλημμένες προτάσεις γάμου Τελικά ο Σαράφης ενέδωσε και στις αρχές του 1952 το ζευγάρι παντρεύτηκε Ο Σαράφης με τη σύζυγό του αγόρασαν ένα σπίτι στον Άλιμο Το μεσημέρι της Παρασκευής 31ης Μαΐου 1957, ο Σαράφης έφυγε από τα γραφεία της ΕΔΑ και με το λεωφορείο πήγε σπίτι του Πρότεινε στη σύζυγό του να πάνε για μπάνιο κι εκείνη δέχτηκε Ήταν μια καθιερωμένη συνήθειά τους, από τον Μάιο ως τα τέλη Οκτωβρίου Το σπίτι τους απείχε μόλις τρία λεπτά από τη θάλασσα Όταν όμως επιχείρησαν να διασχίσουν τη Λεωφόρο Ποσειδώνος, λίγο πριν τη διαχωριστική νησίδα, μια ανοιχτή Μπιούικ Κονβέρτιμπλ με αριθμό κυκλοφορίας ΞΑ 1941, με κατεύθυνση προς την Αθήνα, την οποία οδηγούσε ο Ιταλοαμερικανός Υποσμηνίας Μάριο Μουζάλι, 22 ετών τότε, ο οποίος υπηρετούσε στην Αμερικανική Βάση του Ελληνικού Τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα παρέσυρε τον Σαράφη και τη Μάριον και τους έριξε στην άσφαλτο αιμόφυρτους Η Μπιούικ, με στραπατσαρισμένο καπό, σταμάτησε αρκετά μέτρα πιο κάτω Ο Σαράφης ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση Το πίσω μέρος του κεφαλιού του είχε σχεδόν πολτοποιηθεί, ενώ είχαν υποστεί ρήξη οι πνεύμονες και η σπονδυλική στήλη του Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή από τα έκτακτα παραρτήματα των εφημερίδων, με προεξάρχουσα την ΑΥΓΗ, όργανο τότε της ΕΔΑ, με πλήθος κόσμου να συρρέει στα γραφεία της στο κέντρο της Αθήνας για να μάθει λεπτομέρειες Το ίδιο το κόμμα στη βουλή αποφάσισε να αποσυρθεί από τη συνεδρίαση κονοβουλευτικής επιτροπής εκείνη την ημέρα, επαναλαμβάνοντας το αίτημα για άρση του επαίσχυντου καθεστώτος της ετεροδικίας για όσους υπηρετούσαν στις αμερικανικές βάσεις Άμεση υπήρξε και η αντίδραση του ΚΚΕ, που βρισκόταν τότε στην υπερορία, το οποίο σημείωνε στην ανακοίνωσή του: “Η απώλεια του στρατηγού Σαράφη προκάλεσε την οργή και αγανάκτηση του λαού, των πατριωτικών κομμάτων και οργανώσεων, κάθε Ελληνα πατριώτη, ενάντια στο καθεστώς της εθνικής υποδούλωσης, της ετεροδικίας, των εθνικών εξευτελισμών, ενάντια στην εγκατάσταση ατομικών βάσεων στη χώρα μας Η απώλεια του άξιου γιου της πατρίδας μας, στρατηγού Σαράφη, θα δυναμώσει πιο πολύ στην καρδιά κάθε πατριώτη τη διάθεση και θέληση για παλλαϊκή πάλη, για απαλλαγή της πατρίδας μας από τα αμερικάνικα δεσμά, για να μπει η χώρα μας στο δρόμο της λεύτερης εθνικής ζωής, της προκοπής και της ειρήνης” Τα αναπάντητα ερωτηματικά γύρω από τον θάνατο του στρατηγού παραμένουν μέχρι σήμερα Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και οι αστυνομικές αρχές της εποχής έκαναν λόγο για “ανεξήγητο γεγονός”, δεδομένης της καλής ορατότητας στο σημείο, που απέκλειε την πιθανότητα ο δράστης να μην είχε δει το όχημα του ζεύγους Αλλά και η ίδια η πορεία της Μπιούικ κινεί υποψίες προς την κατεύθυνση μιας επιδιωκόμενης πρόσκρουσης Εξίσου περίεργες είναι οι αντιφάσεις μεταξύ των καταθέσεων των αυτοπτών μαρτύρων, που έκαναν λόγο για ύπαρξη δύο συνεπιβάτων στο όχημα του Μουζάλι, με τον ίδιο να ισχυρίζεται πως επέβαινε μαζί του μόνο ένας συνάδελφός του, ενώ φέρεται να υπήρχε κοντά στο σημείο της σύγκρουσης και άλλο αμερικανικό μαύρο αυτοκίνητο, τα ίχνη του οποίου εξαφανίστηκαν μετά το συμβάν Βάσει της μαρτυρίας της Μάριον Σαράφη αργότερα, ακόμα κι ιατροδικαστής Καψάσκης εξέφρασε υπόνοιες ότι μπορεί να επρόκειτο για προμελετημένο έγκλημα Η ίδια μάλιστα αρχικά, υπό το καθεστώς του σοκ, αρνιόταν να πιστέψει την εκδοχή της δολοφονίας, κάτι που αργότερα μετάνιωσε, θεωρώντας πως αν εξαρχής επέμενε σε αυτή την εκδοχή θα είχαν προχωρήσει οι έρευνες Ούτως ή άλλως όμως το μετεμφυλιακό κράτος δεν είχε καμία πρόθεση να κινηθεί στην κατεύθυνση της διαλεύκανσης του θανάτου Επί κυβέρνησης ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οδηγός καταδικάστηκε τελικά για ανθρωποκτονία από “βαριά αμέλεια” σε 20 μήνες φυλάκιση και πρόστιμο 20000 δραχμών για ψυχική οδύνη το 1958 Δεν είναι τυχαίο ότι στην πάνδημη κηδεία του στρατηγού ένα χρόνο πριν δεν είχε παραστεί κανένας εκπρόσωπος της κυβέρνησης, ενώ απαγορεύτηκε τελικά η απόδοση στρατιωτικών τιμών στον νεκρό Ο Στέφανος Σαράφης είχε μακρά πορεία αγώνων ενάντια στη μοναρχία Μετά το 1951 άρχισε να αρθρογραφεί στην «Αυγή» και το «Βήμα» κατά της εγκατάστασης πυρηνικών όπλων στην Ελλάδα Αντιτάχθηκε στη συμφωνία για τις αμερικανικές βάσεις στη χώρα μας, διαφωνούσε με το καθεστώς της ετεροδικίας και εμφανιζόταν ως «ο Στρατηγός της Ειρήνης» Τέλος, ήταν ο μόνος επιζών από την ηγεσία του ΕΛΑΣ και ο κόσμος τον αγαπούσε πολύ Ο συνεπιβάτης του Μουζάλι, Γκάλαχαν (υπάρχουν αναφορές και για τρίτο άτομο στο αυτοκίνητο) και ο ιδιοκτήτης της Μπιούικ δεν εμφανίστηκαν ποτέ ξανά Προσπάθειες Ελλήνων δημοσιογράφων και άλλων να εντοπίσουν αργότερα τον Μουζάλι στις ΗΠΑ απέτυχαν Προφανώς η CIA του είχε δώσει άλλο όνομα και άλλη ταυτότητα, όπως έκανε με όλους τους ανθρώπους που βρίσκονταν στην υπηρεσία της και εκτελούσαν αποστολές της Την εμπλοκή της CIA στον θάνατο του Σαράφη υποστήριξαν αργότερα τόσο η χήρα του, Μάριον, όσο και ο Ηλίας Ηλιού το 1976 Η ιστορική αλήθεια για τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου του Στέφανου Σαράφη ίσως να μην αποκαλυφθεί ποτέ, όλες όμως οι ενδείξεις συνηγορούν υπέρ της άποψης πως υπήρξε ένα ακόμα θύμα της εκδικητικής μανίας του αντικομμουνιστικού μετεμφυλιακού κράτους και των ισχυρών συμμάχων του Φωτό: Το άγαλμα του στρατηγού Σαράφη στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο ίδιο σημείο όπου έπεσε νεκρός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους