Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αρχές της δεκαετίας του '80 στη Θεσσαλονίκη, το 58, το παλιό μπλε λεωφορείο του ΟΑΣΘ που από το 1979 είχε αρχίσει να ανεβαίνει μέχρι τη διασταύρωση Χορτιάτη, ξεκινούσε από τη Βενιζέλου, έστριβε την Εγνατία και μετά έπαιρνε την ανηφόρα. Η Θεσσαλονίκη τότε τελείωνε λίγο πιο πάνω από το Πανεπιστήμιο, μετά άρχιζαν χωράφια και οι καινούργιες βίλες του Πανοράματος, χτισμένες για τους γιατρούς και τους μηχανικούς που είχαν ανέβει από την Τούμπα και την Καλαμαριά.

Η διαδρομή κρατούσε ώρα και όλοι την έκαναν για έναν λόγο. Το Πανοράμα εκείνη την εποχή δεν ήταν προάστιο, ήταν εκδρομή.

Είχε ακόμα το όνομα που του έδινε η θέα, από το παν και το όραμα, όλος ο Θερμαϊκός στο πιάτο, από το Αεροδρόμιο ως το Καλοχώρι, και το κέντρο της πόλης σαν μακέτα.

Τα κορίτσια με τα ψηλοκάβαλα τζιν και τα αγόρια με τα μπουφάν με τις βάτες έπαιρναν το λεωφορείο με το χαρτάκι των πέντε δραχμών, με κασέτες στα Walkman και με το σχέδιο να φάνε τρίγωνο επιτόπου, γιατί αλλιώς δεν είχε νόημα.

Το τρίγωνο Πανοράματος ήταν ήδη μύθος, χωρίς όμως να το ξέρει όλη η Ελλάδα ακόμα.

Το είχε φτιάξει ο Γιάννης Ελενίδης, Πόντιος πρόσφυγας από την Κερασούντα, που άνοιξε το πρώτο του ζαχαροπλαστείο το 1949.

Η συνταγή γεννήθηκε τη δεκαετία του '40, φύλλο κρούστας διπλωμένο σε χωνάκι, σιροπιασμένο ελαφρά να κρατάει τραγανό, και μέσα μια κρέμα βουτύρου με ζάχαρη και αυγό, αφράτη και παγωμένη.

Ποτέ δεν την κατοχύρωσε νομικά, και αυτό ήταν που άφησε αργότερα να γεμίσει όλη η Θεσσαλονίκη απομιμήσεις.

Το 1960 περίπου καθιερώθηκε όπως το ξέρουμε σήμερα, και στις αρχές του '80 υπήρχε ουσιαστικά μόνο ένα σημείο για το αυθεντικό, το μικρό μαγαζί του Ελενίδη στην Κομνηνών στο Πανοράμα, με την ουρά να φτάνει μέχρι το πεζοδρόμιο.

Η τελετουργία ήταν συγκεκριμένη και την ήξεραν όλοι οι Θεσσαλονικείς.

Παρέγγελναν στο ταμείο, ο ζαχαροπλάστης έπαιρνε το άδειο χωνάκι από τη βιτρίνα και με μια μεγάλη σακούλα ζαχαροπλαστικής το γέμιζε εκείνη τη στιγμή με την κρέμα, για να μην μαλακώσει το φύλλο, ένα μυστικό που έλεγαν οι παλιοί ότι έκανε τη διαφορά.

Το τύλιγε σε λαδόκολλα και το έδινε στο χέρι, ακόμα κρύο από το ψυγείο.

Το έτρωγες κοιτάζοντας κάτω την πόλη που άναβε σιγά σιγά, με τα φώτα του ΟΤΕ και του Λευκού Πύργου να αχνοφαίνονται μέσα στην υγρασία.

Εκείνα τα απογεύματα του '81 και του '82, λίγο μετά την αλλαγή με το ΠΑΣΟΚ, με τις αφίσες ακόμα στους τοίχους και τα παπάκια και τα Zündapp παρκαρισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, το Πανοράμα μύριζε κρέμα γάλακτος και καμένο βούτυρο.

Οι οικογένειες ανέβαιναν με τα Fiat 127 και τα Renault 4, οι φοιτητές ανέβαιναν με το λεωφορείο, και όλοι γύριζαν πίσω με το κουτί χάρτινο να γέρνει στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, μισοανοιγμένο, με το σιρόπι να λεκιάζει το χαρτόνι.

Ήταν η στιγμή που η Θεσσαλονίκη καταλάβαινε ότι είχε αποκτήσει το δικό της γλυκό, όχι μπακλαβάς, όχι γαλακτομπούρεκο, κάτι δικό της, γεννημένο στην προσφυγιά και μεγαλωμένο στην ανηφόρα με θέα σε όλη την πόλη, και για να το φας έπρεπε να κάνεις όλη αυτή την ανάβαση. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους