Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει ένα σημείο που πρέπει να σταματήσουμε να τα ρίχνουμε όλα στο κράτος, στους γιατρούς, στα νοσοκομεία, στο σύστημα, στους «άλλους». Έχουμε και προσωπική ευθύνη.

Δεν γίνεται να καπνίζουμε 30 χρόνια, να μην κουνιόμαστε από τον καναπέ, να αγνοούμε εξετάσεις, να παίρνουμε αντιβίωση μόνοι μας, να πετάμε τα εμβόλια επειδή «κάτι διάβασα», να ακολουθούμε κάθε γκουρού του ίντερνετ και μετά, όταν έρθει η αρρώστια, να απαιτούμε από την ιατρική να διορθώσει σε μία νύχτα ό,τι χτίζαμε επί δεκαετίες.

Δεν γίνεται να ζητάμε τον καλύτερο γιατρό, το καλύτερο νοσοκομείο, το πιο σύγχρονο φάρμακο, αλλά να μη θέλουμε να ακούσουμε ούτε μία οδηγία όταν αυτή δεν μας αρέσει. «Κόψε το κάπνισμα.» «Χάσε βάρος.» «Κάνε το εμβόλιο.» «Μην πάρεις αντιβίωση για την ίωση.» «Πήγαινε για έλεγχο.» «Πάρε σωστά τα φάρμακά σου.» Εκεί ξαφνικά όλοι ξέρουμε καλύτερα.

Η ιατρική όμως δεν είναι συνεργείο αυτοκινήτων.

Δεν παραδίδεις ένα σώμα που το έχεις παραμελήσει για χρόνια και λες «φτιάξ’ το μου». Και φυσικά το κράτος έχει τεράστια ευθύνη.

Και το σύστημα υγείας έχει ευθύνη.

Και οι γιατροί κάνουν λάθη.

Και υπάρχουν ανισότητες, καθυστερήσεις και αποτυχίες που πρέπει να καταγγέλλονται.

Αλλά το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.

Δημόσια υγεία χωρίς προσωπική ευθύνη δεν υπάρχει.

Δε γίνεται να μου σπαταλάτε πενήντα ώρες να ρωτάτε ποιο τηλέφωνο έχει τον καλύτερο επεξεργαστή ποιο αμάξι πιάνει 209 άλογα σε ένα 12 δεύτερα ποια κομμώτρια κάνει την καλύτερη κουπ κ όταν είναι να πάτε σε ένα γιατρό να λέτε μου τον σύστησε η Τούλα απ τη Βρυσούλα . Μάθετε ότι η πρόληψη δεν γίνεται μόνο μέσα σε ένα νοσοκομείο.

Ξεκινάει από το σχολείο . Γίνεται και στο σπίτι μας.

Στο τι τρώμε.

Στο αν καπνίζουμε.

Στο αν κινούμαστε.

Στο αν ακούμε τον γιατρό μας.

Στο αν εμβολιάζουμε τα παιδιά μας.

Στο αν παίρνουμε ένα φάρμακο επειδή το χρειαζόμαστε ή επειδή «το πήρε και ο γείτονας». Ίσως τελικά το πιο δύσκολο πράγμα στην υγεία δεν είναι να μάθουμε περισσότερα. Είναι να δεχτούμε ότι κάποιες φορές η ευθύνη είναι και δική μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους