Αύριο είναι ακριβώς 40 μέρες που έφυγε η μανούλα μου. (δεν θα κάνουμε μνημόσυνο παρά ένα μικρό τρισάγιο η στενή οικογένεια για όσους έχουν ρωτήσει) Πριν 45 ακριβώς μέρες κολυμπούσε επί ώρες στο...

Πλήρες Κείμενο:

Αύριο είναι ακριβώς 40 μέρες που έφυγε η μανούλα μου. (δεν θα κάνουμε μνημόσυνο παρά ένα μικρό τρισάγιο η στενή οικογένεια για όσους έχουν ρωτήσει) Πριν 45 ακριβώς μέρες κολυμπούσε επί ώρες στο κολυμβητήριο, πήγαινε στους εθελοντισμούς της, έπαιζε με τις ώρες με τις εγγονές της, έπαιρνε το ταξί (της είχα πάρει το αυτοκίνητο) και πήγαινε στο αγαπημένο της καφέ, κι εννοείται κάθε φορά που είχα ομάδα ή σεμινάριο την έπαιρνα μαζί μου κι αυτό της έδινε αφάνταστη χαρά.

Όταν δεν είχε τι να κάνει, καθόταν στην βεράντα της αγκαλιά με το σκυλάκι της και χάζευε την κίνηση στο δρόμο και χαιρετούσε γνωστούς και φίλους, κάποιων τα ονόματα μπορεί και να μη θυμόταν, όμως πάντα χαμογελούσε.

Δεν θυμάμαι τη μαμά μου τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια που είχε δουλέψει με τον εαυτό της ούτε μια φορά να γκρινιάζει.

Δεν την θυμάμαι να μην είναι τρισευτυχισμένη με τα μικρά.

Για μια παγωμένη μπύρα, για το μαγιώ και τα βατραχοπέδιλα που είχε στην τσάντα της όταν την πήγαινα κολυμβητήριο, για τη σοκοφρέτα που της αγόραζα όταν περνάγαμε από περίπτερο.

Πριν την αφήσω στο κολυμβητήριο τσέκαρα εάν είχε αρκετά χρήματα για το ταξί που θα την γύριζε. «Πόσα χρήματα έχεις μανούλα?» «Τα μέτραγε: Εξήντα ευρώ παιδί μου» «Με εξήντα ευρώ παντρεύεσαι!» Αυτό ήταν ένα από τα αστεία μας.

Πρέπει να είχε επαναληφθεί εκατοντάδες φορές.

Έσκαγε στα γέλια κάθε φορά σαν δεκάχρονο, μαζί της κι εγώ.

Όταν την άφηνα στο κολυμβητήριο ή στην ΑΜΥΜΩΝΗ, το Σωματείο στο οποίο ήταν εθελόντρια τα τελευταία 20 χρόνια, κάποιες φορές της ζητούσα να στηθεί να βγάλει φωτογραφία.

Πάντα χαμογελαστή.

Ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι σε σώμα 85άρας.

Έχω τόσες φωτογραφίες από τη μανούλα μου χαρούμενη. Ανεκτίμητες.

Κάναμε κι άλλα δρομολόγια μέσα στη βδομάδα.

Σε κάθε δρομολόγιο θα με ρωτούσε για τα δέντρα: «Τι είναι αυτό?» «Πιπεριά!» (τα είχα μάθει μαζί της όλα αυτά τα χρόνια) «Σωστό! Αυτό?» «Κουντουρουδιά!» (έτσι λέμε τα χαρούπια στην Χίο) «Μπράβο!» Σε ένα από τα τελευταία μου βιβλία είχα προβλέψει ότι όταν θα σταματήσουμε τα πήγαινε έλα με τη μανούλα μου, πιο πολύ θα μου λείψουν τα κουντουρούδια και δυστυχώς έπεσα μέσα.

Όταν επέστρεφε σπίτι η μάνα μου είχε εκατό πράγματα να κάνει.

Αγαπούσε τη ζωή και η ζωή την αγαπούσε.

Κι εντελώς ξαφνικά μια Κυριακή ο Θεός της έκανε σινιάλο.

Κι εκείνη το αποδέχτηκε, γιατί όταν ο Θεός σου κάνει σινιάλο, βαθύτερα μέσα σου, δεν νομίζω ότι έχεις κι άλλη επιλογή.

Κι έφυγε όρθια και χαρούμενη όπως έζησε.

Χωρίς να πονέσει και χωρίς να ταλαιπωρηθεί καθόλου.

Όμως πονάμε εμείς που μείναμε πίσω κι όποιος είναι μοναχοπαίδι και έχει ήδη χάσει και τον πατέρα του μάλλον μπορεί να καταλάβει τι εννοώ.

Στο τέλος ένα κεράκι θα γίνουμε όλοι.

Στο ενδιάμεσο όμως έχουμε χρέος να ζήσουμε και να γεμίσουμε με χαρά και νόημα τις στιγμές μας. Όλες? Για μένα όλες.

Ακόμη κι όταν πονάς, πόνα, όταν γελάς, γέλα.

Όταν κάνεις κάτι, κάντο.

Αυτό για μένα είναι ο ορισμός της ζωής.

Όταν χαιρετίσαμε τη μαμά μου η μικρή μου έβγαλε τον λόγο.

Ήταν από τους πιο όμορφους που έχω ακούσει.

Σε κάποια φάση είπε: «Οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν φεύγουν πραγματικά όταν φεύγουν από τη ζωή μας.

Συνεχίζουν να υπάρχουν στις ιστορίες που λέμε, στις συνήθειες μας, στις εκφράσεις μας, στα πράγματα που μας έμαθαν και κυρίως στους ανθρώπους που αγαπήσαμε χάρις σε κείνους.

Και η γιαγιά θα υπάρχει σε κάθε άνθρωπο που αγάπησε». Κάποια στιγμή θα γίνουμε όλοι μια ανάμνηση, ή ένα κεράκι, ή ίσως κι ένα κάδρο.

Όχι όλοι.

Μόνο αυτοί που θα αξίζουμε την αγάπη αυτών που μένουν πίσω.

Κι είναι μεγάλη ιστορία να αξίζεις την αγάπη φίλε. Ζήστο. Κρατάει λίγο. Γι’ αυτό κι είναι τόσο πολύτιμο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους