Ξέρετε τι σκέφτομαι έντονα τις τελευταίες μέρες; Είχαμε ακόμη μια γυν@ικοκτονία, τον θάν@το ενός ανθρώπου για μια ξαπλώστρα(!), νωρίτερα τον σοκαριστικό θάν@το του Μαζώ και, αν βάλουμε δίπλα σε αυτά...

Πλήρες Κείμενο:

Ξέρετε τι σκέφτομαι έντονα τις τελευταίες μέρες; Είχαμε ακόμη μια γυν@ικοκτονία, τον θάν@το ενός ανθρώπου για μια ξαπλώστρα(!), νωρίτερα τον σοκαριστικό θάν@το του Μαζώ και, αν βάλουμε δίπλα σε αυτά όλα τα υπόλοιπα που βλέπουμε να συμβαίνουν καθημερινά, νομίζω ότι δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να παραδεχτούμε πως ζούμε σε ένα καθεστώς φοβερής ανασφάλειας.

Και σκέφτομαι ότι ίσως κάποια βήματα που κάναμε ως κοινωνία και ονομάσαμε «πρόοδο» έχουν αποτύχει.

Και ίσως είναι καιρός να το παραδεχτούμε.

Γιατί όσο αργούμε να παραδεχτούμε τα λάθη μας, τόσο δυσκολότερο γίνεται να αναστρέψουμε την κατάσταση.

Και τι εννοώ: Υποτίθεται ότι, στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καταργήσαμε την έσχατη των ποινών και μειώσαμε σημαντικά και τις υπόλοιπες.

Βάλαμε στο κέντρο τη δεύτερη ευκαιρία, τη δυνατότητα της μεταμέλειας, την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Και σωστά, θα μου πείτε.

Ποιος θα μπορούσε να είναι αντίθετος με αυτά; Μόνο που κάποια στιγμή πρέπει να κοιτάμε και τα αποτελέσματα στην πράξη.

Γιατί μαζί με όλα αυτά, μήπως καταφέραμε να αποδυναμώσουμε τόσο πολύ την έννοια της συνέπειας, ώστε ο παραβάτης να μην τη φοβάται πια πραγματικά; Βάλτε στην εξίσωση και όσους έχουν πολλά, πάρα πολλά χρήματα και μπορούν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να αντιμετωπίζουν ακόμη και τις ελάχιστες συνέπειες των πράξεών τους.

Και αναρωτιέμαι: τι ακριβώς έχουμε καταφέρει; Ένας άνθρωπος σκοτώνεται για μια ξαπλώστρα.

Και ας αφήσω στην άκρη την ηλικία του ανθρώπου που φέρεται να έκανε τον καβγά, αλλά και την ηλικία της «φίλης» του, για την οποία ξεκίνησε η αντιπαράθεση.

Γυναίκες φοβούνται να πουν ότι θέλουν να χωρίσουν, γιατί δεν ξέρουν αν αυτή θα είναι η τελευταία απόφαση που θα πάρουν στη ζωή τους.

Βρέφη και μικρά παιδιά κ@κοποιούνται και βιάζονται και ακούμε ξανά και ξανά για υποθέσεις στις οποίες οι υπαίτιοι, για διάφορους λόγους, δεν αντιμετωπίζουν άμεσα τις συνέπειες που θα περίμενε κανείς.

Και μέσα σε όλα αυτά, συνεχίζουμε να μιλάμε για τη δεύτερη ευκαιρία.

Ποιος αποφάσισε ότι όλοι δικαιούνται δεύτερη ευκαιρία; Τα θύματα είχαν; Όχι.

Και δεν λέω ότι πρέπει να πάψουμε να είμαστε μια κοινωνία που πιστεύει στη μεταμέλεια, στη σωφρονιστική διαδικασία ή στην αξία της ανθρώπινης ζωής.

Λέω κάτι πολύ πιο απλό: μήπως πρέπει επιτέλους να δούμε αν αυτά που εφαρμόσαμε λειτουργούν και στην πράξη; Γιατί αν ο άνθρωπος που παραβιάζει τα όρια του άλλου δεν υπολογίζει ουσιαστικές συνέπειες, τι ακριβώς περιμένουμε να τον σταματήσει; Ωραία και ρομαντικά όλα αυτά στη θεωρία.

Αλλά ας δούμε και λίγο τα αποτελέσματα στην πράξη.

Έχουμε γίνει καλύτεροι; Εγώ, ειλικρινά, δεν είμαι καθόλου βέβαιη.

Και θα το πάω ακόμη νωρίτερα.

Στο σχολείο.

Εδώ και χρόνια μιλάμε πολλοί για την έλλειψη συνεπειών στο σχολείο και για τα πολύ άσχημα αποτελέσματα που έχει.

Δεν χρειάζεται να τα αναλύσω ξανά εδώ.

Νομίζω ότι τα ξέρουμε όλοι.

Διάβασα κάπου μια φράση που μου έμεινε: μεγαλώνουμε γενιές παιδιών που δεν αντέχουν τη ματαίωση.

Έχουν μάθει να κάνουν και να παίρνουν αυτό που θέλουν, ακόμη κι όταν δεν το δικαιούνται και ακόμη κι όταν αυτό γίνεται εις βάρος των άλλων.

Δοκιμάστε να πείτε «όχι» σε ένα παιδί από τριών μέχρι είκοσι τριών χρονών και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Και μετά αναρωτηθείτε: αυτά τα παιδιά πώς θα διαχειριστούν αύριο την απόρριψη; Πώς θα διαχειριστούν ένα όριο; Μια απαγόρευση; Μια ήττα; Το ενδεχόμενο να μην πάρουν αυτό που θέλουν; Δεν λέω ότι ένα παιδί που δεν έμαθε να ακούει «όχι» θα γίνει εγκληματίας.

Λέω ότι κάπου, από την οικογένεια μέχρι το σχολείο και από το σχολείο μέχρι την κοινωνία, έχουμε αρχίσει να ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό: ότι οι πράξεις έχουν συνέπειες.

Και ότι το να βάζεις όρια, να λες «όχι» και να απαιτείς από τον άνθρωπο να αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις του δεν είναι έλλειψη ανθρωπισμού.

Ίσως είναι προϋπόθεσή του.

Κι αυτή είναι μόλις μία από τις πολλές διαστάσεις του προβλήματος.

Γιατί τελικά το ερώτημα που με απασχολεί δεν είναι αν πρέπει να γίνουμε πιο σκληροί.

Είναι αν, στην προσπάθειά μας να γίνουμε πιο ανθρώπινοι, έχουμε ξεχάσει πόσο απαραίτητο είναι να υπάρχουν όρια, ευθύνη και πραγματικές συνέπειες. Και αν ναι, μήπως ήρθε η ώρα να το παραδεχτούμε;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους