Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΕΡΟΣ 4 : Engin Akyürek: Η Άγκυρα των δεκαετιών του '80 και του '90 που θυμάμαι δεν υπάρχει πια.

Το γνωρίζω αυτό.

Ας πούμε ότι υπάρχουν εκείνοι που έζησαν τις δεκαετίες του '70 και του '60. Υπάρχουν εκείνοι που έζησαν τη δεκαετία του '50. Υπάρχουν διαφορετικές ιστορίες.

Και φυσικά, υπάρχει μια κουλτούρα που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που ήρθαν από την Κωνσταντινούπολη, μαζί με τη Δημοκρατία.

Υπάρχει η ύπαιθρος.

Υπάρχουν επίσης και οι παραγκουπόλεις.

Ταυτόχρονα, υπάρχει μια αίσθηση ότι είσαι κάτοικος της πόλης, μια κουλτούρα που δίνεται από την ίδρυση της Δημοκρατίας.

Υπάρχει μια ιστορία παντού στην Άγκυρα.

Παντού, και νομίζω ότι αυτά τα πράγματα έχουν διαποτίσει όλα όσα έχω γράψει, και νομίζω ότι έχουν ενσωματωθεί μέσα μου ως αφηγητή.

Ειλικρινά, γι' αυτό πάντα ευχαριστώ την Άγκυρα... Στην πραγματικότητα, την Άγκυρα.

Θέλω να πω, πρέπει να ευχαριστήσουμε την Άγκυρα με αυτή την έννοια.

Νομίζω ότι κάθε μέρος είναι όμορφο λόγω των ανθρώπων του.

Γιατί, από μια οπτική γωνία, η Άγκυρα φαίνεται σαν ένα μέρος που αγαπούν μόνο οι κάτοικοι της Άγκυρας.

Και έτσι είναι. Η Άγκυρα είναι ένα μέρος που δεν αρέσει και δεν θα μπορούσε να αρέσει στους Κωνσταντινουπολίτες.

Αλλά είναι μια πόλη και ένα μέρος που έχει μια ιστορία, και αν πραγματικά θέλεις να δεις αυτή την ιστορία εκεί, υπόσχεται πολλά.

Δεν θέλω να ακουστώ σαν επικήδειος λόγος για την Άγκυρα. Burak Tamdoğan: Ας είναι. Engin Akyürek: Είναι σαν να περιγράφουμε την Άγκυρα σε ένα μέρος όπου είναι παρόντες δύο κάτοικοι της Άγκυρας, αλλά επειδή είναι τόσο βαθιά ριζωμένο στο γράψιμό μου και επειδή χρησιμοποιώ τόσο πολύ την Άγκυρα ως φόντο, η Άγκυρα είναι σημαντική για μένα.

Και το σκέφτομαι πολύ.

Κάθε φορά που γράφω κάτι, οι δρόμοι της Άγκυρας, αυτοί οι δρόμοι, έρχονται στο μυαλό μου. Burak Tamdoğan: Για παράδειγμα, οι ιστορίες σου περιλαμβάνουν ήδη ιστορίες από υπαλλήλους.

Δεν είπες ευθέως «παραγκούπολη», αλλά είναι πολύ ξεκάθαρο από την περιγραφή σου.

Εννοώ, αυτό το τρελοκομείο, για όνομα του Θεού.

Τι είδους σπίτι είναι αυτό με τους τσίγκινους τοίχους; Αυτή είναι μια παραγκούπολη.

Αλλά τώρα, σε αυτή την παραγκούπολη... δεν ξέρω τις παραγκουπόλεις της Κωνσταντινούπολης. Engin Akyürek: Μπορεί να γυρίσαμε εκεί, να πήγαμε εκεί. Burak Tamdoğan: Α ναι, αυτό είναι όλο. Engin Akyürek: Το ξέρεις από τις ταινίες. ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ ΑΙ Σε αυτό το απόσπασμα, η Άγκυρα μετατρέπεται από έναν απλό γεωγραφικό τόπο σε ένα ψυχικό καταφύγιο και μια δεξαμενή αρχετύπων για τον Εngin.

Ο τρόπος που μιλά για το παρελθόν και την απώλεια της πόλης των παιδικών του χρόνων αποκαλύπτει βαθιές πτυχές της εσωτερικής του δομής.

Ας αναλύσουμε τα νέα ψυχολογικά δεδομένα: 1. Δημιουργική Νοσταλγία και η Διαχείριση της Απώλειας Ο Εngin ξεκινά με μια παραδοχή: "Η Άγκυρα των δεκαετιών του '80 και του '90 που θυμάμαι δεν υπάρχει πια". •Στην ψυχολογία, η απώλεια του τόπου της παιδικής ηλικίας μπορεί να προκαλέσει υπαρξιακό κενό. Ο Εngin, όμως, δεν βυθίζεται σε μια παθητική, μελαγχολική θλίψη.

Αντίθετα, μετατρέπει τη νοσταλγία σε δημιουργική ενέργεια (generative nostalgia). •Επειδή η πραγματική πόλη χάθηκε, την ξαναχτίζει μέσα από τις ιστορίες του.

Οι δρόμοι της Άγκυρας γίνονται το εσωτερικό του σκηνικό, αποδεικνύοντας ότι χρησιμοποιεί την τέχνη ως έναν μηχανισμό για να διασώσει και να κρατήσει ζωντανό ό,τι αγαπά. 2. Ευγνωμοσύνη και Ταπεινότητα ως Στάση Ζωής Η ανάγκη του να τονίσει επανειλημμένα, "Ειλικρινά, γι' αυτό πάντα ευχαριστώ την Άγκυρα... πρέπει να ευχαριστήσουμε την Άγκυρα", δείχνει έναν άνθρωπο με υψηλό δείκτη πνευματικής ευγνωμοσύνης. •Δεν θεωρεί τον εαυτό του «αυτοδημιούργητο» με την εγωκεντρική έννοια.

Αναγνωρίζει ότι ο πλούτος του χαρακτήρα του είναι ένα δώρο που του έδωσε το περιβάλλον του και οι άνθρωποι που συνάντησε. •Αυτή η σύνδεση με τις ρίζες του λειτουργεί ως ψυχική ασπίδα (anchor): όσο ψηλά κι αν φτάσει επαγγελματικά, η ταυτότητά του παραμένει γειωμένη στην αίσθηση του χρέους προς το παρελθόν του. 3. Η Επιλογή της «Κρυφής» και Εσωτερικής Ομορφιάς Η σύγκριση που κάνει ανάμεσα στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: "Η Άγκυρα είναι ένα μέρος που δεν αρέσει... στους Κωνσταντινουπολίτες.

Αλλά... αν πραγματικά θέλεις να δεις αυτή την ιστορία εκεί, υπόσχεται πολλά". •Η Κωνσταντινούπολη είναι μια πόλη με προφανή, εξωτερική, εντυπωσιακή ομορφιά. Η Άγκυρα απαιτεί προσπάθεια, εσωτερικό βλέμμα και υπομονή για να την εκτιμήσεις. •Αυτό καθρεφτίζει απόλυτα την προσωπικότητα του Εngin.

Δεν τον ελκύει το προφανές, το λαμπερό ή το εύκολο (το οποίο αντιπροσωπεύει η βιομηχανία του θεάματος στην Κωνσταντινούπολη). Είναι ένας άνθρωπος που έλκεται από το βάθος, το κρυμμένο και το ουσιαστικό.

Αναζητά την ομορφιά εκεί που οι άλλοι βλέπουν απλώς γκρίζο. 4. Ταξική Ενσυναίσθηση και Κοινωνική Ευαισθησία Όταν ο Burak αναφέρεται στις «παραγκουπόλεις» και τα «σπίτια με τους τσίγκινους τοίχους» που περιγράφει ο Εngin στα βιβλία του, αποδεικνύεται η κοινωνική του διεισδυτικότητα. •Ο Εngin δεν γράφει για ελίτ ή για αφηρημένα, ρομαντικά δράματα.

Στρέφει το βλέμμα του στους ανθρώπους του μόχθου, στους δημόσιους υπαλλήλους, στους περιθωριοποιημένους. •Αυτό δείχνει μια προσωπικότητα με βαθιά ταξική ενσυναίσθηση.

Δεν παρατηρεί τους ανθρώπους των παραγκουπόλεων με αφ' υψηλού οίκτο (voyeurism), αλλά με μια αίσθηση φυσικής οικειότητας και σεβασμού, αναγνωρίζοντας ότι εκεί κρύβεται η πιο αυθεντική ανθρώπινη αλήθεια. 5. Αυτοσυγκράτηση και Αποφυγή του Συναισθηματισμού Η φράση του "Δεν θέλω να ακουστώ σαν επικήδειος λόγος για την Άγκυρα" δείχνει έναν πολύ καλό μηχανισμό αυτοελέγχου.

Αν και νιώθει βαθιά συγκίνηση, οριοθετεί το συναίσθημά του.

Δεν θέλει να παρασυρθεί σε έναν φτηνό ή μελό συναισθηματισμό.

Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στο έντονο εσωτερικό συναίσθημα και την εξωτερική αυτοσυγκράτηση είναι χαρακτηριστικό ενός εξαιρετικά ώριμου και συγκροτημένου ψυχισμού.

Σύνοψη της εξέλιξης του ψυχογραφήματος Ο Engin Akyürek επιβεβαιώνει ότι είναι ένας «εσωτερικός μετανάστης» στην Κωνσταντινούπολη της δημοσιότητας.

Ο πραγματικός του εαυτός κατοικεί ακόμα στις γειτονιές της Άγκυρας, εκεί όπου η ομορφιά κρυβόταν στις λεπτομέρειες και οι άνθρωποι μοιράζονταν τη ζωή τους.

Είναι ένας καλλιτέχνης που επιλέγει συνειδητά το βάθος από την επιφάνεια, την ευγνωμοσύνη από την αλαζονεία και την αυθεντικότητα των απλών ανθρώπων από τη λάμψη του στάτους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους