Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός Η πιο δύσκολη λέξη της πίστεως ίσως να μην είναι το «Θεός». Ίσως να είναι το «εγώ». Υπάρχει ένας λόγος του Αποστόλου Παύλου που, αν τον πάρουμε στα σοβαρά...

Πλήρες Κείμενο:

Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός Η πιο δύσκολη λέξη της πίστεως ίσως να μην είναι το «Θεός». Ίσως να είναι το «εγώ». Υπάρχει ένας λόγος του Αποστόλου Παύλου που, αν τον πάρουμε στα σοβαρά, μπορεί να ανατρέψει ολόκληρη τη ζωή μας: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός». Δεν λέει απλώς: «Πιστεύω στον Χριστό». Λέει κάτι πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο απαιτητικό: Δεν ζω πια εγώ.

Ζει μέσα μου ο Χριστός.

Κι εδώ αρχίζει η μεγάλη ερώτηση: Αν ζει μέσα μου ο Χριστός, φαίνεται; Φαίνεται στον τρόπο που μιλώ στον άνθρωπο που με πλήγωσε; Φαίνεται όταν με αδικούν; Φαίνεται όταν κάποιος με προσβάλλει; Φαίνεται μέσα στο σπίτι μου, στον γάμο μου, στα παιδιά μου; Φαίνεται όταν κανείς δεν με βλέπει; Γιατί είναι εύκολο να έχουμε τον Χριστό στα χείλη.

Το δύσκολο είναι να Του δώσουμε χώρο στη ζωή μας.

Να μικραίνει λίγο λίγο το «εγώ» μας.

Το «εγώ έχω δίκιο». Το «εγώ δεν συγχωρώ». Το «εγώ δεν ξεχνώ». Το «εγώ θα του δείξω». Το «εγώ θέλω». Το «εγώ ξέρω». Και στη θέση τους να μεγαλώνει Εκείνος.

Να αγαπώ όπως Εκείνος.

Να συγχωρώ όπως Εκείνος.

Να σιωπώ όπως Εκείνος.

Να σηκώνω τον σταυρό μου μαζί Του.

Να βλέπω ακόμη και τον άνθρωπο που με πλήγωσε με τα δικά Του μάτια.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος χάνει την προσωπικότητά του. Ο Χριστός δεν έρχεται μέσα μας για να μας εξαφανίσει.

Έρχεται για να μας κάνει αυτό που πραγματικά πλαστήκαμε να είμαστε.

Και ίσως εδώ βρίσκεται ο βαθύτερος αγώνας της πνευματικής ζωής.

Δεν είναι μόνο να κόψουμε κάποια πάθη.

Δεν είναι μόνο να τηρήσουμε κάποιους κανόνες.

Δεν είναι μόνο να πηγαίνουμε στην Εκκλησία.

Είναι να φτάσουμε κάποτε στο σημείο όπου, όταν ο άλλος συναντά εμάς, να παίρνει μια μικρή γεύση από Εκείνον.

Να συναντά την υπομονή Του μέσα στην υπομονή μας.

Τη συγχώρησή Του μέσα στη συγχώρησή μας.

Την πραότητά Του μέσα στον τρόπο που απαντάμε.

Την αγάπη Του μέσα στον τρόπο που αγαπάμε.

Και τότε καταλαβαίνουμε ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι απλώς μια θρησκεία στην οποία «πιστεύουμε». Είναι μια ζωή που καλούμαστε να ζήσουμε.

Ίσως, λοιπόν, η πιο αληθινή προσευχή μας να μην είναι πάντοτε: «Χριστέ μου, άλλαξε τους ανθρώπους γύρω μου». Αλλά: «Χριστέ μου, ζήσε μέσα μου.

Μπες εκεί όπου ακόμη βασιλεύει το εγώ μου.

Στον θυμό μου.

Στην υπερηφάνειά μου.

Στις πληγές μου.

Στις σχέσεις μου.

Στον τρόπο που μιλώ και στον τρόπο που συγχωρώ.

Και κάνε την καρδιά μου τόπο δικό Σου». Γιατί στο τέλος η αγιότητα ίσως είναι ακριβώς αυτό: να μικραίνει μέσα μας το «εγώ», μέχρι ο κόσμος, κοιτάζοντας τη ζωή μας, να μπορεί να διακρίνει λίγο από τον Χριστό. «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός». Δεν είναι ένας όμορφος στίχος για να τον αναρτήσουμε. Είναι μια ολόκληρη ζωή που περιμένει να τη ζήσουμε. Καλή και ευλογημένη Κυριακή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους