Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβαζω τι εγινε στο δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης για την "απόπειρα της Μενδώνη να μετατρέψει το Γεντί Κουλέ σε ενοικιαζόμενο εστιατόριο για γκαλά πλουσίων" (στο πρωτο σχόλιο λινκ για το τι συνεβη) και θυμάμαι τη μαμά μας.

Εμείς ήμασταν μικρές, σκεφτόταν όμως (για την ακρίβεια το ήθελε πολύ, ήθελε όλα τα κορίτσια της να μορφωθούν) πως κάποτε θα ερθουμε για σπουδές μαλλον στην Θεσσαλονίκη, σκεφτοταν ισως, ας εχουν κατι τα κοριτσια, δεν εγινε τελικα αυτο το "ας εχουν κατι εδω", αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια.

Κι ετσι αν εχω καταλαβει καλά δεν ηταν αδιαφορη, κάθε άλλο, όταν της ελεγαν φίλοι και συγγενείς για κάποιο οικόπεδο που πουλιόταν στη Θεσσαλονίκη.

Και καποια στιγμη της λεει ενας, νομίζω, συγγενής, πως πουλιέται κατι κοντα στο Επταπύργιο, πως είναι ευκαιρία, τοτε εκεί τα πιο πολλά ήταν ακόμη χωραφια που λεει ο λόγος, αχτιστα.

Και του λεει η μαμά μας, αποκλείεται, "μα, θα κάθομαι εγω στο μπαλκόνι και θα βλέπω τη φυλακή που ήταν ο πατέρας μου;" Εχασε μια μεγαλη "επενδυτική" ευκαιρία; Ναι, μάλλον ναι.

Κερδισαμε, οι κόρες της, μια σταση βαθιά τρυφερή και ανθρωπινη που δεν αγοραζεται με όλα τα λεφτα του κόσμου; Ναι, σίγουρα ναι.

Ετσι νομίζω.

Κι άντε, η μαμά μας αν καθόταν σε ενα μπαλκόνι απεναντι στο Γεντί Κουλέ - το Επταπύργιο όπως με διόρθωσε η θεία μου, η αδελφή της πρόσφατα "εμείς Επταπύργιο το λεγαμε όχι Γεντι Κουλε, όταν πηγαίναμε εκεί με τη μαμά σας να δούμε τον παππού σας" - αν λοιπον το εβλεπε η μαμα μας το Επταπύργιο πάντα θα σκεφτόταν τον πολιτικό κρατουμενο πατερα της και ολους τους αλλους πολιτικους κρατουμενους μαζί του και όσα τραβηξαν εκει, και όσους επεζησαν κι όσους εκτελεστηκαν, με σεβασμό θα το έβλεπε, θα εκλεινε τα μάτια να τους σκεφτεί, να τους τιμησει.

Εκείνοι οι τραλαλα, χαζοχαρουμενοι πλούσιοι που θελουν να κάνουν γκαλά και επίδειξη του πλούτου τους σε μνημεία όπως το Επταπύργιο, τι φάρα άνθρωποι είναι; Πόσο αμόρφωτοι με κουκούτσι μυαλό; Δεν εχω αμφιβολία πως υπαρχουν.

Κι αυτοί κι η χυδαιότητά τους.

Αλλά ηθικά και σε αξίες τι αφηνουν στα παιδια τους, ρε γαμώτο; Την βιτρίνα μιας χρυσής ζωής, ενίοτε βουτηγμένη στην κόκα και την προκλητική πολυτελεια, που γουσταρει να κάνει δεξιώσεις σε τόπους βασανιστηρίων; Πόση ξεφτιλα. The Hunger Games, κανονικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους